Ο ελιγμός του Αλέξη Τσίπρα να παρουσιάσει νωρίτερα από τον πρωθυπουργό και τα άλλα κόμματα τις θέσεις του στη ΔΕΘ την Τετάρτη χάλασε το σκηνικό του θεσμικού ψεύδους που αναπαράγεται πληκτικά χρόνια τώρα στην εγκαταλειμμένη Θεσσαλονίκη. Το θέμα όμως τώρα, όπως σημειώνει ο φειδωλός στα λόγια κύκλος συνεργατών του, είναι «τι θα πει» για να μπορέσει να υποστηρίξει πειστικά ότι δεν εκπροσωπεί ένα κόμμα «αριστερής διαμαρτυρίας» που περιφέρει ρόλους, αλλά κομίζει μια νέα πολιτική πρόταση με στόχο την απαλλαγή από το διεφθαρμένο καθεστώς Μητσοτάκη.
Μετά τις φαιδρότητες που άρχισαν να εκτοξεύουν δημόσια διάφοροι δικοί του, άφθαρτοι μεν, πλην όμως φλερτάροντας επικίνδυνα με τη γραφικότητα, ότι θα φορολογηθούν «μεγάλα ταχύπλοα», γενικώς, και «πισίνες ευρύχωρες», ο αρχηγός συνέστησε «να μην πατάμε πεπονόφλουδες, τουλάχιστον μέχρι τη ΔΕΘ», όπου σκοπεύει να ανοίξει τα χαρτιά του, και επέβαλε σιγή ασυρμάτου για το πρόγραμμα και τις θέσεις.
Εχει προλάβει όμως ήδη να δώσει επαρκή δείγματα γραφής.
• Οχι στην αναθεώρηση του άρθρου 16 για τη Δημόσια Παιδεία, αλλά, ναι στους κολεγιάρχες για να μη διαταραχθεί, λέει, η ασφάλεια Δικαίου μετά την αντισυνταγματική νομιμοποίησή τους από το ΣτΕ (τομεάρχης Παιδείας Ιωάννα Λαλιώτου – ειδική επί των αντιφάσεων).
• Οχι σε μεγάλη μείωση των έμμεσων φόρων, που μας έχουν γονατίσει, διότι θα επιβαρυνθούν, λέει, τα φορολογικά έσοδα («σκιώδης» υπουργός Οικονομικών του Τσίπρα, Φραγκίσκος Κουτεντάκης). Τι παραπάνω κάνει δηλαδή ο Μητσοτάκης που μαζεύει «ματωμένα πλεονάσματα» για να ασκεί επιδοματική πολιτική;
• Η πόντιση του καλωδίου στην Κάσο για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου, έργο στρατηγικής/εθνικής σημασίας που χρηματοδοτεί η Ε.Ε., είναι μονομερής ενέργεια της Ελλάδας, που δικαίως ενοχλεί την Τουρκία.
Αυτός είναι, άραγε, ο «νέος πατριωτισμός» που επικαλείται ο αρχηγός, ο οποίος έβρισκε τον Τραμπ «διαβολικά καλό» πριν μετατρέψει τη χώρα σε ανοιχτή αμερικανική βάση; Την πρώτη φορά ενέσκηψε σαν αδαής Ροβεσπιέρος. Τώρα που, όπως διατείνεται, «έπαθε κι έμαθε τη δουλειά» (στου κασίδη το κεφάλι…), παρουσιάζεται σαν ξεσκολισμένος συστημικός, με κεντρώα φορεσιά, και υπόσχεται να μας οδηγήσει στους απάνεμους λειμώνες του «δημοκρατικού καπιταλισμού» με κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος, καμία επιβάρυνση στη μεσαία τάξη και την επιχειρηματικότητα και ενίσχυση της μισθωτής εργασίας…