Τα σύννεφα πάνω από την Ελλάδα ολοένα και πυκνώνουν, όμως αυτή η κατάσταση δεν είναι πρωτόγνωρη. Αγκομαχώντας πορεύεται η χώρα μετά το 2009 και παραμένει σε ένα τούνελ που μοιάζει να μην έχει έξοδο. Η ελπίδα να φανεί επιτέλους ένα φως, μια χαραμάδα αισιοδοξίας, έδωσε τη διακυβέρνηση της χώρας στον ΣΥΡΙΖΑ. Ομως το ερώτημα είναι αν ξέρει η σημερινή κυβέρνηση πού θέλει να πάει; Βλέπει φως ή πάει στα τυφλά και όπου βγει;
Από την περιβόητη επταμερή στις Βρυξέλλες και το ταξίδι του κ. Τσίπρα στο Βερολίνο (δηλαδή την πολιτική συμφωνία) μεσολάβησαν αρκετές άκαρπες εβδομάδες, κατά τις οποίες όχι μόνο δεν προχώρησε η διαπραγμάτευση, αλλά μάλλον το χάσμα μεγάλωσε.
Τα δεδομένα μέχρι στιγμής είναι ότι οι δανειστές απαιτούν συγκεκριμένα μέτρα για Ασφαλιστικό, ΦΠΑ, εργασιακά και παρά τα όσα αισιόδοξα είχαν διαφανεί δεν είναι διατεθειμένοι ούτε για την παραμικρή υποχώρηση. Ποντάρουν στην οικονομική ασφυξία της Ελλάδας και θεωρούν ότι θα αναγκαστεί να υποχωρήσει.
Από την άλλη, η κυβέρνηση πληρώνει μεν τις δανειακές υποχρεώσεις της, αλλά δεν σκοπεύει να λάβει τα μέτρα που θέλουν οι δανειστές. Χθες, ο κ. Τσίπρας το ξεκαθάρισε στέλνοντας σαφές μήνυμα στους ξένους. Επομένως, όσο και αν συνεδριάζουν τα τεχνικά κλιμάκια, δεν μπορεί να βρεθεί λύση εφόσον καμία από τις δύο πλευρές δεν μετακινείται. Μάλλον είναι λάθος να περιμένει κανείς εξελίξεις από αυτές τις συζητήσεις. Οπότε τι μένει; Είτε μια νέα πολιτική συμφωνία είτε η καταστροφή και η στάση πληρωμών (σε όλα τα επίπεδα).
Το πρώτο δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Η Ανγκελα Μέρκελ δύσκολα θα καθίσει και πάλι στο τραπέζι με τον κ. Τσίπρα χωρίς να έχει γίνει κάτι από όσα ζητούν οι άνθρωποί της στις διαπραγματεύσεις.
Το δεύτερο σενάριο «της φωτιάς» είναι κοντά, αλλά και… μακριά. Κι αυτό γιατί κανείς δεν ξέρει πότε τελειώνουν τα χρήματα της Ελλάδας. Από το περασμένο καλοκαίρι ακούμε ότι «σε έναν μήνα τα ταμεία αδειάζουν», αλλά πέρασε κοντά ένας χρόνος και αυτό ακόμη να γίνει. Μέγα μυστήριο, λοιπόν! Τους τελευταίους μήνες μεγάλες ξένες εφημερίδες έγραψαν ότι τα χρήματα φτάνουν έως τον Φεβρουάριο (στην αρχή), έως 25 Μαρτίου (μετά), έως την ημέρα που ο κ. Τσίπρας θα είναι στο Κρεμλίνο (στη συνέχεια), έως τις αρχές Μαΐου (τις τελευταίες ημέρες). Τελικά υπάρχουν λεφτά στα ταμεία ή όχι; Οπως και να ‘χει, είναι βέβαιο ότι αυτή η συνεχής παράταση ζωής της χώρας έχει εκνευρίσει τους ξένους, οι οποίοι, εκεί που μας θεωρούν «τελειωμένους», βλέπουν ότι ξαφνικά «ανασταινόμαστε».
Είναι νίκη της κυβέρνησης που βρίσκει τον τρόπο (και τα χρήματα) να αντέχει και να αποκρούει τις πιέσεις και τους εκβιασμούς, όμως πρέπει να αποφασίσει πού θέλει να το πάει τελικά. Πόσο θα παίζει αυτόν κλεφτοπόλεμο και πού στοχεύει. Αν απλώς κερδίζει χρόνο χωρίς να βλέπει έναν ορίζοντα λύσης, τότε ίσως είναι καιρός να αναπροσαρμόσει την τακτική της.
Πιθανώς στο Μαξίμου να θεωρούν ότι ο φόβος του Grexit (που, μη γελιέστε, τρομάζει συνολικά τη Δύση, ασχέτως αν το διαψεύδουν οι «ειδικοί») θα οδηγήσει σε υποχώρηση των πιέσεων. Ισως κρίνει ότι είναι «όπλο» της Ελλάδας ένα τέτοιο καταστροφικό σενάριο (που παράλληλα θα σημαίνει και αθέτηση υποχρεώσεων προς τους ξένους…). Ομως δεν παύει να είναι ένα παιχνίδι με τη φωτιά.
Δημήτρης Ριζούλης
