Της εκλογής νέου αρχηγού στη Ν.Δ. πρέπει να προηγηθεί περισυλλογή
Μεγάλη η παρεξήγηση με τα πρόσωπα στη Ν.Δ., γι’ αυτό και σήμερα θα αναφερθώ σε σκέψεις, νοοτροπίες, ιδέες.
Είναι ο μόνος τρόπος για να μην ενταχθεί κανείς στην τρέχουσα μιζέρια ενός κόμματος, που καλείται αυτή την εποχή να διαχειριστεί την παρακμή του. Ποιο είναι το μείζον θέμα για την Κεντροδεξιά σήμερα; Το ποιος και με ποια διαδικασία θα καθίσει στην καρέκλα του αρχηγού μετά την παραίτηση Σαμαρά. Πρέπει να είναι αυτό το θέμα; Η απάντηση είναι «ναι», αλλά όχι μόνο αυτό. Είναι«ναι» γιατί η νεότερη Ιστορία μάς έχει δείξει ότι η θέση του αρχηγού της συντηρητικής παράταξης [που δεν βαρύνεται με αμφισβήτηση εθνικού εδάφους (Ιμια – μείωση κυριαρχίας – ΔΝΤ) ή καταδίκες για ζητήματα διαφθοράς (ΠΑΣΟΚ)] θεωρείται πιο σημαντική και από τη θέση του πρωθυπουργού. Και τούτο γιατί από αυτή τη μεγάλη παράταξη της ευθύνης ο λαός απαιτεί στις δύσκολες στιγμές να βάλει πλάτη.
Δεν το απαίτησε ποτέ από την Αριστερά, όταν ήταν αντιπολίτευση. Κατά συνέπεια, ναι, έχει σημασία ποιος θα καθίσει στην καρέκλα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του Γεωργίου Ράλλη, του Ευάγγελου Αβέρωφ, του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του Μιλτιάδη Εβερτ, του Κώστα Καραμανλή, του Αντώνη Σαμαρά. Πρέπει να μετρά κανείς πολύ τον ίσκιο του πριν τολμήσει να κοιτάξει αυτή την καρέκλα. Πριν φθάσουμε όμως στο πρόσωπο, πρέπει να ασχοληθούμε με δυο άλλα θέματα: την εποχή και την ταυτότητα της Κεντροδεξιάς. Γιατί, άραγε, συνετρίβη η Κεντροδεξιά στο δημοψήφισμα που έγινε στο δικό της ευρωπαϊκό γήπεδο; Απάντηση: Γιατί η παράταξη τα τελευταία χρόνια ταυτίστηκε στο μυαλό των πολιτών με την υστερία, τη χαιρεκακία, τον φόβο, τον φανατισμό, την υπεροψία, τον ελιτισμό, το σήκωμα των φρυδιών. Γιατί εκπροσωπήθηκε από υπουργούς, των οποίων το όνομα έγινε συνώνυμο με την απώθηση. Γιατί η βάση της θεώρησε ότι ο χώρος ταυτίστηκε με το κατεστημένο και τη διαπλοκή.
Η παράταξη ηττήθηκε συντριπτικά στις εκλογές και στο δημοψήφισμα γιατί παρέδωσε τον ζωτικό χώρο της στον αντίπαλο: Ο Τσίπρας προετοιμάζεται για εκλογές με σημαία τον πόλεμο κατά της διαπλοκής, τον νέο πατριωτισμό, τη ρύθμιση για το χρέος. Ολα όσα απεμπόλησε η Ν.Δ. στα χρόνια του Μνημονίου. Αφού, λοιπόν, έτσι έχουν τα πράγματα, εις τι συνίσταται το αιτούμενο προς τον Μεϊμαράκη; Να διευκολύνει την εκλογή νέου αρχηγού, ο οποίος -ειδικά αν εκπροσωπεί τα ίδια- θα συντριβεί πριν καλά καλά καθίσει στην καρέκλα του; Μόνο ανόητοι θα το επιδίωκαν αυτό. Είμαι βέβαιος ότι δεν θα δοθεί χώρος στην ανοησία. Οι μεγάλες παρατάξεις έχουν ένστικτο αυτοσυντήρησης. Της εκλογής πρέπει να προηγηθούν περίσκεψη και περισυλλογή.
Μανώλης Κοττάκης
