Πανευρωπαϊκές διακρίσεις στη φτωχοποίηση του λαού

Τα στοιχεία της Eurostat που δημοσιοποιήθηκαν πρόσφατα είναι ξεκάθαρα. Ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού μεγαλώνει κάθε χρόνο. Οπως αναφέρει ο ιστότοπος της κρατικής τηλεόρασης ertnews.gr, «στο σύνολο της χώρας ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού αυξήθηκε από 26,9% το 2024 σε 27,5% το 2025. Την ίδια περίοδο ο ευρωπαϊκός μέσος όρος υποχώρησε οριακά από 21% σε 20,9%.

Η Ελλάδα εξακολουθεί έτσι να βρίσκεται μεταξύ των κρατών-μελών με τα υψηλότερα ποσοστά. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης, 92,7 εκατ. άνθρωποι, δηλαδή περίπου ένας στους πέντε κατοίκους, αντιμετώπιζαν το 2025 κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού».

Η πολιτική της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη φέρει θεαματικά μεν, αλλά αρνητικά αποτελέσματα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Αν διαβάσει κάποιος τα πρόσφατα στοιχεία της Eurostat, θα δει ότι η χώρα μας με το 27,5%, έρχεται δεύτερη σε ό,τι αφορά τον κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, μετά τη Βουλγαρία, που έχει 29%. Την τριάδα των χωρών με τη μεγαλύτερη φτώχεια στην Ευρώπη συμπληρώνει η Ρουμανία.

Ιστορικά αξιοσημείωτο είναι ότι η Βουλγαρία και η Ρουμανία είναι δύο χώρες οι οποίες πέρασαν μέσα από τις συμπληγάδες πέτρες του κομμουνισμού, ο οποίος με την κατάρρευσή του τις άφησε οικονομικά καθημαγμένες και κοινωνικά διαλυμένες. Η Ελλάδα, που έγινε το 10ο μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας το 1981, δεν είχε τέτοιες περιπέτειες. Υποτίθεται, μάλιστα, ότι είχαμε δημιουργήσει ισχυρές οικονομικές βάσεις και θεσμούς που δεν θα επέτρεπαν ξανά στους Ελληνες να στερηθούν τα αναγκαία. Βλέπουμε, όμως, επί κυβέρνησεων του Κυριάκου Μητσοτάκη να γίνονται πολλά βήματα πίσω, και σε οικονομικό και σε θεσμικό επίπεδο. Οι αριθμοί δεν ψεύδονται – και ίσως να «αφηγούνται» καλύτερα τα πράγματα από όσα βιώνουν οι συμπατριώτες μας στην καθημερινότητά τους.

Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του, μαζί με τους επικοινωνιακούς ψιττακούς, μιλούν για «ανάπτυξη» ενώ η ακρίβεια γονατίζει τα νοικοκυριά και η φτώχεια εξαπλώνεται.

Η Γαλλία μάλλον δεν είναι τόσο μακριά όσο θέλουν να ελπίζουν οι κρατούντες.