Η αφωνία του Γιώργου Γεραπετρίτη στη Νέα Υόρκη απέναντι στις νέες προκλήσεις που εκτόξευσε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν μπορεί κανείς να πει ότι ήταν… μη αναμενόμενη. Εχει, άλλωστε, επί τόσον καιρό δώσει αρκετά δείγματα γραφής ο υπουργός Εξωτερικών. O υπουργός Εξωτερικών κατάπιε τη γλώσσα του. Ούτε άμεση αντίδραση ούτε όμως και μια στοιχειώδης, σκληρή δήλωση τις επόμενες ώρες για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.
Aδυνατώντας να υπερασπιστεί τα εθνικά δίκαια και να διαλύσει την τουρκική προπαγάνδα, ο κ. Γεραπετρίτης επέλεξε να επιδοθεί σε μια πρωτοφανή έκθεση ιδεών. Μας πληροφόρησε πως «στο πλαίσιο της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος βρέθηκε η κατάσταση στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και στο Ιράν». Μας εξήγησε ότι είχε την ευκαιρία «να συμμετάσχει σε συνάντηση μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των χωρών της ευρύτερης Μέσης Ανατολής» και να δει «τον υπουργό Εξωτερικών του Ιράν, τον υπουργό Εξωτερικών του Πακιστάν και τον υπουργό Εξωτερικών του Μπαχρέιν». Ούτε μισή λέξη για την Κύπρο ούτε συλλαβή για τις τουρκικές αξιώσεις.
Σαν να μην εκπροσωπούσε την Ελλάδα αλλά κάποιο διεθνές παρατηρητήριο εμπορίου, συνέχισε ακάθεκτος: «Αυτό το οποίο προκύπτει είναι η ανάγκη για άμεση κατάπαυση των εχθροπραξιών, για πλήρη αποκατάσταση της ελευθερίας και της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας. Αποτελεί πραγματικά έναν σοβαρό κίνδυνο για την παγκόσμια ασφάλεια και όχι μόνο, αλλά και για την επισιτιστική ασφάλεια, για την ασφάλεια όλης της ενεργειακής αλυσίδας στον κόσμο, το να μην υπάρξει πλήρης αποκατάσταση των θαλάσσιων διαδρόμων». Την ώρα που η Αγκυρα ζητάει επίσημα τη διχοτόμηση της Μεγαλονήσου και δοκιμάζει τις αντοχές μας στο Αιγαίο, ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας αγωνιούσε για τα κοντέινερ και την παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα.
Το σουρεαλιστικό θέατρο συνεχίστηκε όταν θέλησε να μας ενημερώσει πως συνομίλησε με τον πρόεδρο της Γενικής Συνέλευσης «κυρίως για ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη δομή, την οργάνωση, τη διαδικασία λήψης απόφασης στο πλαίσιο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών». Εκεί θυμήθηκε ξαφνικά και το δίκαιο: «Η διεθνής πολυμέρεια αποτελεί μια μεγάλη προτεραιότητα. Δεν μπορεί το Διεθνές Δίκαιο να υποχωρεί απέναντι στην ισχύ». Ποιος τα λέει αυτά; Ο υπουργός μιας κυβέρνησης που υποχωρεί συστηματικά μπροστά στην τουρκική ισχύ, επιλέγοντας τη σιγή ασυρμάτου για να μη διαταραχθεί το αφήγημα των «ήρεμων νερών».
Εκλεισε μάλιστα διαβεβαιώνοντας πως «η Ελλάδα αυξάνει το διπλωματικό της αποτύπωμα, βρίσκεται παντού στον κόσμο, ενισχύει τις διπλωματικές της συνεργασίες». Τι να το κάνεις, όμως, το αποτύπωμα όταν η φωνή σου τρέμει; Σε τι χρησιμεύει η προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας όταν ο απέναντι απαιτεί τη διχοτόμηση της Κύπρου κι εσύ κοιτάς αλλού; Η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με ακαδημαϊκά συμπόσια και φοβικά λογύδρια. Χρειάζεται τσαγανό και καθαρές γραμμές.