Χρειάστηκαν ελάχιστα δευτερόλεπτα σε ένα βίντεο για να διαλύσει ο Αντώνης Σαμαράς το επικοινωνιακό πανηγύρι που έστησε το Μέγαρο Μαξίμου στη Θεσσαλονίκη. Εκεί όπου ο Κυριάκος Μητσοτάκης μοίραζε χαμόγελα και αυτάρεσκες διακηρύξεις για «υπέρβαση των αγκυλώσεων», ο πρώην πρωθυπουργός είδε αυτό που καταλαβαίνει όποιος διατηρεί στοιχειώδη εθνική μνήμη: μια ξεκάθαρη εθνική ήττα.
Ο Αντώνης Σαμαράς δεν μάσησε τα λόγια του. Ξεφτίλισε την κυβερνητική προπαγάνδα, βάζοντας το δάχτυλο ακριβώς στην πληγή και αποδομώντας σημείο προς σημείο το αφήγημα περί «ιστορικής συμφωνίας». Υπενθύμισε με τον πιο ωμό τρόπο τι ακριβώς χάρισε η Αθήνα στη Σόφια: «Την ίδια ώρα, με τις πιο επίσημες τιμές υποδέχθηκε η Βουλγαρία τα οστά του Σαμουήλ, που για αυτούς είναι σαν να ήρθαν στην Ελλάδα τα οστά του Μεγάλου Αλεξάνδρου».
Εάν έβλεπε κανείς τον τρόπο με τον οποίο η βουλγαρική τηλεόραση μετέδωσε την επιστροφή των οστών, θα καταλάβαινε τι ακριβώς εννοούσε ο πρώην πρωθυπουργός. Οι σκηνές με τη στρατιωτική συνοδεία και τους χιλιάδες συγκεντρωμένους στην άκρη των δρόμων Βουλγάρους ήταν χαρακτηριστικές της σημασίας της συγκεκριμένης επιστροφής. Εναν εθνικό πόθο ενός αιώνα, το βαρύτερο διαπραγματευτικό χαρτί που κρατούσε η χώρα επί δεκαετίες, η κυβέρνηση Μητσοτάκη το παρέδωσε στο πιάτο. Και έναντι ποίου ανταλλάγματος;
«Και προσέξτε εμείς τι πήραμε: 48 μόνο από τα χιλιάδες κλεμμένα ιερά δικά μας κειμήλια, που είχαν αρπάξει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο οι Βούλγαροι από τη Βόρεια Ελλάδα» κατήγγειλε ο πρώην πρωθυπουργός. Η παρέμβαση αυτή, όμως, πονάει διπλά το Μαξίμου, γιατί προέρχεται από τον άνθρωπο που κάθισε στην ίδια καρέκλα και βρέθηκε αντιμέτωπος με την ίδια ακριβώς βουλγαρική απαίτηση. Μόνο που τότε η απάντηση ήταν εντελώς διαφορετική. «Ως πρωθυπουργός είχα απαιτήσει να μας επιστρέψουν όλα τα κλεμμένα» ξεκαθάρισε ο Σαμαράς.
Εκεί ακριβώς καταρρέει και η πρωθυπουργική σοφιστεία ότι τα λάφυρα «δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως λάφυρα». Ο Σαμαράς απάντησε με την πιο βαριά αποστομωτική κουβέντα: «Εμείς, δυστυχώς, σήμερα σαλπίζουμε υποχώρηση με πανηγυρισμούς». Για να κλείσει με το «αυτή δεν είναι η Ελλάδα».