Είναι ντροπή η περίπτωση εκταφής! Αφήστε τον Αλέξανδρο να αναπαυθεί
Τον Αλέξανδρο Βέλιο τον ήξερα λίγο. Δεν είχαμε γράψει πολλές ώρες επαγγελματικής ή κοινωνικής συναναστροφής. Παρ’ όλα αυτά, στις σπάνιες περιστάσεις που βρεθήκαμε παρέα, θεωρώ ότι αναπτύξαμε ένα αίσθημα αμοιβαίας εκτίμησης και συναντίληψης σε πολλά θέματα, κυρίως εθνικά. Ηταν, χωρίς αμφιβολία, ένας από τους τελευταίους τζέντλεμεν της ελληνικής δημοσιογραφίας.
Η δημοσιοποίηση του βαρύτατου προβλήματος υγείας από τον ίδιο και η θέλησή του να προκαθορίσει τις συνθήκες και το «τάιμινγκ» του επικείμενου θανάτου του ασφαλώς με συγκλόνισαν. Ηταν δείγμα τεράστιας γενναιότητας, αξιοπρέπειας και αντισυμβατικότητας – από αυτήν που πάντα διέκρινε τον Αλέξανδρο.
Ηταν ταυτόχρονα και μια γροθιά στον φόβο και στη μοιρολατρία. Μια ύστατη πράξη ανθρώπινης βούλησης ενάντια στο «προδιαγεγραμμένο», στο πεπρωμένο ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε. Και φυσικά δεν επρόκειτο για μια πρωτοβουλία «εν θερμώ». Ηταν μια απόφαση που πάρθηκε με πλήρη συνείδηση, οργανώθηκε μεθοδικά και εκτελέστηκε λυτρωτικά, χωρίς κανένα ίχνος δισταγμού.
Γι’ αυτό, λοιπόν, μου κάνει τεράστια εντύπωση που οι «Αρχές», αστυνομικές και εισαγγελικές, ψάχνουν εκ των υστέρων τις ακριβείς συνθήκες του θανάτου του, εξετάζοντας ακόμη (άκουσον άκουσον!) και την πιθανότητα εκταφής της σορού του. Για να διαπιστώσουν -λέει- αν επρόκειτο περί μη υποβοηθούμενης ευθανασίας ή περί υποβοηθούμενης αυτοκτονίας. Και στη δεύτερη περίπτωση να αποδώσουν τυχόν ποινικές ευθύνες σε αυτούς που «υποβοήθησαν».
Διερωτώμαι, λοιπόν: στην πεντακάθαρη περίπτωση Βέλιου πρέπει οι αρμόδιοι να εξαντλήσουν το γράμμα του νόμου; Δεν έχουν κάτι σοβαρότερο να ασχοληθούν οι διωκτικές και οι δικαστικές υπηρεσίες σε αυτόν τον τόπο; Τα έχει λύσει η πατρίδα μας όλα τα προβλήματά της για να ψειρίζουν τη μαϊμού, μπας και βρουν κανέναν γιατρό να τρέχουν στα δικαστήρια; Επειτα από όλον αυτόν τον σάλο, τις δημόσιες εμφανίσεις, το βιβλίο και τις επιστολές, υπάρχει κανείς σε αυτή τη χώρα που να πιστεύει ότι κάποιος «παρέσυρε» τον Αλέξανδρο στην αυτοκτονία; Ή πρέπει, σώνει και καλά, να βρει τον μπελά του αυτός ο οποίος ενδεχομένως δημιούργησε προϋποθέσεις για ένα περισσότερο ανεκτό περιβάλλον λύτρωσης, υποβοηθώντας την προειλημμένη, σταθερή και αμετακίνητη απόφαση του ετοιμοθάνατου;
Αποτελεί ντροπή και προσβολή στον πολιτισμό η συζήτηση έστω για το σενάριο εκταφής. Ελεος, πια! Αφήστε τον Αλέξανδρο να αναπαυθεί και καταπιαστείτε με τα πραγματικά προβλήματα αυτής της πατρίδας, όπως και ο ίδιος θα επιθυμούσε…
Γιώργος Χαρβαλιάς
