Το θεμελιώδες ερώτημα μετά τις εκλογές της Κυριακής
Ανεξαρτήτως αποτελέσματος δεύτερου γύρου η Ν.Δ. αντιμετωπίζει βαθιά κρίση ιδεολογικής φυσιογνωμίας. Θεωρώ δε ότι θα απαιτηθούν ριζικές λύσεις για να ξεπεραστεί. Δείτε με προσοχή τα αποτελέσματα ανά περιοχή: Ο Μεϊμαράκης σάρωσε στην ελληνική περιφέρεια και στις λαϊκές συνοικίες των Αθηνών, ο Κυριάκος επικράτησε στα αστικά κέντρα και στις κυριλέ περιοχές του λεκανοπεδίου, εκεί όπου συγκεντρώνεται το χρήμα. Στην πραγματικότητα, αναπαρήχθη και στις εσωκομματικές της Ν.Δ. το φαινόμενο των δύο Ελλάδων που επισημάναμε και στις εθνικές εκλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ επικρατούσε στις λαϊκές περιοχές και η Ν.Δ. στους αστούς.
Το ερώτημά μου είναι θεμελιώδες: Τι είναι και τι θέλει η Ν.Δ.; Μια πρώτη απάντηση είναι ότι επιδιώκει να είναι αμιγώς το κόμμα των αστών, των αυτοδημιούργητων, των ανθρώπων της ελεύθερης οικονομίας και αγοράς, του μόχθου και του ιδιωτικού τομέα. Προς αυτήν την κατεύθυνση, άλλωστε, κινούνται όλες οι πρωτοβουλίες που ξεκίνησαν επί ηγεσίας Σαμαρά για το μεταρρυθμιστικό ευρωπαϊκό κόμμα, που θα ενοποιήσει το ελληνικό φιλελεύθερο Κέντρο, θα ομογενοποιήσει την ψήφο με τη σοσιαλδημοκρατία και θα σπάσει τις παλαιές γραμμές. Το σχέδιο αυτό, που προφανώς είναι και σχέδιο Κυριάκου -για διεύρυνση μίλησε-, περιλαμβάνει και απορρόφηση δυνάμεων από το Ποτάμι και το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ.
Το ερώτημα που προκύπτει, πριν μπούμε στα βαριά ιδεολογικά ζητήματα, είναι σαφές: Μπορεί να γίνει πλειοψηφικό ένα αστικό ευρωπαϊκό μεταρρυθμιστικό κόμμα; Η απάντηση είναι «όχι». Μπορεί να καταστεί ισχυρή μειοψηφία που θα κινείται κατ’ ανώτατο όριο στο 30%, αλλά πλειοψηφία δεν μπορεί να γίνει, αν δεν πιάσει επαφή με τα λαϊκά στρώματα. Αν δεν εκφράσει τα λαϊκά στρώματα.
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης τα κατάφερε και πέτυχε τη διεύρυνση, αλλά σε μια εποχή που τα κόμματα ήταν πολυσυλλεκτικά και το κράτος πελατειακό. Σήμερα; Πόσο ευρωπαϊκό μπορεί να είναι ένα κόμμα, όταν η Ευρώπη αμφισβητείται και το πουλόβερ ξηλώνεται; Μήπως αντί για ευρωπαϊκό σκέτο πρέπει να είναι ευρωσκεπτικιστικό και να μην καταπίνει κάθε εντολή που έρχεται από το Βερολίνο; Πόσο μεταρρυθμιστικό μπορεί, επίσης, να είναι ένα κεντροδεξιό κόμμα, αν οι μεγάλες πλειοψηφίες δεν αισθάνονται ότι οι μεταρρυθμίσεις τις ακουμπούν, είναι λαϊκές και έχουν κοινωνικό όφελος; Πόσο φιλελεύθερο μπορεί να είναι ένα κεντροδεξιό κόμμα σε καιρούς Προσφυγικού και οικονομικής κρίσης; Η πολυπολιτισμικότητα, που τόσο λατρεύουμε, απορρίπτεται από τη Μέρκελ με το επιχείρημα ότι δημιουργεί «παράλληλες κοινωνίες».
Η υιοθεσία για τα ομόφυλα ζευγάρια είναι μια συζήτηση πολυτελείας σε καιρούς που οι γεννήσεις μειώνονται και το έθνος μικραίνει. Λοιπόν, θα συζητήσουμε για όλα αυτά ή θα σπρώξουμε πάλι τη σκόνη κάτω από το χαλί;
Το θεμελιώδες
ερώτημα μετά
τις εκλογές
της Κυριακής
