Την αλήθεια δεν τη λες χωρίς αναισθητικό,η κοινωνία θέλει και ελπίδα
Πρώτα τα δεδομένα: Πρόκειται για ποιοτικά ευρήματα των τελευταίων Τάσεων της ΜRB, που θα μας βοηθήσουν να διαβάσουμε καλύτερα το σκηνικό. Δεδομένο πρώτο· ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χαμηλή συσπείρωση, έχει διαρροή ψήφων προς τη Ν.Δ. (7%), έχει όμως και κάτι ακόμη: το 21% των ψηφοφόρων του έχει επιλέξει την «αδιευκρίνιστη ψήφο», δεν του έχει δώσει διαζύγιο. Δεδομένο δεύτερο· η έκταση του αντισυριζαϊσμού στην κοινωνία. Στην ερώτηση «ανεξαρτήτως τι ψηφίζετε, ποιο κόμμα θα χαιρόσασταν να κερδίσει τις εκλογές» η Ν.Δ. προηγείται με 5%. Στην ερώτηση «ποιο κόμμα θα στενοχωριόσασταν αν έβγαινε πρώτο» ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τα σκήπτρα της αντιπάθειας με 11%.
Τι σημαίνει αυτό; Υπάρχει και καταγράφεται στην κοινωνία αύξων αντισυριζαϊσμός, που αυτή τη στιγμή δεν μεταφράζεται σε καλπάζοντα νεοδημοκρατισμό. Με τέτοιο ισοζύγιο αντιπάθειας εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ η Ν.Δ. θα έπρεπε να προηγείται με τουλάχιστον 11% συμπάθειας. Και το τρίτο δεδομένο· οι πολίτες ρωτήθηκαν πώς βλέπουν τα κεντρικά συνθήματα των κομμάτων και πόσο ρεαλιστικά είναι. Το «Δίκαιη Ανάπτυξη» του Τσίπρα συγκεντρώνει το 71% αλλά θεωρείται υλοποιήσιμο σε ποσοστό μόλις 21%. Η «Συμφωνία Αλήθειας» του Κυριάκου επικροτείται από μόλις το 31% αλλά έχει μεγαλύτερο βαθμό συνοχής, την πιστεύει το 29%.
Τι μας δείχνουν όλα αυτά; Ξεκινώ από το τέλος. Την αλήθεια δεν μπορείς να τη λες χωρίς αναισθητικό, οι άνθρωποι χρειάζονται λίγη ελπίδα. Η αλήθεια χρειάζεται και ολίγη… σος. Οταν ο συνταξιούχος πηγαίνει στο ATM, βλέπει τη σύνταξή του πετσοκομμένη και μετά διαβάζει στο καφενείο εφημερίδα ότι η Ν.Δ. ρωτά (διαβούλευση) αν… «πρέπει να κοπούν οι συντάξεις», τι συμπέρασμα -λέτε- βγάζει; Οταν πάλι ένα πολιτικό κόμμα τον προειδοποιεί -αυτό σημαίνει στο μυαλό του «αλήθεια»- ότι «θέλω έγκριση να σε ξεσκίσω όταν έρθω στην εξουσία», το πιθανότερο είναι να επιλέξει αυτόν που του λέει ψέματα, για να έχει και επιχείρημα ότι τον κορόιδεψε. Αν επιλέξει την αλήθεια, γίνεται συνένοχος.
Η αλήθεια στην πατρίδα μας -δυστυχώς- είναι δημοφιλής στα νεοφιλεύθερα εργαστήρια, όχι στον λαό. Η κοινωνία θέλει και λίγη ελπίδα. Λυπηρόν αλλά ισχύει, έτσι σκέπτεται ο Ελλην. Και αν ποτέ δέχεται αλήθειες, αυτές μόνο από πολιτικούς με τους οποίους έχει δεσμούς εμπιστοσύνης (Βενιζέλος – αναθεωρητική, όχι συντακτική! / Καραμανλής σε αγρότες στον Βόλο – τα δάνεια θα τα ξεπληρώσετε!) Κατά τα λοιπά η ηγεσία πρέπει να επενδύσει και στο συναίσθημα, η λογική δεν φτάνει. Μπορεί να σε οδηγήσει ταβάνι στο 35%, χωρίς συμμάχους, και με τον ΣΥΡΙΖΑ ηττημένο μεν, όρθιο δε.
Μανώλης Κοττάκης
