Ο καβγάς δύο ρετρό μορφών της ελληνέζικης ντεκαντάντσιας, του Νίκου Καρβέλα και της Αννας Βίσση, ήταν ακριβώς ό,τι έλειπε από τους τηλεοπτικούς ιεραποστόλους της παρακμής. Πολύ θέαμα, κούφιο σαν κουβάς, πολύ σούσουρο χωρίς μήνυμα, πολλή τηλεθέαση. Το πόπολο λατρεύει τα ξεμαλλιάσματα. Είναι καλοδεχούμενες οι από τηλεοράσεως αφηγήσεις για κομπαρσιλίκια, είτε πρόκειται για τον αείμνηστο Μίστερ Μπούτια εναντίον του Εθνικού Σταρ είτε για Καρβέλα Vs Βίσση. Ερχεται ο άλλος χολοσκασμένος από τη δουλειά του και θέλει λίγο να χαλαρώσει με μια γερή δόση μπιχλώδους υποκουλτούρας. Τι να σου κάνει δηλαδή; Αντί να δει δικηγόρο Δημητρακόπουλο να ομιλεί για την ανάγκη ειρήνευσης του πρώην ζεύγους να διαβάσει την «πλατωνική θεολογία» του Πρόκλου; Αντί να παρακολουθήσει Χιώτη και Παυλόπουλο να αναλύουν τη μοδάτη έριδα να ασχοληθούν με την υπόθεση Ρίμαν και να προσφέρουν στην ανθρωπότητα νόμο παραγωγής των πρώτων αριθμών; Ουδείς λέγει όχι σε μια νηπενθή δόση ξεκατινιάσματος επιφανών διασκεδαστών. Ούτε ημείς έχομεν κάποιο πρόβλημα με αυτό. Είναι πολλές οι καταγραφές των τηλεοπτικών ανομημάτων μας στην trash TV (από φανατική παρακολούθηση εκπομπών του Λεβέντη και συνεντεύξεων του Κώστα Σημίτη και του ΓΑΠ, Καναλιού 29 και «Παιδιών της νύχτας» μέχρι «Παρατράγουδων», «Ερωτοδικείου» και «σοβαρών» δελτίων ειδήσεων επί Μνημονίων και κορονοϊού).
Ομως, κάπου έχει εκτραπεί αυτό το παρδαλό όχημα της «ενημέρωσης» για τη «σκληρή κόντρα» των δύο «αγαπημένων μορφών» του ελληνικού τραγουδιού. «Μεγαλώσαμε με Αννα Βίσση και Νίκο Καρβέλα» αναφωνούν εκστασιασμένοι οι λειτουργοί της ενημέρωσης, που τη στέλνουν… αλειτούργητη για βρούβες. Λένε με τόση αυτοπεποίθηση αυτή τη βρισιά, ώστε μπορείς και να υποθέσεις ότι δεν υποκρίνονται, ως συνήθως. Ας μην κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια.
Δεν έχουμε μεγαλώσει όλοι με Βίσση και Καρβέλα, ευτυχώς. Είμαστε κάποιοι στην ελληνική επικράτεια αλλά και στην ομογένεια που ουδέποτε νιώσαμε να μας εκφράζει αυτό το δίδυμο. Υπάρχουμε κι εμείς, που αντιμετωπίζουμε το γενικό μήνυμα που στέλνει στο κοινό το «έργο» Βίσση και Καρβέλα ως μία από τις πολλές εκδηλώσεις της άτακτης υποχώρησης του πολιτισμικού επιπέδου του λαού μας.
Η Αννα Βίσση και ο Νίκος Καρβέλας θυμίζουν σε αρκετούς εξ ημών (είμαστε ευάριθμοι, είμαστε πολλοί; Ενας Θεός ξέρει) την καλπάζουσα νόσο του εκπασοκισμού του έθνους και το κατρακύλισμα στο έλος του υλισμού, της φτηνής επίδειξης, της χυδαίας σπατάλης ηθικών και υλικών πόρων της κοινωνίας.
Η Αννα Βίσση και ο Νίκος Καρβέλας δεν μας εκφράζουν, δεν μεγαλώσαμε με δαύτους, δυσφορούμε όποτε τυχαίνει να συναπαντηθούμε με ήχους τραγουδιών τους στην τηλεόραση, σε χώρο μαζικής συνάθροισης ή σε… ταξί. Μακριά και με τον απήγανο.
