Το μακρύ χέρι του κράτους
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστοι οι τρόποι που μηχανεύεται το ληστρικό ελληνικό κράτος στο διηνεκές και χωρίς εξαιρέσεις, για να χώνει το χέρι του βαθιά στην τσέπη μας
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστοι οι τρόποι που μηχανεύεται το ληστρικό ελληνικό κράτος στο διηνεκές και χωρίς εξαιρέσεις, για να χώνει το χέρι του βαθιά στην τσέπη μας. Παλαιότερα ο τότε ΣΥΡΙΖΑΣ και νυν ΕΛΑΣίτης κ. Τσίπρας σκέφτηκε ότι το περιβάλλον θα σωθεί εάν, αντί τα σούπερ μάρκετ να δίνουν δωρεάν με τα ψώνια τις πλαστικές σακούλες, θα έπρεπε ο ταλαίπωρος καταναλωτής να τις αγοράζει. Αποτέλεσμα;
Μηδέν εις το πηλίκιον, που έλεγε και μια ψυχή. Μετά βάλανε κάτω το (όποιο) μυαλό τους και αποφάσισαν ότι για τη ρύπανση φταίνε τα… καλαμάκια των αναψυκτικών. Τα κάνανε, λοιπόν, χάρτινα και ύστερα από ενδελεχείς μελέτες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ύστερα από ολιγόλεπτη χρήση τα καλαμάκια γίνονται… πουρές, ενώ το περιβάλλον εξακολουθούσε να είναι βρόμικο.
Μετά ξαναβάλανε κάτω το (όποιο) μυαλό τους και το 2014 κατέληξαν στο ότι αν οι πελάτες των ξενοδοχείων φεσώνονταν ένα ποσό, που του έδωσαν το πομπώδες όνομα «Τέλος Ανθεκτικότητας στην Κλιματική Κρίση», ο ουρανός θα γινόταν πιο γαλανός και μια λεμονιά θ’ ανθούσε στη γειτονιά. Μάλιστα, τα διάφορα ποσά κλιμακώνονται έτσι ώστε οι ένοικοι των ακριβών ξενοδοχείων να πληρώνουν περισσότερα. Φαίνεται ότι είναι… πιο βρομιάρηδες. Στα 12 χρόνια που μεσολάβησαν από την καθιέρωσή του και πάλι μηδέν εις το πηλίκιον. Συμπέρασμα: Το δούλεμα πάει σύννεφο.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»