Σε πολύ δύσκολη θέση βρέθηκε η κυβέρνηση συνασπισμού Σαμαρά – Βενιζέλου, και κατ’ επέκταση η χώρα, όταν αναγκάστηκε να υποχωρήσει σε όλες τις απαιτήσεις της τρόικας για τα όρια συνταξιοδότησης, το Ασφαλιστικό, τα έκτακτα φορολογικά μέτρα.
Το κλίμα με την τρόικα είναι απολύτως αρνητικό και είναι εμφανείς οι εντολές που έχουν λάβει οι υπάλληλοί της να κάνουν μια διαπραγμάτευση με την ελληνική πλευρά, σαν να μην υπάρχει αύριο και χωρίς κανέναν σεβασμό στη μικροκομματική αντίληψη που κατατρέχει την Αθήνα για το πότε θα γίνουν εκλογές ή αν θα συγκεντρωθούν 180 βουλευτές για να ψηφίσουν νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην παρούσα Βουλή. Και πράγματι οι διαπραγματεύσεις αυτές είναι και οι τελευταίες ή, τουλάχιστον, θα ήταν οι τελευταίες, αν δεν υπάρξουν παρατάσεις στην ισχύ του παρόντος Μνημονίου, που τυπικά και ημερολογιακά λήγει την 1/1/2015. Στο σημείο αυτό άλλωστε βασίζεται η σφοδρότητα της διαπραγμάτευσης από την πλευρά της τρόικας, Ευρωπαίων και ΔΝΤ, αφού πράγματι η συζήτηση δεν έχει αύριο.
Οι κύκλοι των Αθηνών, μετά τις τελευταίες εξελίξεις, μιλούν για κυβερνητικό βατερλό και, ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει αρκετά προβληματισμένη και προσεκτική, μια και υπάρχει ισχυρό ενδεχόμενο να βρεθεί αυτή στη διακυβέρνηση της χώρας τους αμέσως προσεχείς μήνες, για να ολοκληρώσει τις διαπραγματεύσεις όχι μόνον αυτές για την πιστωτική γραμμή και τις συμφωνηθείσες υποχρεώσεις, αλλά και τις ευρύτερες για την τελική αναδιάρθρωση του υπέρογκου χρέους, στις ξένες πρωτεύουσες ισχυρή είναι η αποφασιστικότητα να μην επιτραπεί στην Ελλάδα να έχει μεγαλύτερο εύρος εθνικής αρμοδιότητας στη διακυβέρνησή της, αλλά να παραμείνει τουλάχιστον ως το 2016 υπό πλήρη επιτροπεία και μάλιστα στη βάση δεσμεύσεων που θα έχει υπογράψει η κυβέρνησή της και θα έχει ψηφίσει το Κοινοβούλιο της πριν από την αφετηρία του 2015.
Ο τρόπος που αντιμετωπίζεται από τους διεθνείς και φυσικά τους Ευρωπαίους το ελληνικό πολιτικό σύστημα ή η επιχειρηματική ολιγαρχία που ελέγχει τη χώρα είναι στην καλύτερη περίπτωση απαξιωτικός. Αυτό γίνεται λογικό αν αναλογιστούμε ότι το μόνο που απασχολεί τους πολιτικούς είναι να παραμένουν ή να βρεθούν στην εξουσία, έστω κι αν δεν έχουν ιδέα τι θα κάνουν την επόμενη μέρα, ενώ πολλούς και ισχυρούς επιχειρηματίες του κατεστημένου, ειδικά αυτούς που τα προηγούμενα χρόνια χαρακτηρίστηκαν διαπλοκή, ενδιαφέρει πώς θα μεγιστοποιήσουν το ιδιωτικό όφελός τους και πλούτο σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος, παρακάμπτοντας τη νομοθεσία και τη Δικαιοσύνη. Οι πολιτικοί επανειλημμένως έγιναν απολύτως υποτελείς στα ξένα κέντρα ισχύος και ειδικά στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες, ευελπιστώντας ότι, αν κάνουν όλα όσα τους υπαγορεύουν ή «διατάσσουν», οι ξένοι θα τους επιτρέψουν να συνεχίσουν για μεγάλο διάστημα να διαχειρίζονται τη διακυβέρνηση στην Ελλάδα. Από τη άλλη πλευρά, μέρος των Ελλήνων επιχειρηματιών βρίσκεται πίσω από τα πλέον σκληρά μέτρα, όπως χαρακτηρίστηκαν σε σχέση με εργασιακά, μισθούς, συντάξεις, απολύσεις, ευρωπαϊκή εποπτεία που επέβαλε η τρόικα, προκειμένου αυτοί να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους από τις επιχειρήσεις τους, σε βάρος των εργαζομένων και του μέσου νοικοκυριού.
Αν όλα στην Ελλάδα καταλήγουν σε ένα μεγαλόπρεπο βατερλό, πολύ λίγο ενδιαφέρει τα ισχυρά διεθνή κέντρα, ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού, αφού ελάχιστα υπολήπτονται την κατ’ ευφημισμόν ελληνική ελίτ, που στα μάτια τους στις περισσότερες περιπτώσεις φαίνεται σαν μια πολύ καλά οργανωμένη κλεπτοκρατία. Το ζητούμενο για τις ξένες κυβερνήσεις που έχουν εμπλοκή στα ελληνικά ζητήματα είναι η μικρή Ελλάδα να παραμείνει υπό επιτροπεία και έλεγχο, ούτως ώστε να ανταποκρίνεται με κάθε κόστος για τον μέσο πολίτη της και την εσωτερική οικονομία της στις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές της ή να κάνει τις κινήσεις που πρέπει στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα ως πιόνι και τίποτα παραπάνω. Αν οι Ελληνες θέλουμε μια άλλη καλύτερη μέρα, ας βρούμε πολιτικούς, λειτουργία κράτους και στρατηγική ανάπτυξης.
Μενέλαος Τασιόπουλος
