Το 1961 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συναντήθηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι με τον στρατηγό Ντε Γκολ. Ο αναμορφωτής της Γαλλίας τον υποδέχθηκε με θερμή χειραψία, τον οδήγησε στο προεδρικό γραφείο και, αφού κάθισαν στις άνετες πολυθρόνες, χωρίς να προτάξει κάποια φιλοφρόνηση, ο στρατηγός είπε: «Σας ακούω, κ. πρωθυπουργέ. Τι θέλετε;».
Ο Καραμανλής, αιφνιδιασμένος, απάντησε σχεδόν με θυμό: «Εγώ; Δεν θέλω τίποτα. Εσείς με καλέσατε!». Ο μέγας Ντε Γκολ κατάλαβε το λάθος του, είδε με ποιον είχε να κάνει και, χαμογελώντας πια, είπε: «Εννοώ, κ. Καραμανλή, με ποιο θέμα επιθυμείτε να αρχίσουμε τη συζήτηση».
Το 1975, στη Βόνη, κατά την πρώτη συνάντηση Καραμανλή – Σμιτ, ο Δυτικογερμανός καγκελάριος προσπάθησε να συνδέσει το θέμα της εντάξεως της χώρας μας στην ΕΟΚ με την επιστροφή της στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, από το οποίο είχε αποχωρήσει λόγω του Κυπριακού. «Τι είναι αυτά που λέτε; Από τη στιγμή που η Γερμανία, η οποία αναστάτωσε δύο φορές την Ευρώπη με πόλεμο, βρίσκεται στην ΕΟΚ, είναι δυνατόν να μη γίνεται δεκτή σε αυτήν η Ελλάδα;».
Περιττό να σας πω ότι ο Ντε Γκολ και ο Σμιτ, μετά τις συναντήσεις αυτές, έγιναν καλοί φίλοι του Καραμανλή. Προσφεύγουμε στο παρελθόν για να κάνουμε σύγκριση με κάποιους που επιφύλαξε για την πατρίδα μας η μοίρα. Θυμηθείτε κάποιον, πώς πήγε στις Κάννες και πώς βγήκε από την αίθουσα της συνεδρίασης. Δαρμένος, κατακόκκινος, και παραπαίων! Θυμηθείτε πώς πήγε ο διάδοχός του στην πρώτη του επίσκεψη στις Βρυξέλλες. Με μια τσάντα υπαλλήλου, παραφουσκωμένη χαρτιά.
Δυστυχώς, είχε περάσει η εικόνα ότι επειδή η Ελλάδα είναι χώρα μικρή, και επειδή έχει εμπλακεί -από τα αφεντικά των διεθνών τοκογλύφων- στη δίνη του χρέους και των ελλειμμάτων, δεν θα μπορούσε ποτέ να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι. Κι έτσι, είχαμε τον «πιαστράκια» Σαρκοζί να μιλάει απαξιωτικά για την Ελλάδα, τη Μέρκελ να μας διορίζει υφυπουργούς. Φυσικά, δεν υπάρχει διάταξη στη Συνθήκη της Ε.Ε. που να λέει ότι οι μικρές χώρες δεν έχουν φωνή.
Δυστυχώς, σήμερα απουσιάζουν από τον παγκόσμιο χώρο οι ηγέτες με όραμα, σχέδιο και, κυρίως, φωνή και λογική! Η Ευρώπη χρειάζεται σήμερα τέτοιες φωνές. Να φωνάζουν, όπως φώναξε στον Σμιτ ο Καραμανλής, και ο Γερμανός ηγέτης ταρακουνήθηκε! Φωνές χρειάζεται η Ευρώπη. Σημασία δεν έχει το πόσο μικρός είσαι, ούτε το πόσο δίκιο έχεις, αλλά το πόσο δυνατά το φωνάζεις και σε ποια λογική στηρίζεις την άποψή σου!
Η ΑΚΙΣ
