Μπορεί οι απειλές της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ προς την ελληνική κυβέρνηση να είναι πρώτο θέμα στα διεθνή μέσα, όμως για το ελληνικό σύστημα εξουσίας η είδηση είναι σαν να μην υπάρχει. Ο φιλοκυβερνητικός Τύπος σιωπά, αποκρύπτοντας την είδηση, η αμερικανική πρεσβεία κρατάει στάση αναμονής, αρνούμενη να τοποθετηθεί επίσημα, και η ελληνική κυβέρνηση έχει πιει το αμίλητο νερό αποδεχόμενη εμμέσως πως η Ελλάδα μετατρέπεται αργά και σταθερά από σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών σε… κράτος προτεκτοράτο.
Δεν χωράει αμφιβολία πως η κυβέρνηση από κοινού με τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχει επιχειρεί να «εξαφανίσει» το θέμα Γκίλφοϊλ. Μαθαίνουμε, μάλιστα, πως στα non paper που μοιράζει το Μαξίμου στους βουλευτές υπάρχει εντέλεσθαι για να λένε πως το «θέμα έχει απαντηθεί και δεν έχουμε τίποτα να προσθέσουμε», με στόχο να καταπνίξει τους διαφωνούντες, αλλά και να εξαφανίσει το θέμα. Από το Μαξίμου, άλλωστε, η οδηγία που έχει φύγει είναι σαφής: μένουμε στα λόγια του Παύλου Μαρινάκη και δεν απαντάμε άλλα για να τελειώσει γρήγορα το θέμα. Να τελειώσει όσο πιο γρήγορα γίνεται, για να μη βγουν ενδεχομένως κι άλλα ονόματα κυβερνητικών αξιωματούχων που άκουσαν την κυρία Γκίλφοϊλ.
Ο λόγος της ένοχης σιωπής είναι προφανής. Εχουμε και νέο πρόσωπο, υπουργό που παραδέχτηκε ότι βρισκόταν στη συνάντηση με την πρέσβειρα των ΗΠΑ: ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, που το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα ήταν υπουργός Μεταφορών. Οπότε είναι πολύ λογικό το συμπέρασμα ότι στη συνάντηση της περασμένης άνοιξης, όπου η κυρία Γκίλφοϊλ αποφάσισε να εκβιάσει τον υπουργό Παπασταύρου και τον υπουργό Κυρανάκη με πτώση της κυβέρνησης, φαίνεται πως βρίσκονταν και άλλοι υπουργοί που… έκαναν τις πάπιες.
Ο Κων/νος Κυρανάκης, χθες, επιχείρησε να διαψεύσει τις απειλές της Γκίλφοϊλ, «δεν υπήρξε καμία απειλή προς την Ελλάδα», είπε σε επικοινωνία του με δημοσιογράφο της «Καθημερινής», όμως η προσπάθειά του έπεσε στο κενό καθώς οι δημοσιογραφικές αποκαλύψεις των πλέον έγκυρων αμερικανικών μέσων τον διαψεύδουν. Οι «Financial Times» αναφέρουν, επικαλούμενοι πρόσωπο που γνωρίζει το περιστατικό, ότι η συζήτηση για τη Ρουμανία έγινε πράγματι στο δείπνο της 18ης Μαρτίου, παρουσία περισσότερων από 12 ατόμων, μεταξύ των οποίων πολιτικοί, στελέχη της πρεσβείας και στρατιωτικοί.
Και ενώ το Μαξίμου κρύβεται και ο πρωθυπουργός σωπαίνει, η Νίκη Κεραμέως επιχείρησε και αυτή να διαψεύσει τη «Wall Street Journal» και τους «Financial Times», χαρακτηρίζοντας εμμέσως τα δύο ρεπορτάζ fake. «Δεν υπήρχε τέτοιο ζήτημα» ανέφερε, προσθέτοντας ότι οι σχέσεις Ελλάδας και ΗΠΑ βρίσκονται, κατά την εκτίμησή της, σε ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο και εκτείνονται πέρα από τον ενεργειακό τομέα.
Η υπουργός Εργασίας είχε πάρει προφανώς το ραβασάκι που είχε φροντίσει να στείλει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, που ήδη από τη Δευτέρα κατά την ενημέρωση πολιτικών συντακτών, κληθείς να σχολιάσει το επίμαχο ρεπορτάζ, τόνισε ότι «ουδέποτε τέθηκε οποιοδήποτε ζήτημα απειλής κατά της ελληνικής κυβέρνησης», προσθέτοντας ότι κάτι τέτοιο δεν θα γινόταν σε καμία περίπτωση ανεκτό.
Το πλέον, ωστόσο, εντυπωσιακό είναι πως ο πρωταγωνιστής της ιστορίας παραμένει άφαντος, αρνούμενος να πει έστω μισή λέξη για την απειλή της Κίμπερλι προς τον ελληνικό λαό. Είναι, μάλιστα, τέτοια η πολιτική δειλία που τον χαρακτηρίζει αλλά και η ισχύς του καθεστώτος που ελέγχει τους αρμούς της εξουσίας που σε ολόκληρη συνέντευξή του, που δόθηκε στο ΑΠΕ, ο κ. Παπασταύρου δεν ρωτήθηκε για το γεγονός.
Κοινώς, δεν ένιωσαν την ανάγκη, όμως, ούτε να απαντήσει ούτε οι «συνάδελφοι» του ΑΠΕ να τον ρωτήσουν, θεωρώντας είτε πως ως κυβερνητικοί υπάλληλοι δεν εγκαλούνται από τη δεοντολογία είτε γιατί θεώρησαν πως οι συνάδελφοι των «Financial Times» και της «Wall Street Journal» δεν είναι άξιοι αναφοράς.
Και το ερώτημα που τίθεται με σχεδόν αμείλικτο τρόπο είναι ένα: γιατί η Νέα Δημοκρατία όχι μόνο «κατάπιε» μια τέτοια προσβολή αλλά και σήμερα συνεχίζει να σωπαίνει; Ζήλεψε, αλήθεια, η Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που έβγαλε την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, την αίγλη του Κώστα Σημίτη, που έλεγε «ευχαριστώ» στους Αμερικανούς μετά τα Ιμια; Ή η Γκίμπερλι «κρατάει» την κυβέρνηση;