Εσένα μόνο αγαπώ

19|10|2026 | 10:34

Εκείνο το βράδυ ήταν η ώρα των μεγάλων αποφάσεων

Εκείνο το βράδυ ήταν η ώρα των μεγάλων αποφάσεων. Κάτι σαν την νύχτα των Στρατηγών να πούμε. Αποφάσισα να δω μία ταινία του, λεγομένου, σύγχρονου Ελληνικού Κινηματογράφου.

Βολεύτηκα λοιπόν όσο καλύτερα μπορούσα στον καναπέ (που, καλού κακού, γίνεται και κρεβάτι…) παρήγγειλα στο στεφάνι μου και 2-3 τοστάκια με γέμιση χαμηλών λιπαρών, χαμήλωσα το φως και φόρεσα τα ακουστικά για να μην ενοχλώ τους άλλους. Αργότερα απεδείχθη ότι και χωρίς ήχο, γινόταν η δουλειά μου. Και το έργο άρχισε. Μέχρι τότε ήξερα, ότι ο κινηματογράφος είναι κίνηση (εξ ού και το όνομά του) αλλά και ήχος, αφού, από το 1927, ο βωβός κινηματογράφος ανήκε στο παρελθόν. Για την ιστορία ο «ομιλών» κινηματογράφος έκανε την εμφάνισή του στις 6 Οκτωβρίου του 1927 στις ΗΠΑ, ενώ στην Ελλάδα έκανε ποδαρικό στις 22 Οκτωβρίου του 1929. Ενώ λοιπόν είχαμε προ πολλού αποκτήσει τον ομιλούντα κινηματογράφο η ταινία που παρακολουθούσα δεν εννοούσε να βγάλει κιχ. Μούγκα.

Τελείωσαν τα «γράμματα», άρχισε η υποτιθεμένη πλοκή και ούτε φωνή, ούτε βεβαίως και ακρόαση. Μάλιστα σκέφτηκα μήπως είχαν χαλάσει τα ακουστικά, ώσπου ξαφνικά και αφού είχαν περάσει περί τα 20΄ λεπτά, κάποιος από τους ηθοποιούς φωνάζει: «Σταθείτε». Και όλοι στάθηκαν. Το ότι ποτέ δεν είχαν καν αρχίσει να κινούνται, πολύ λίγη σημασία είχε. Κι’ εκεί που έλεγα πως τώρα θα αρχίσει η δράση, πέφτει το πρώτο διάλειμμα, διαρκείας περίπου μισής ώρας. Για να μη μακρηγορώ, η ταινία συνεχίστηκε στο ίδιο στυλ, με τους διαλόγους να μη ξεπερνούν συνολικά την μισή σελίδα Α4. Έτσι, και ενώ το ρολόϊ έδειχνε περασμένες 11, κάποιος είπε «πάμε», κατά τις 00.24 κάποια κοπέλα είπε «δεν τον αντέχω τον Μήτσο» και ξαφνικά «Τέλος».

Έβρισα από μέσα μου, έβρισα απ’ όξω μου, αλλά το κακό είχε ήδη γίνει. Την βραδιά μου την είχα χάσει και η ώρα ήταν 1 τα ξημερώματα. Έτσι πήγα στο κρεβάτι, ξάπλωσα, λίγο άγαρμπα είν’ η αλήθεια, έτσι που ξύπνησε το στεφάνι μου και όλο περιέργεια με ρώτησε:

– Ήταν ωραίο το έργο;

– Άντε τώρα μη τα πληρώσεις εσύ.

– Τι έπαθες χριστιανέ μου δεν σ’ άρεσε το έργο;

– Άκου να δεις. Όταν έχει προηγηθεί ένας Λογοθετίδης, ένας Κωνσταντάρας, μία Βουγιουκλάκη, ένας Αλεξανδράκης, ένας Κούρκουλος, μία Καρέζη, ένας Μακρής, ένας Ηλιόπουλος, μία Βλαχοπούλου, ένας Κατράκης και τόσοι άλλοι σε ρόλους που έγραψαν ο Τσιφόρος, ο Σακελλάριος, ο Γιαννακόπουλος, ο Πρετεντέρης (ο Κώστας για να εξηγούμεθα…), ο Φώσκολος, ο Τζαβέλας, ο Ψαθάς και τόσοι άλλοι, θα έπρεπε να ψηφιστεί νόμος και μάλιστα με την διαδικασία του κατεπείγοντος (τώρα που έχουμε μάθει…) που να προβλέπει τουλάχιστον ισόβια όσων βιαιοπραγούν, διότι περί βιαιοπραγίας πρόκειται, εις βάρος του Ελληνικού κινηματογράφου.

Το έχουμε ξαναπεί, ότι ο «καλός παλιός Ελληνικός κινηματογράφος», δεν είχε να παρουσιάσει μόνον «διαμάντια». Έχουν γυρισθεί και κάτι κατιμάδες να σου φεύγει η μαγκιά. Όμως, το μεγαλύτερο μέρος, έχει θετικό πρόσημο.
Για να αντιληφθούν, οι τυχόν αναγνώστες μου, για ποιού μεγέθους ηθοποιούς μιλάμε, αξίζει να αναφέρουμε ένα επεισόδιο με τον αποκληθέντα και «πρύτανη των κωμικών» Βασίλη Λογοθετίδη, όπως το περιγράφει ο Αλέκος Σακελλάριος.
Κάποτε λοιπόν, μετά την παράσταση στο θέατρο, που παιζόταν η μεγάλη επιτυχία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», μία παρέα ηθοποιών, τεχνικών και θεατρικών συγγραφέων είχαν βγει σε αθηναϊκό προάστιο για φαγητό. Σε κάποια στιγμή, φθάνουν μπροστά σε ένα χαντάκι, που είχε δεν είχε πλάτος μισό μέτρο. Όλοι λοιπόν, άρχισαν να πηδάνε το ασήμαντο εμπόδιο με ευκολία. Όλοι, πλην του Λογοθετίδη. «Άντε ρε Βασίλη» τον προέτρεψε ο Αλέκος Σακελλάριος. Τίποτα ο Λογοθετίδης. Βιδωμένος στο χώμα. «Τελείωνε ρε Βασίλη» επέμεινε ο Σακελλάριος. «Δεν μπορώ Αλέκο μου να το πηδήσω», απάντησε αγχωμένος ο μεγάλο κωμικός. «Καλά ρε εσύ, στο θέατρο πηδάς από μια μάντρα γύρω στο 1½ μέτρο ψηλή» τον πρόγκηξε ο πνευματώδης συγγραφέας. «Ναι Αλέκο μου. Στο θέατρο. Άλλο το θέατρο και άλλο η πραγματικότητα», τον αποστόμωσε ο Λογοθετίδης, ο οποίος για τις ανάγκες του ρόλου του, έκανε πράγματα που ούτε τα διενοείτο στην καθημερινή του ζωή.

Προ ημερών, είδα μια ταινία του 1970 με τίτλο «Εσένα μόνο αγαπώ», με πρωταγωνιστή τον αποκαλούμενο, όχι χωρίς αρκετή δόση ειρωνείας από τους κουλτουρέ, που έλεγε και ο αλησμόνητος Γιώργος Ζαμπέτας, «παιδί του λαού» Νίκο Ξανθόπουλο. Σε κάποιο σημείο της ταινίας ο Ζαφείρης (Ν. Ξανθόπουλος) βρίσκεται με το κορίτσι του, την Ρηνούλα (Δώρα Σιτζάνη), μέσα σ’ ένα μισοερειπωμένο εκκλησάκι κάποιου αιγαιοπελαγίτικου νησιού, και οι δύο νέοι σχολιάζουν ότι το επίσημο κράτος είχε αφήσει να καταστρέφεται το ναίδριο (μα σοβαρά, είναι δυνατόν κάτι τέτοιο;…), οπότε το παλικάρι λέει: «…ό,τι έχει μείνει και ακόμα συντηρείται, οφείλεται στους ανθρώπους του λαού, τους ψαράδες, τους αγρότες, τους φτωχούς μεροκαματιάρηδες, οι οποίοι έχουν την ρωμιοσύνη και την χριστιανοσύνη στην καρδιά τους και όχι στα χείλη τους».

Μου ήρθε ένας κόμπος στον λαιμό κι’ έκλεισα την τηλεόραση…

Άει στο διάολο παλιόπραμα…

Τα περί Β. Ηπείρου προσεχώς

Τα τρία κόσκινα του Σωκράτη

Ο Σωκράτης, στην αρχαία Ελλάδα, είχε σε μεγάλη υπόληψη τη σωφροσύνη. Μια μέρα, κάποιος πήγε και βρήκε τον μεγάλο φιλόσοφο και του είπε:

– Ξέρεις τι έμαθα για τον φίλο σου;

– Μια στιγμή, απάντησε ο Σωκράτης. Πριν μου πεις, θα ήθελα να περάσεις από τα τρία κόσκινα;

– Τα τρία κόσκινα;

– Μα ναι! απάντησε ο Σωκράτης. Πριν πούμε οτιδήποτε για τους άλλους, είναι καλό να περάσουμε από τα κόσκινα αυτό που θα θέλαμε να πούμε. Το πρώτο κόσκινο είναι αυτό της αλήθειας. Σιγουρεύτηκες ότι αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια;

– Όχι απλώς άκουσα να λένε

– Πολύ καλά, δεν ξέρεις λοιπόν αν είναι η αλήθεια. Ας δοκιμάζουμε το δεύτερο κόσκινο, αυτό της καλοσύνης. Αυτό που θέλεις να μου πεις για τον φίλο μου είναι κάτι καλό;

– Α όχι! Αντίθετα.

– Άρα, συνέχισε ο Σωκράτης, «θέλεις να μου πεις κακά πράγματα γι’ αυτόν και δεν είσαι καν σίγουρος ότι είναι αλήθεια. Ίσως μπορείς να περάσεις το τρίτο κόσκινο, αυτό της χρησιμότητας. Είναι χρήσιμο να μάθω αυτό που έκανε ο φίλος μου;

– Όχι, δεν νομίζω.

– Λοιπόν, κατέληξε ο Σωκράτης, αν αυτό που έχεις να μου πεις δεν είναι ούτε αληθινό, ούτε καλό, ούτε χρήσιμο, γιατί θέλεις να μου το πεις;

(Πηγές «Σαν σήμερα» και «Ρουκουμούκου)

. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχουμε την πιο μάγκικη εξωτερική πολιτική. Θέλετε ένα παράδειγμα; Παρακολουθού σα προχθές αγώνες του UEFA Nations League και έπεσε το μάτι μου στον αγώνα Σκόπια-Ελβετία. Πώς είπαμε; Σκόπια; Αμ δε! Από κάτω, φαρδιά πλατιά, έγραφε MKD – Suisse, και το MKD σημαίνει «Μακεδονία». Σκέτο. Ούτε βόρεια ούτε νότια ούτε ανατολικομεσημβρινή. Το ίδιο έγινε και στους αγώνες με τη Σλοβενία και τη Σκοτία. Ουδείς τα είδε; Οι τέως Μακεδονομάχοι κύριοι Βορίδης, Γεωργιάδης και Πλεύρης, που δηλώνανε ότι ποτέ δεν θα την αποκαλέσουν «Βόρεια»; Τίποτα; Ο κ. Γκαγκάτσης σκότος βαθύ; Η UEFA; Ο πολύς γενικός Γραμματέας της UEFA Θεόδωρος Θεοδωρίδης; Θα μου πείτε εδώ δεν νοιαζόμαστε εμείς, τι την κόφτει την UEFA; Και, φυσικά, αναρωτήθηκα. Αυτή είναι η υπερήφανη εξωτερική πολιτική μας, για την οποία δεν δεχόμαστε μύγα στο λυγερόν και κοπτερόν σπαθί μας; Η FYROM, μέχρι τώρα, έχει παραβιάσει πάνω από 250 σημεία της επαίσχυντης Συμφωνίας των Πρεσπών. Τι περιμένουμε για να την καταγγείλουμε; Ή μήπως και με την … υπερδύναμη της Φυρομίας επιδιώκουμε «ήρεμα νερά»; Από την άλλη, θα μου πείτε αυτοί οργιάζουν στη Μελίτη, στη Φλώρινα και αλλού με πανηγύρια και αλυτρωτικά τραγούδια, αλλά και με προσπάθεια επιβολής «μακεδονικής» γλώσσας κι εμείς έχουμε «ήρεμα νερά»! Ε, αφού το ξέρετε ότι δεν είμαστε καβγατζήδες.

. Κάθε τόσο ξεφυτρώνει κι΄ ένα λουλούδι από την εκάστοτε συνήθως κυβερνώσα παράταξη, που παραδίδει και δωρεάν μάλιστα, μαθήματα πολιτικής οικονομίας. Πρωτοπόρος βεβαίως υπήρξε η κα Θεανώ Φωτίου του ΣΥΡΙΖΑ με τα γεμιστά της. Εσχάτως μας προέκυψε ο κ. Κουλκουδίνας, εκ Πιερίας ορμώμενος, ο οποίος είπε ότι όποιος δεν έχει 10 ευρώ για να βάλει βενζίνη για να πάει στην δουλειά του, τότε πάει με τα ΜΜΜ. Κατ΄ αρχήν να πούμε στον εκ Πιερίας (να τον έχουν υπόψη τους οι συμπολίτες του για το μέλλον) πολιτικό, ότι με 10 ευρώ βενζίνη δεν πας στη δουλειά σου, αλλά το πολύ μέχρι το περίπτερο της γωνίας. Ποιος ξέρει άραγε από πότε έχει να πληρώσει για να βάλει βενζίνη! Ακόμη διεπίστωσε ότι επειδή η λεωφόρος Συγγρού είχε κίνηση, τότε… είμαστε πλούσιοι. Όπερ έδει δείξαι ή, απλώς, επιβεβαίωσε τον συλλογισμό «ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει». Τώρα γιατί χρησιμοποιεί τα Ι.Χ. του ο κόσμος και γιατί μέσα σ’ αυτά υπάρχουν 2 και 3 επιβάτες, άγνωστον. Πιθανό επειδή είναι επιδειξιομανείς. Βεβαίως μετά τον δικαιολογημένο μπουχό που σηκώθηκε μετά τις δηλώσεις του αυτές έσπευσε να διευκρινίσει ότι αυτές παρερμηνεύτηκαν και ότι απομονώθηκαν φράσεις κ.λπ. κ.λπ. Μπορεί…

. Με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος μου και μου είπε: «Ξέρεις, από τον θάνατο του Μαζωνάκη μπορεί να μας προκύψει και κάποιο καλό σε εφαρμογή του ουδέν κακόν αμιγές καλού». Δεν τον πολυκατάλαβα και του είπα να γίνει πιο σαφής «Άκουσε με. Πεθαίνοντας ο Μαζωνάκης και ων ένα τρανταχτό όνομα, ‘’υποχρέωσε’’ τους συνήθως κοιμωμένους ελεγκτικούς μηχανισμούς να αφυπνισθούν και να αρχίσουν το ψάξιμο, το οποίο βέβαια έπρεπε ήδη να έχουν κάνει. Έτσι άρχισε το ξήλωμα των γιατρών χωρίς πτυχίο, των ιατρείων μούφα, των υπνωτιστών, των μάγων που σταματούν το γήρας, των ηλιθίων, που νομίζουν ότι πληρώνοντας τεράστια ποσά θα ξαναγίνουν τζόβενα, των μουλωχτών, που ενώ ήξεραν δεν μιλούσαν και αυτών που έσπευσαν να κάνουν ελέγχους αφού όμως είχε πεθάνει ο Μαζωνάκης. Και σε ρωτώ. Αν στη θέση του δημοφιλούς καλλιτέχνη ήταν ένας απλός μεροκαματιάρης θα γινόταν τόσος θόρυβος;». «Τι λες ρε συ; Υπάρχει δυνατότητα σ’ έναν απλό βιοπαλαιστή να τρέχει στα ινστιτούτα για μποτόξ και πλασμαφαιρέσεις, όταν πηλαλάει ολημερίς κι’ ολονυχτίς για να βρει φτηνή φέτα; Αλλά από την άλλη έχεις δίκιο. Διότι έστω ότι βρήκε φτηνή φέτα όξω απ’ το Καρπενήσι και έστω ότι δεν είχε τι να κάνει το υπόλοιπο του μισθού του και πήγε σε… μάγους και μετά πήγε εις τας αιωνίους μονάς, ένθα απέδρα κ.λπ., συμφωνώ ότι θα πήγαινε σαν το σκυλί στ΄ αμπέλι».

. «Ψίθυρος, μορφή προπαγάνδας κατά την οποία διαδίδονται φήμες που ανάλογα με τον επιδιωκόμενο σκοπό προκαλούν ενθουσιασμό, ανησυχία, ηττοπάθεια κ.λπ. Η φήμη χρησιμοποιείται μεταξύ των άλλων για να προπαρασκευάσει την κοινή γνώμη να δεχθεί μια συνήθως μη δημοφιλή ενέργεια». Αυτά αναφέρονται στο εμβληματικό βιβλίο του Γεωργίου Γεωργαλά «Προπαγάνδα». Πάμε τώρα στα σημερινά. Φαίνεται ότι οι κυβερνώντες έχουν μελετήσει πολύ Γεωργαλά, γι΄ αυτό και έθεσαν σε εφαρμογή την μέθοδο της φήμης. Συγκεκριμένα σε άτυπες – λέει – συζητήσεις στα πηγαδάκια, τέθηκε θέμα διπλασιασμού της αμοιβής των βουλευτών για την συμμετοχή τους στις επιτροπές, προκειμένου αυτό να αποτελέσει δέλεαρ, διότι υπάρχει μεγάλη απροθυμία συμμετοχής. Πάντως – λέει – πως ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει με το νέο έτος, ώστε, λέω εγώ, να μετρηθούν οι αντιδράσεις. Να κάνω μία καλύτερη πρόταση; Σε όποιον δεν συμμετέχει στις συνεδριάσεις της επιτροπής στην οποία έχει ορισθεί να του επιβάλλεται πρόστιμο 300 ευρώ. Πώς; Καλά λέμε και καμιά κουταμάρα να περνάει η ώρα. Και με την ευκαιρία, το βιβλίο του Γεωργαλά «Προπαγάνδα», αναφέρει ότι έχει εκδοθεί το 1967, από την «Γεωργιάδης -Εκδοτική Εταιρεία. Εμμ. Μπενάκη και Α. Μεταξά 18». Λέτε ρε παιδιά;

. Διάβασα ότι οι φίλοι μας οι Τούρκοι θυμήθηκαν την «άλωση» της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821) και είπαν ότι οι Έλληνες «έσφαξαν» Τούρκους. Καταρχάς δεν υπάρχει «άλωση». Υπάρχει ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ της Τριπολιτσάς, η οποία ούτως ή άλλως ήταν ελληνική. Όπως απελευθερώθηκαν το Αίγιο, τα Σάλωνα, η Λιβαδειά, η Αθήνα και τόσες άλλες. Τώρα, όσον αφορά τις «σφαγές». Ο στρατηγός Πάτον έχει ξεκαθαρισμένη άποψη γι’ αυτό. Έλεγε στους άνδρες του τον Ιούλιο του 1943 πριν από την απόβαση στη Σικελία: «Αν οι αξιωματικοί λόχου, οδηγώντας τους άνδρες τους, δεχθούν πυρά από τον εχθρό και, όταν φτάσουν στα διακόσια μέτρα, εκείνος θελήσει να παραδοθεί, ω όχι! Αυτό το κάθαρμα θα πεθάνει! Θα τον σκοτώσετε. Καρφώστε τον ανάμεσα στην τρίτη και την τέταρτη πλευρά. Αυτό θα πείτε στους άνδρες σας. Πρέπει να έχουν το ένστικτο του δολοφόνου. Καρφώστε τους στο συκώτι. Θα αποκτήσουμε τη φήμη των δολοφόνων και οι δολοφόνοι κερδίζουν τους πολέμους … ». Σκεφθείτε τώρα εσείς, Έλληνες, αλλά και αυτοί οι ημεδαποί δικαιωματάκηδες, διότι υπάρχουν και τέτοιοι, που είναι θιασώτες της θεωρίας των «σφαγών», πόσες χιλιάδες Έλληνες της Τριπολιτσάς είχαν δοκιμάσει το μωαμεθανικό λεπίδι, το οποίο, σημειωτέον, δεν… στόμωνε ποτέ! Ή μήπως αυτές ήταν οι καλές «σφαγές» (κατά το «καλές δικτατορίες» και των Ελλήνων οι κακές;