Αύριο ξημερώνει μια σπουδαία ημέρα στη νεότερη Ιστορία μας. Ηταν ξημερώματα της 24ης Ιουλίου του 1974, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, επιστρέφοντας από αυτοεξορία μιας δεκαετίας στο Παρίσι, γινόταν δεκτός από μια λαοθάλασσα, που είχε κατακλύσει τον διάδρομο του παλιού αεροδρομίου στο Ελληνικό, για να ορκιστεί πρωθυπουργός και να δώσει οριστικό, αναίμακτο τέλος στην επτάχρονη δικτατορία.
Η επέτειος αυτή της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας στον τόπο μας γεννά αναπόφευκτα συνειρμούς για τον ισχυρότατο συμβολισμό που διακρίνει και συνδέει ειδικώς αυτόν τον μήνα του χρόνου με την ελευθερία και τη δημοκρατία παγκοσμίως! Βεβαίως, αποτελεί ιστορικό οξύμωρο το γεγονός ότι ο Ιούλιος έλαβε το όνομά του από τον Καίσαρα Αύγουστο προς τιμήν του Ιουλίου Καίσαρα! Ενός τεράστιου ανδρός, που στη διαδρομή του βεβαίως παρέκκλινε τόσο από τη δημοκρατική αφετηρία του, μέχρι που κατέλυσε τη… Ρωμαϊκή Δημοκρατία!
Την 4η Ιουλίου 1776 συγκλήθηκε η συνέλευση των επαναστατημένων Αμερικανών πατριωτών στη Φιλαδέλφεια, όπου ψήφισαν τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας τους. Με αυτήν τερματίστηκε ο απελευθερωτικός πόλεμός τους εναντίον των Βρετανών αποικιοκρατών και ιδρύθηκαν οι ΗΠΑ, εξ ου και η ημέρα αποτελεί την εθνική εορτή τους.
Στις 14 Ιουλίου 1789, τέλος, με την κατάληψη της Βαστίλης, της φυλακής κόλασης, ξεκινά η Γαλλική Επανάσταση. Γεγονός παγκόσμιας ιστορικής σημασίας, που άλλαξε τη μοίρα του ανθρώπινου γένους. Τίποτε από όσα σήμερα θεωρούμε αυτονόητα δεν θα είχε συμβεί δίχως αυτή. Πολύ απλά, όλοι μας θα κάναμε ακόμα τις δουλειές των προπαππούδων μας, ελευθερίες και δικαιώματα κάθε είδους δεν θα υπήρχαν ούτε κατά φαντασία και μια δράκα βαθμιαίως και βιολογικώς εκφυλιζόμενων ευγενών θα καθόριζε εσαεί τις ζωές ημών, των κολίγων τους.
Ολη αυτή η κοσμογονία ιδεών και ενεργειών προήλθε από την αγάπη αυτών των «Προμηθέων» του ανθρώπινου γένους για την ελευθερία. Η ετυμολογία της λέξης είναι συγκλονιστικά ακριβής! Προκύπτει «παρά τό ἐλεύθειν ὅπου ἐρᾶ τίς», δηλαδή «να πηγαίνει κάποιος εκεί όπου αγαπάει / επιθυμεί» (ελεύθω=έρχομαι, πορεύομαι / ἐρῶ=αγαπώ -> έρως). Αυτοί, λοιπόν, στους οποίους χρωστάμε την ελευθερία μας, οι φίλοι της, είναι οι… φιλελεύθεροι !
Συγχωρήστε μου την πληθώρα των ιστορικών αναφορών και της αρχαίας ελληνικής γραμματικής, αλλά είναι τόσο ασήκωτη η αγραμματοσύνη όσων μιλούν στο όνομα των πραγματικών φιλελεύθερων ιδεών στην πατρίδα μας, που πετυχαίνουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα! Να βγάζει ο κόσμος καντήλες στο άκουσμα του όρου φιλελευθερισμός!
Πληθώρα τέτοιων «αστέρων» ομιλεί επί παντός επιστητού, από την «απαξία των πέναλτι» μέχρι ανεπίτρεπτους αφορισμούς για «τα ενδοοικογενειακά αίτια εμφάνισης των ολοκληρωτικών ιδεών στη συμπεριφορά των παιδιών»! Η ανικανότητά τους είναι τέτοια, που αδυνατούν να πείσουν ακόμη και ανθρώπους που είναι φιλελεύθεροι φύσει και θέσει! Αναφέρομαι στους επιχειρηματίες και στους ελεύθερους επαγγελματίες που είναι εκτεθειμένοι στον ελεύθερο ανταγωνισμό και δεν προσδοκούν τίποτε από το κράτος.
Για όσο καιρό το ήθος της εργασίας δεν θα αναδεικνύεται με συγκεκριμένες συμπεριφορές κοινωνικής ευαισθησίας, όσο δεν θα εξηγείται πειστικά γιατί οι άκοπες παροχές είναι ανέντιμες και εις βάρος των πολλών και οικονομικά ασθενεστέρων, το πάρτι των διαπλεκόμενων ψευδο-επιχειρηματιών και των κομματικών κομισάριων θα συνεχίζεται ανενόχλητο.
Γιώργος Κ. Στράτος
*Δικηγόρος – δημοσιογράφος
