Ο σάλος για το CD με τα ονόματα Ελλήνων μεγαλοκαταθετών στο εξωτερικό («λίστα Φαλσιανί» από το όνομα του υποκλέψαντος τα στοιχεία ή «λίστα Λαγκάρντ» και «λίστα Παπακωνσταντίνου», λόγω της ανάμειξης των τότε υπουργών Οικονομικών Γαλλίας και Ελλάδας) είναι απόλυτα δικαιολογημένος. Οχι μόνον επειδή πρέπει να γίνει αξιολόγηση του περιεχομένου του CD, αλλά και επειδή σε κανένα σοβαρό κράτος δεν νοείται υπηρεσιακοί φάκελοι με διαβαθμισμένα στοιχεία άλλοτε να εξαφανίζονται κι άλλοτε να εξετάζονται τμηματικά κι επιλεκτικά.
Ομως όσοι ασχολούνται, αποκλειστικά και περιστασιακά, με το επίμαχο CD βλέπουν το δέντρο, αλλά χάνουν το δάσος. Γιατί η συγκεκριμένη λίστα συγκροτείται από τους καταθέτες μιας τράπεζας, της HSBC, και αφορά μόνον την περίοδο Οκτωβρίου 2006-Μαρτίου 2008, οπότε και ο προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών Ε. Φαλσιανί αναζητούσε αγοραστές διεθνώς. Κατά μία εκδοχή, η πρόσβαση του προγραμματιστή και σε ηλεκτρονικό αρχείο εμβασμάτων από και προς την HSBC Γενεύης (Quai Général Guisan, 2) ενδεχομένως οδηγεί και σε λίγους καταθέτες άλλων τραπεζών. Επομένως, αν (όπως επιβάλλεται) εξεταστεί το συγκεκριμένο CD, θα εντοπιστούν ίσως κάποιοι φοροφυγάδες, αλλά δεν πρόκειται να είναι τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα που προέβησαν σε μαζικές εξαγωγές κεφαλαίων από την Ελλάδα προς κάθε άκρη της γης στις καυτές περιόδους του πρώτου Μνημονίου (Μάρτιος-Μάιος 2010), του Μεσοπροθέσμου (Απρίλιος-Ιούνιος 2011) και πριν από τη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου (Οκτώβριος-Νοέμβριος 2011).
Το CD θα ανοίξει μια χαραμάδα, αλλά σε καμία περίπτωση και την πύλη προς τον πλούτο πληροφοριών που χρειάζεται η κυβέρνηση. Ακόμα κι αν αποκαλυφθεί κάποιο σημαντικό πολιτικό ή επιχειρηματικό όνομα, η ουσία δεν θα μεταβληθεί. Οι εντυπώσεις ίσως θα είναι συγκλονιστικές, αλλά το πρόβλημα δεν θα λύνεται μονομιάς, αν και επείγει.
Η κυβέρνηση δεν θα έχει κάνει το μεγάλο βήμα για να συλλέξει διαφυγόντα και διαφεύγοντα φορολογικά έσοδα, για να επιφέρει καίριο πλήγμα στο οικονομικό έγκλημα, για να ταράξει τις ισορροπίες των «διαπλεκομένων» και να εδραιώσει συνθήκες υγιούς επιχειρηματικού ανταγωνισμού.
Αντίθετα, η υπόθεση του «CD Φαλσιανί» μπορεί να αποτελέσει αιτία ή αφορμή για συνολική αναδιάρθρωση του κρατικού μηχανισμού έρευνας του μεγάλου οικονομικού εγκλήματος στην Ελλάδα (ή «τράνζιτ» μέσω Ελλάδας) και των επιθέσεων κατά της εθνικής οικονομίας.
Σήμερα, η χώρα διαθέτει πολλές συναρμόδιες υπηρεσίες και δεκάδες ικανά και φιλότιμα στελέχη που δεν διαθέτουν τα απαραίτητα μέσα για την άρτια εκτέλεση της αποστολής τους. Επιπλέον, αισθάνονται (βάσιμα ή μη) ότι δεν έχουν ή δεν θα έχουν την απαραίτητη υπηρεσιακή και πολιτική κάλυψη, αν φτάσουν στην καρδιά μιας περίεργης υπόθεσης, ενώ συχνά τα επιμέρους στοιχεία ή τα πλήρη πορίσματά τους χάνονται στον λαβύρινθο της εξουσίας.
Η αναθεώρηση του σημερινού συστήματος και η εξασφάλιση των υποδομών για μία (στο μέτρο του δυνατού) ταχεία ολοκλήρωση των ερευνών τουλάχιστον των πιο σημαντικών υποθέσεων θα ωφελήσει τον Κρατικό Προϋπολογισμό, θα παράσχει εγγυήσεις διαφάνειας και θα μειώσει τη δυσπιστία της κοινής γνώμης.
