Στην Ελλάδα, που συντρίβεται κάτω από το λιπαρό και όζον βάρος της νομενκλατούρας, των ληστρικών σογιών που παρασιτούν, της αναξιοκρατίας, του ρουσφετιού, του μπαξισιού, του χαρατσιού και του ραχατιού, υπάρχει ένα δόγμα της ελίτ: «Δεν κριτικάρουμε τους συστημικούς “μεγάλους”». Και όπου «κριτική» εννοούμε και δικαστική κρίση.
Είναι και εκτός Δικαιοσύνης όσοι «τρουπώσουν» κάπου (ατάκα που έλεγε ο Βουτσάς στην ταινία «Ενα έξυπνο έξυπνο… μούτρο» του 1965). Αμα «τρουπώσεις» σε κάποια εξουσία, τη βόλεψες περίπου για όσο ζεις εσύ. Ενίοτε και για όσο ζουν (συνήθως σε βάρος της πλειοψηφίας) τα παιδιά σου, τα παιδιά των παιδιών σου, τα εγγόνια των τρισεγγόνων σου και δεν συμμαζεύεται.
Πόσες φορές, άραγε, έχουμε ακούσει από πολιτικούς, πλουσίους, διασήμους -ακόμα και από τάχα «μαχητικούς» δημοσιογράφους- να λένε «ένας πρωθυπουργός δεν πάει φυλακή». Ητοι, ακόμα κι ένα χωριό να σφάξει με τα ίδια του τα χέρια, δεν πρέπει να πάει μέσα. Αφού κατόρθωσε κάποια στιγμή να πείσει εκατομμύρια αφελείς ή/και κουτοπόνηρους ότι θα τους σώσει από τα δεινά τους και θα αβγατίσει τα αγαθά τους, βρίσκεται πλέον στο απυρόβλητο. Πέραν του καλού και του κακού.
Μάλιστα, τολμούν να το λένε αυτό σε μια χώρα που οι ίδιοι οι αριθμοί κραυγάζουν πως πρώτα οι νυν και οι πρώην πρωθυπουργοί πρέπει να πάνε ολοταχώς στο εδώλιο του κατηγορουμένου κι έπειτα στο γκιζντάνι για μερικά δισεκατομμύρια χρόνια. Είναι δυνατόν τα δύο μεγάλα κόμματα να έχουν βάλει τη χώρα μέσα 400 και βάλε δισ. ευρώ και οι επικεφαλής τους να μη βρίσκονται στη φυλακή να κάνουν μεροκάματα (ίσως τα πρώτα αληθινά μεροκάματα που θα έκαναν στη ραχατλίδικη ζωή τους);
Και σε περιπτώσεις που τα πρωθυπουργικά κρίματα σχετίζονταν με εθνικές «αβαρίες», εδαφικές απώλειες και σκάνδαλα κατασκοπίας σε βάρος της χώρας η φυλάκιση δεν είναι επαρκής κολασμός… Είναι δυνατόν τα δύο μεγάλα κόμματα να χρωστάνε στις τράπεζες ένα δισ. ευρώ και να μην έχει πέσει ούτε καν μια ποινή-χάδι επί της κούφιας κεφαλής των ηγετών τους και των τραπεζιτών που ενέκριναν τα θαλασσοδάνεια; Κι όμως, δεν είναι μόνο δυνατόν, είναι και συνηθισμένο.
Το αυτό και στον καλλιτεχνικό χώρο. Κάποτε κάποιος έκανε μια επιτυχία ή περισσότερες και γενικώς θεωρείται ότι είναι βέβηλον να αποδοκιμάσεις μια κακή εμφάνισή του. Ο ευνουχισμός, ακόμα και του κοινού θεατρικών έργων, συναυλιών και εκδηλώσεων είναι σχεδόν απόλυτος. Αν ανατρέξετε στο θησαυροφυλάκιο των αναμνήσεών σας, θα διαπιστώσετε ότι ουδέποτε έχετε δει γιούχα σε κακό θέαμα. Η υποκριτική ευγένεια κακοφόρμισε σε ανοχή στο κακό θέαμα και γενικότερα στο κακό.
Ο μόνος θύλακας της κοινωνίας που δεν έχει προσβληθεί από τον βάκιλο της ανοχής στην κακή απόδοση είναι ο αθλητισμός. Αν ένας παίκτης, προπονητής ή και πρόεδρος δεν… τραβάει, η αποδοκιμασία του κοινού πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Ο μόνος τρόπος να απεμπλακεί η κοινωνία από τα δεσμά που την έχουν περάσει οι άνθρωποι εκτός πάσης κριτικής είναι να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Ουδεμία ευγένεια πρέπει σε κάτι που δεν την αξίζει.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
