Δώσε μισή «σαρδέλα» εξουσίας στον Ελληνα και θα δεις τον πραγματικό χαρακτήρα του!
Το είπε ωραία ένας καλός μου φίλος αστυνομικός, ο Σάκης. Αν ο αστυνομικός υποδιευθυντής Βασίλειος Ρόκκος δεν ήταν ένας μάχιμος αξιωματικός με λαμπρή κατάρτιση και είχε ακραία αίσθηση του χιούμορ, όταν είδε μπροστά του τη μαντάμ Προέδρου, θα μπορούσε να ανέβει σε τίποτα κάγκελα και να αρχίσει να φωνάζει «βοήθεια, βοήθεια». Ομως είναι προφανώς σοβαρός άνθρωπος και διαχειρίστηκε με εγγλέζικη ψυχραιμία την απίστευτη παρέμβαση και το ύφος του αριστερού «τζακιού» που του ‘λαχε στην πλώρη. Δυστυχώς, την ψήφισε και η Ν.Δ. και τώρα βαράνε κουτουλιές στον τοίχο μαζί με τον Τσίπρα.
Τα φιλεργατικά τσιτάτα και οι αναρμόδιες απαιτήσεις εξηγήσεων έγιναν επειδή υπήρχαν οι κάμερες και, αν δεν επιδείκνυε τέτοιο φλέγμα το έμπειρο αστυνομικό στέλεχος, πιθανώς θα άκουγε και τη θρυλική στρατιωτική ερώτηση «είσαι ο και λέγεσαι;». Η απάντηση, με στεντορεία φωνή, είναι ο βαθμός και το όνομά σου πριν πέσει η καμπάνα. Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη μυθική παρατήρηση υπουργού της πασοκάρας που, υπουργός ων και δη Δικαιοσύνης, πήγαινε και δίκαζε, απευθυνόμενος σε εισαγγελέα της έδρας που αποτόλμησε να κάνει πρόταση μη αρεστή στον εν λόγω. Τον διέκοψε αντιδικονομικά στην αγόρευση με την ειρωνική φράση «έχει πολύ λάσπη το ποτάμι τέτοια εποχή». Οπου ποτάμι, ο ακριτικός Εβρος. Το ‘πιασε το υπονοούμενο ο εισαγγελέας, αλλά ούτε αυτός μάσησε.
Μια γενική παρατήρηση θέλω να κάνω με αφορμή το ατυχές επεισόδιο. Οι αστυνομικοί εδώ και χρόνια είναι ο συνήθης σάκος πυγμαχίας της πολιτικής τάξης, των συνδικαλιστών, των διαδηλωτών, του αγενούς πολίτη, όποιου του καπνίσει, ειδικά όταν υπάρχουν κάμερες.
Το κακό άρχισε στα πρώτα χρόνια διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Ενας καλός αξιωματικός, πατριώτης, Ιερολοχίτης και καταδρομέας, συμμετασχών και στην καταστολή της κομμουνιστικής ανταρσίας το 1946 – 1949, με ενεργό ρόλο στην αποστολή της Ελληνικής Μεραρχίας στην Κύπρο, αλλά βαθιά αφοσιωμένος πλέον στο κόμμα και στον Ανδρέα, ο μακαρίτης πια Αντώνης Δροσογιάννης, είχε κάνει μια ατυχή δήλωση ως υπουργός: «Ως τώρα ο πολίτης φοβόταν τον χωροφύλακα. Εμείς θα κάνουμε τον χωροφύλακα να φοβάται τον πολίτη». Κι έτσι, χρόνο με τον χρόνο γείραμε στην άλλη, την κακή, μπάντα. Διότι στις σοβαρές χώρες αστυνομικοί και πολίτες δεν έχουν φόβο αλλά αμοιβαίο σεβασμό. Ιδιαίτερα δε οι ασκούντες εξουσία και οι εκλεγμένοι άρχοντες είναι διπλά προσεκτικοί στη συμπεριφορά τους στα όργανα της τάξης. Ο Κάμερον σούταρε νύχτα τον βασικό σύμβουλό του, γιατί διανοήθηκε να συμπεριφερθεί προσβλητικά σε αστυνομικούς.
Στην Ελλάδα, όμως, το έχουμε πει, δώσε μισή «σαρδέλα» εξουσίας στον Ελληνα και θα δεις τον πραγματικό του χαρακτήρα. Ειδικά δε για τους εξουσιαστές, ο αστυνομικός είναι εύκολος στόχος επίδειξης μαγκιάς και δύναμης. Διότι, κατά κανόνα, θα κάτσει προσοχή και θα υποστεί τον εξουσιαστή να κάνει το «κομμάτι» του.
Το αυτό ισχύει και με τους στρατιωτικούς, αλλά αυτοί δεν πολυπροσφέρονται για επικοινωνιακές μαγκιές, γιατί δεν είναι στους δρόμους και στις πλατείες, αλλά μέσα στα στρατόπεδα, στα νησιά, στα βουνά και στα λαγκάδια.
Εχει γίνει, ατυχώς, και από δικούς μας υπουργούς, πολύ σπάνια, αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι οι «μπάτσοι» είναι συνήθεις στόχος, a priori «κακοί» για το κομματικό ακροατήριο, ντρεσαρισμένο στα Εξάρχεια, στο πεζοδρόμιο και στη μαχαλομαγκίαση των «κινητοποιήσεων» του «εμπρός στον έτσι που χάραξε ο τέτοιος».
Για τους σοβαρούς πολίτες, όμως, εν έτει 2015, με ασύδοτη δημοκρατία και όχι τάχα έλλειμμα ελευθερίας, ο αστυνομικός δεν είναι σάκος πυγμαχίας, πειθήνιο όργανο εκτόνωσης παραφουσκωμένων «εγώ», αλλά η εσωτερική φρουρά της Δημοκρατίας, άξιος σεβασμού, κυρίως από τους ταγούς, όσα προβλήματα ή φιλοδοξίες και αν έχουν…
Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
*Δικηγόρος
