Τώρα που εξασφάλισαν 10 και πλέον δισεκατομμύρια ευρώ από το υστέρημα των Ελλήνων φορολογουμένων για να δουλέψουν τα δικά τους ναυπηγεία και εργοστάσια και να μη χαθούν θέσεις εργασίας -με την παραγγελία και τέταρτης φρεγάτας FDI, την αγορά συνολικά 24 Rafale, νέων και μεταχειρισμένων, την προμήθεια πακέτου όπλων και πυραύλων Meteor, MICA, SCALP και Exocet, μαζί με την υποστήριξή τους-, η υποτιθέμενη φίλη και σύμμαχος χώρα, η Γαλλία, είπε να πάει παρακάτω, μια κι έχει τακτοποιήσει τις δουλίτσες της με τους Ελληνες ιθαγενείς.
Ο οδικός χάρτης Αμυντικής Συνεργασίας Τουρκίας – Γαλλίας, με στόχο την ενίσχυση των διμερών αμυντικών και στρατιωτικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών, προκαλεί υποκριτική αφωνία και ανησυχία στην Αθήνα, καθώς ήδη από τον Απρίλιο του 2026 δημοσιεύματα στον γαλλικό Τύπο, αλλά και στη «δημοκρατία» υπογράμμιζαν πως μεταξύ Γαλλίας, Ελλάδας και Τουρκίας «το δυνητικό θύμα είναι η Ελλάδα, και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι αυτός που δίνει τον ρυθμό».
Και μόνο το γεγονός πως από τις αρχές του 2025 είδαν το φως της δημοσιότητας αναφορές ότι η Τουρκία «επιθυμούσε» να αποκτήσει πυραύλους METEOR για τα Eurofighter της, ένα όπλο που έχει ιδιαίτερη επιχειρησιακή και συμβολική σημασία για την ελληνική Πολεμική Αεροπορία, έπρεπε να βάλει όχι μόνο σε σκέψεις την Αθήνα, αλλά και να σημάνει συναγερμό στο υπουργείο Αμυνας και στο Μαξίμου, καθώς η συνέχεια ήταν άκρως προβλέψιμη. Οχι, όμως, για όσους είναι διπλωματικά άχρηστοι, εθνικά επικίνδυνοι και δεν κατανοούν τους κώδικες επικοινωνίας μιας χώρας όπως είναι η Γαλλία, που έχει καταστήσει τέχνη τη διγλωσσία στις διμερείς και στρατηγικές της σχέσεις.
Αντ’ αυτού, κι ενώ παρασκηνιακά Τούρκοι και Γάλλοι προετοίμαζαν ακόμη ένα βαρύ κι ασήκωτο πλήγμα για την ανύπαρκτη εξωτερική πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη, το οποίο, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει το Παρίσι να μοιράζεται μέχρι και απόρρητες τακτικές πληροφορίες με την Τουρκία «για την κοινή αμυντική προσπάθεια», στην Ελλάδα ο πρωθυπουργός μας υποδεχόταν τον Απρίλιο στην Αθήνα τον αναξιόπιστο εταίρο Μακρόν, που έχει «πουλήσει» μέχρι και την ίδια του τη χώρα.
Οχι, φυσικά, για να ζητήσει εξηγήσεις για τις μυστικές διαπραγματεύσεις Γαλλίας – Τουρκίας, αλλά για την ανανέωση της πολυδάπανης στρατηγικής αμυντικής συμφωνίας Ελλάδας – Γαλλίας για ακόμα πέντε χρόνια και με μηχανισμό αυτόματης ανανέωσης! Αμέσως μετά τις διθυραμβικές δηλώσεις που ακολούθησαν την ανανέωση της συμφωνίας στην ελληνική πρωτεύουσα, ανακοινώθηκε η συμφωνία μεταξύ της τουρκικής εταιρίας Baykar και της γαλλικής εταιρίας Safran, που δραστηριοποιούνται στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας και της αεροδιαστημικής τεχνολογίας.
Αλλά τι μπορεί να περιμένει κάποιος από έναν πρωθυπουργό κλακαδόρο του Μακρόν, που σπεύδει στο Παρίσι κάθε τρεις και λίγο για να κάνει τον κομπάρσο στις υποτιθέμενες διεθνείς διασκέψεις που στήνει ο Γάλλος πρόεδρος, ώστε να φανεί σπουδαίος στα μάτια των συμπολιτών του, που τον απορρίπτουν μαζικά; Τι είναι δυνατόν να αναμένει κανείς από έναν πρωθυπουργό που δεν έκανε το παραμικρό για να αποτρέψει μια τέτοια εξέλιξη και στην πρόσφατη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών η ομιλία του ήταν έκθεση ιδεών, γεμάτη κενόλογες διατυπώσεις περί «γεωγραφικού πεπρωμένου» και δεν τόλμησε να απαντήσει στα τουρκικά τελεσίγραφα, στις αξιώσεις και τις προειδοποιήσεις πάνω σε μείζονα εθνικά μας ζητήματα, όπως είναι η τουρκική αξίωση για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του ελληνικού Αιγαίου και το θέμα της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου;
Που δεν είχε το θάρρος να κατονομάσει συγκεκριμένα το casus belli και να αποδομήσει τις τουρκικές αξιώσεις και τον αναθεωρητισμό της Αγκυρας έναντι της χώρας μας ενώπιον της διεθνούς κοινότητας; Δειλός, μοιραίος και άβουλος διαρκώς ο πρωθυπουργός μας, θεωρεί πως τα δισεκατομμύρια των εξοπλιστικών συμβολαίων και οι μίζες που τα συνοδεύουν αποτελούν επαρκή εγγύηση συμμαχίας. Παραβλέπει έτσι τα εύλογα σοβαρά ερωτήματα που προκύπτουν σχετικά με το περιεχόμενο των γαλλικών δεσμεύσεων έναντι της χώρας μας, τη στιγμή που το Παρίσι, παρά τη διακηρυγμένη εταιρική σχέση με την Ελλάδα, φαίνεται να ευθυγραμμίζεται εις βάρος της με τα τουρκικά συμφέροντα.
Τι περιλαμβάνει η «Αμυντική Συνεργασία» Γαλλίας – Τουρκίας
Βαρύτατο πλήγμα για την ελληνική εξωτερική πολιτική αποτελεί η υπογραφή στο Παρίσι του λεγόμενου «Οδικού Χάρτη Αμυντικής Συνεργασίας» μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας. Μια εξέλιξη επιζήμια για τα ελληνικά συμφέροντα, που ανακοινώθηκε από το τουρκικό υπουργείο Εθνικής Αμυνας, μεταδόθηκε από το Anadolu και πέρασε στα «ψιλά» της εγχώριας ειδησεογραφίας. Ο οδικός χάρτης στον οποίο συνομολόγησαν οι δύο πλευρές δεν αποτελεί σύμβαση αγοράς οπλικών συστημάτων ούτε συνθήκη αμοιβαίας άμυνας.
Θεσμοθετεί όμως κάτι εξίσου επικίνδυνο, έναν μηχανισμό τακτικών επαφών και στρατηγικού διαλόγου, ανοίγοντας έτσι τον χώρο για μια βαθύτερη στρατιωτική και βιομηχανική συνεργασία μεταξύ της Αγκυρας και του Παρισιού για το μέλλον. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά, την ώρα που το Παρίσι διατηρεί με την Αθήνα συμφωνία στρατηγικής εταιρικής σχέσης και αμυντικής συνδρομής; Οι γαλλικές σχέσεις με την Ελλάδα και την Κύπρο δεν λειτουργούν ως απαγορευτικό για την περαιτέρω ανάπτυξη αμυντικών και βιομηχανικών σχέσεων και με την Τουρκία!
Σύμφωνα με την τουρκική ανακοίνωση, ο επικεφαλής της Γενικής Διεύθυνσης Αμυνας και Ασφάλειας, αντιστράτηγος Ιλκάι Αλτίνταγκ, συναντήθηκε με τη Γαλλίδα αρμόδια υπουργό για τις Ενοπλες Δυνάμεις Αλίς Ρουφό, τον στρατιωτικό αρχηγό του Γάλλου προέδρου, στρατηγό Βενσάν Ζιρό, και τον γενικό διευθυντή Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικής Γκιγιόμ Ολανιέ. Στο επίκεντρο βρέθηκαν οι διμερείς στρατιωτικές σχέσεις, ο στρατηγικός διάλογος και η περαιτέρω ανάπτυξη της συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών.
Η εξέλιξη
Το πραγματικό βάρος της εξέλιξης βρίσκεται, ωστόσο, στο τι μπορεί να ακολουθήσει. Η Γαλλία έχει ήδη μετακινηθεί από την προηγούμενη επιφυλακτικότητά της έναντι της πιθανής πώλησης του ευρωπαϊκού συστήματος αεράμυνας SAMP/T στην Τουρκία. Του συστήματος που είναι αντίστοιχο των αμερικανικών Patriot, το οποίο η Αγκυρα εξακολουθεί να μην διαθέτει, ενώ οι S-400 βρίσκονται στις αποθήκες της. Τον Ιούλιο ο Εμανουέλ Μακρόν επιβεβαίωσε ότι βρίσκονταν σε εξέλιξη τεχνικές εργασίες μεταξύ Γαλλίας, Ιταλίας και Τουρκίας για πιθανή εξαγωγή του συστήματος. Το Reuters είχε μεταδώσει παράλληλα ότι το Παρίσι είχε χαλαρώσει τη στάση του, χωρίς πάντως να υπάρχει τότε συμφωνία πώλησης.
Το SAMP/T αποτελεί κομβικό στόχο της Αγκυρας για την ενίσχυση της πολυεπίπεδης αεράμυνάς της και εντάσσεται στον σχεδιασμό του τουρκικού «Ατσάλινου Θόλου». Η πιθανότητα ευρωπαϊκής συμμετοχής σε αυτόν τον σχεδιασμό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς η Τουρκία επιχειρεί να ενισχύσει τη θέση της στις ευρωπαϊκές αμυντικές αλυσίδες παραγωγής.
Και όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που στην Αθήνα φτάνει ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, με το timing δύσκολα να περνά απαρατήρητο. Την ώρα που η Τουρκία ανοίγει ακόμη έναν σημαντικό δίαυλο συνεννόησης και συνεργασίας με μία μεγάλη ευρωπαϊκή αμυντική δύναμη, η Αθήνα καλείται όχι μόνο να διαπραγματευτεί με την Ουάσινγκτον νέες αγορές εξοπλιστικών συστημάτων, αλλά κυρίως, ευρύτερα, να αναλύσει τι της προσφέρουν συνολικά οι «στρατηγικές σχέσεις» της στην πράξη – και κυρίως… επί του πεδίου.
Κι αυτό διότι το «νέο δεδομένο» δεν αφορά στο ότι η Γαλλία «εγκαταλείπει» την Ελλάδα – δεν συμβαίνει άλλωστε κάτι τέτοιο. Το «νέο δεδομένο» είναι ότι η Ευρώπη και οι μεγάλες αμυντικές της βιομηχανίες επιδιώκουν ανοιχτά πια να έχουν ανοιχτούς διαύλους με την Τουρκία. Και η Αθήνα μέσα σε αυτό το διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο θα πρέπει να αποφασίσει αν θα παραμείνει απλώς ο καλός και προβλέψιμος πελάτης των εταίρων της ή αν θα αξιοποιήσει τη γεωπολιτική της θέση για να απαιτεί κάθε φορά συγκεκριμένα ανταλλάγματα από κάθε «παίκτη».
