Ακόμη ένα καλοκαίρι πέρασε στις πίσω μας σελίδες. «Πόσα καλοκαίρια μού ‘χαν φύγει από τα χέρια» λέει το όμορφο τραγούδι του Πλέσσα, που τραγουδούσε ο υπέροχος Δάκης. Πόσο όμορφα ήταν, για σκεφτείτε, τα παλιά μας καλοκαίρια. Με λίγα, πολύ λίγα, αλλά με το καρπούζι να μυρίζει… καρπούζι, με το βερίκοκο να μυρίζει… βερίκοκο!
Με την καταβρεχτήρα του δήμου να περνάει από τις γειτονιές και να ποτίζει τους χωματόδρομους για να μη σηκώνεται σκόνη. Και με εμάς, τα -τότε- παιδιά, να φοράμε τα μπανιερά μας και να βγαίνουμε στον δρόμο όταν έπιανε βροχή (έβρεχε και τότε τον Ιούλιο) «για να κάνουμε μπάνιο».
Διότι το «μπάνιο» δεν ήταν τότε εύκολη υπόθεση… Επρεπε ή να διαθέτει η οικογένεια Ι.Χ. (ελάχιστες ήταν τότε) ή να σηκωθεί από νωρίς, να πάει στη στάση του λεωφορείου, να πάει στην αφετηρία των «παραλιακών» λεωφορείων, να στριμωχτεί στην ουρά, να περιμένει για να μπει. Κι αν ο εισπράκτωρ φώναζε «πλήρες», να περιμένει το επόμενο!
Τι ήταν, όμως, η ταλαιπωρία μπροστά στη θάλασσα; Και δεν μιλάμε για μπάνιο «φαστ τρακ». Μιλάμε για μπάνιο που κρατούσε όλη μέρα. Επαιρνε η οικογένεια από το σπίτι κολατσιό, έπαιρνε κι ένα θερμός με νερό και μερικά φρούτα (βερίκοκα ή ροδάκινα) και άραζε στην παραλία, κάτω από κάποιο αρμυρίκι, και την έβγαζε μέχρι να χαμηλώσει ο ήλιος!
Ηταν ιεροτελεστία το «μπάνιο» εκείνα τα χρόνια. Και το εκτιμούσαμε ιδιαιτέρως. Και το μνημονεύαμε τον Σεπτέμβρη στο σχολείο, καθώς μετρούσαμε πόσα μπάνια κάναμε και τα λέγαμε ο ένας στον άλλον. Και εξηγούσαμε εκ των προτέρων ότι «πρωί – απόγευμα πιάνεται για δύο μπάνια!»…
Και τα μεσημέρια, τις ώρες κοινής ησυχίας, ενώ οι γονείς απολάμβαναν την απαραίτητη σιέστα, εμείς περιμέναμε να ακούσουμε τη φωνή του παγωτατζή να διαλαλεί το εμπόρευμά του. «Κρέμα, σοκολάτα, κύπελλο παγωτά!» Μια δραχμή η κρέμα, μιάμιση η σοκολάτα, δίφραγκο το κυπελλάκι. Αυτή την Ελλάδα γνωρίσαμε, αυτή την Ελλάδα νοσταλγούμε, αυτή την Ελλάδα είδαμε να μεγαλώνει και να γίνεται «σύγχρονο κράτος». Οπως τα παιδιά μας θα νοσταλγούν τη δική τους Ελλάδα και τα εγγόνια μας το ίδιο.
Η ΑΚΙΣ
