Στην Ισπανία, αρκούσαν τα οργισμένα πλήθη για την έξωση μιας 87χρονης στη Μαδρίτη και η καταψήφιση των όψιμων κυβερνητικών «μέτρων» για τη στέγαση, ώστε ο Πέδρο Σάντσεθ να αναλάβει την πολιτική ευθύνη, να διαλύσει το Κοινοβούλιο και να προσφύγει άμεσα στη λαϊκή ετυμηγορία. Στη χώρα της ιβηρικής, η κοινωνική κατακραυγή και η έλλειψη κοινοβουλευτικής νομιμοποίησης αντιμετωπίζονται ακόμα ως κάτι τόσο σημαντικό που μόναχα οι κάλπες μπορούν να το λύσουν.
Στην Ελλάδα, η σύγκριση είναι θλιβερή… Μετά την τραγωδία των Τεμπών που στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους, με εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες να πλημμυρίζουν επανειλημμένα τους δρόμους ζητώντας δικαιοσύνη και με μια επταετία διακυβέρνησης φορτωμένη με σκάνδαλα, η πολιτική ευθιξία παραμένει άγνωστη λέξη.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, οχυρωμένος στην εξουσία και γαντζωμένος στην πρωθυπουργική καρέκλα, παρακολουθεί τις λαϊκές κινητοποιήσεις, αρνούμενος να κάνει το στοιχειώδες, να θέσει εαυτόν στην κρίση του ελληνικού λαού.
Εκεί που η δημοκρατία αναπνέει, οι διαμαρτυρίες του κόσμου και η κοινωνική πίεση παράγουν εξελίξεις.
Όπου όμως επικρατεί ο καρεκλοκενταυρισμός, η λαϊκή οργή προσκρούει στα πολιτικά εγώ των κυβερνόντων και στην αδιαφορία τους.
Αποδεικνύεται με άλλα λόγια, ότι η διατήρηση της εξουσίας έχει τεθεί πάνω από κάθε έννοια λογοδοσίας και σεβασμού προς την κοινωνία.