Η «χαλάρωση» της σχέσης τού Ελληνα με την Εκκλησία και η χαμένη μάχη
Η Εκκλησία ετοιμάζεται να δώσει μία μάχη που έχει ήδη χαθεί. Αυτό που εμείς οι συντηρητικοί θεωρούμε αδιανόητο, τα σύμφωνα συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών, δυστυχώς η ευρύτερη κοινωνία τα έχει λύσει εδώ και καιρό. Η Εκκλησία μας ήταν απούσα από το ντιμπέιτ που διεξάγεται χρόνια τώρα γι’ αυτά τα θέματα στα σίριαλ της τηλεόρασης, στις κινηματογραφικές αίθουσες, στα free press έντυπα, δεν έδωσε τη φιλοσοφική – ιδεολογική μάχη που έπρεπε και σήμερα αμύνεται για να αποτρέψει τη νομοθέτηση μιας διαπιστωτικής πράξης: τη δυνατότητα να περιβάλλεις με τον αστικό τύπο μία προσωπική σου επιλογή.
Δεν γράφω το σημερινό σημείωμα για το ζήτημα του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών όμως. Η αντίδραση της Εκκλησίας μας στις προγραμματικές δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης είναι η αφορμή. Το ζήτημά μου είναι η στρατηγική της Εκκλησίας απέναντι στα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα, η καθυστερημένη τοποθέτησή της. Κατόπιν εορτής πάντα και αφού το πρόβλημα έχει δημιουργηθεί.
Θα αναφερθώ σε κάτι πρόσφατο: τα στατιστικά στοιχεία του 2014 για γάμους – γεννήσεις. Το 2014 ο Ανδρέας Παπανδρέου κέρδισε την Εκκλησία, 32 χρόνια μετά την αναμόρφωση του οικογενειακού δικαίου και την καθιέρωση του πολιτικού γάμου. Οι πολιτικοί γάμοι που τελέστηκαν ξεπέρασαν πρώτη φορά τους θρησκευτικούς: 26.915 έναντι 26.190! Τα σύμφωνα συμβίωσης ξεπέρασαν τα 1.500, αύξηση 170%.
Από το 2009, οπότε νομοθετήθηκαν, συνολικά 2.800 πολίτες επέλεξαν αυτόν τον νομικό τύπο χαλαρής οικογένειας. Πολύ ενδιαφέροντα και τα στοιχεία για τις γεννήσεις: 92.148, μειωμένες κατά 2,1%. Εξ αυτών 7.165 παιδιά γεννήθηκαν εκτός γάμου, αύξηση 13%. Ενα ακόμη στοιχείο: το 13,2% των γεννήσεων αυτής της χρονιάς -και προηγουμένων- προέρχεται από αλλοδαπές μητέρες.
Καταγράφεται, λοιπόν, κάτι που φωνάζω καιρό χωρίς να έχω υπ’ όψιν μου αριθμούς: μείζων μεταβολή. Χαλάρωση της παραδοσιακής σχέσης του Ελληνα με την Εκκλησία. Μπορεί βεβαίως να αποδοθεί στην οικονομική κρίση, αφού τα έξοδα του θρησκευτικού γάμου είναι μεγάλα.
Μπορεί στη συστηματική προπαγάνδιση των φιλελεύθερων θεσμών από τα διαδίκτυο, τις ταινίες, τα δωρεάν έντυπα που χρηματοδοτούν οι πρεσβείες, σύμφωνα με τo WikiLeaks. Το ερώτημά μου είναι: Η αντίδραση της Εκκλησίας κατά τη διάρκεια της μεταβολής ποια ήταν; Υπήρξε; Ή τώρα ανακαλύπτει ήττες διαβάζοντας τους αριθμούς; Τα μνημόνια δεν επέδρασαν μόνο στην οικονομία, αλλά και στην κοινωνία. Επληξαν την οικογένεια, χαλάρωσαν τους δεσμούς, έσπασαν ταμπού (μονογονεικές οικογένειες), νομιμοποίησαν μοντέλα, συντελούν στην αργή αλλά σταθερή δημιουργία ενός πολυεθνοτικού κράτους. Τα σύμφωνα συμβίωσης των ομοφύλων είναι το κερασάκι στην τούρτα της μεγάλης μεταβολής. Λοιπόν, πότε θα ασχοληθεί η Εκκλησία μας με τη μεγάλη κοινωνική αλλαγή;
Μανώλης Κοττάκης
