Ένα ακόμη μέτωπο ανοίγει στα σχολεία για την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, καθώς η ΟΛΜΕ προχωρά από σήμερα σε πανελλαδικές κυλιόμενες στάσεις εργασίας έως και τις 30 Οκτωβρίου, αντιδρώντας τόσο στην ανάθεση υποχρεωτικών υπερωριών σε εκπαιδευτικούς όσο και στην εφαρμογή προβλέψεων που συνδέονται με τη διαδικασία της αξιολόγησης, την ώρα που τα κενά εξακολουθούν να αποτελούν ένα από τα βασικά προβλήματα της σχολικής καθημερινότητας.
Η απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΟΛΜΕ προβλέπει πανελλαδικές κυλιόμενες μονόωρες στάσεις εργασίας για τους εκπαιδευτικούς στους οποίους ανατίθενται υποχρεωτικές υπερωρίες. Οι κινητοποιήσεις ξεκινούν σήμερα και θα βρίσκονται σε ισχύ μέχρι το τέλος του μήνα.
Με αυτόν τον τρόπο, η Ομοσπονδία επιχειρεί να παρέχει συνδικαλιστική κάλυψη στους καθηγητές που δεν επιθυμούν να πραγματοποιήσουν τις επιπλέον ώρες οι οποίες τους ανατίθενται υποχρεωτικά.
Η εξέλιξη ανοίγει ένα ακόμη σοβαρό μέτωπο για το υπουργείο Παιδείας και τη Σοφία Ζαχαράκη, με τους εκπαιδευτικούς να καταγγέλλουν ότι καλούνται να σηκώσουν στις πλάτες τους τα προβλήματα λειτουργίας των σχολείων. Αντί η πολιτική ηγεσία να αντιμετωπίσει τις ελλείψεις και τις δυσλειτουργίες που επιβαρύνουν την καθημερινότητα στις σχολικές αίθουσες, η αντιπαράθεση μεταφέρεται πλέον σε νέο πεδίο που, σύμφωνα με τους καθηγητές, δεν προέκυψε από το πουθενά, αλλά αποτελεί συνέπεια επιλογών που μετακυλίουν στους ίδιους το βάρος των χρόνιων προβλημάτων της δημόσιας εκπαίδευσης.
Ακόμη ένα ανοιχτό μέτωπο για τη Ζαχαράκη
Η Σοφία Ζαχαράκη βρίσκεται έτσι αντιμέτωπη με ακόμη ένα μέτωπο σε μια σχολική χρονιά που ήδη δοκιμάζει τις αντοχές της δημόσιας εκπαίδευσης. Το υπουργείο Παιδείας, αντί να έχει εξασφαλίσει εγκαίρως το αναγκαίο προσωπικό ώστε κάθε εκπαιδευτικός να βρίσκεται στη θέση του, επιχειρεί να διαχειριστεί διδακτικές ανάγκες ακόμη και μέσω υποχρεωτικών υπερωριών, προκαλώντας την οργανωμένη αντίδραση της ΟΛΜΕ. Την ίδια στιγμή, επιμένει στην εφαρμογή της αξιολόγησης, ανοίγοντας ακόμη ένα πεδίο σύγκρουσης με τους καθηγητές.
Το ζήτημα, συνεπώς, δύσκολα μπορεί να παρουσιαστεί ως μία ακόμη συνδικαλιστική διαφωνία. Όταν υπάρχουν ανάγκες που οδηγούν στην ανάθεση υποχρεωτικών υπερωριών και η μεγαλύτερη ομοσπονδία των καθηγητών απαντά με κυλιόμενες κινητοποιήσεις σχεδόν σε ολόκληρη τη διάρκεια του Οκτωβρίου, το πρόβλημα βρίσκεται πλέον μέσα στις ίδιες τις σχολικές αίθουσες. Και οι εκπαιδευτικοί είναι αυτοί που καλούνται για ακόμη μία φορά να καλύψουν τα κενά και τις δυσλειτουργίες ενός συστήματος για τα οποία δεν ευθύνονται.
Την ώρα, μάλιστα, που η πολιτική ηγεσία του υπουργείου επιμένει στο αφήγημα ενός σχολείου που «εκσυγχρονίζεται», η πραγματικότητα που περιγράφουν οι εκπαιδευτικοί απέχει αισθητά από αυτή την εικόνα: ανάγκες σε προσωπικό, υποχρεωτικές υπερωρίες, χαμένες διδακτικές ώρες και καθηγητές που αναγκάζονται να καταφεύγουν σε κινητοποιήσεις για να αντιδράσουν σε αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα τις εργασιακές τους συνθήκες.
