Πάνε είκοσι χρόνια από την ταινία «Τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται» του Σριντιάν Ντραγκόγεβιτς. Εναν αντιπολεμικό ύμνο ενάντια στον παραλογισμό του πολέμου στη Βοσνία, μέσα από την ιστορία δύο αδελφικών φίλων, του ορθόδοξου Μίλαν και του μουσουλμάνου Χαλίλ, οι οποίοι, ενώ έχουν μεγαλώσει μαζί και δεν τους χωρίζει τίποτα, βρίσκονται ξαφνικά σε αντίπαλα στρατόπεδα.
Κάντε τη χάρη στον εαυτό σας να τη δείτε και μετά να αναρωτηθείτε αν οι συμβολισμοί της απέχουν, τηρουμένων των αναλογιών, από μία κατάσταση εκτός ορίων, στην οποία μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια η πορεία της οικονομίας μας. Μου ξανάρθε στο μυαλό, καθώς παρατηρώ την προσπάθεια αποδόμησης ολόκληρων επαγγελματικών κατηγοριών -κυρίως, των ελεύθερων επαγγελματιών- στα μάτια της κοινωνίας για να συγκαλυφθεί ο πραγματικός λόγος που οδήγησε στη φτωχοποίηση των νοικοκυριών.
Και ο λόγος είναι, κυρίως, ένας (ας αρνούνται να τον ομολογήσουν, για προφανείς πολιτικές σκοπιμότητες ψηφοθηρίας, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι): Η αδυναμία αλλά και η απροθυμία της σημερινής κυβέρνησης -αλλά και όσων κυβερνήσεων προηγήθηκαν και, κυρίως, ακολούθησαν τα Μνημόνια- να εξορθολογήσουν τον δημόσιο τομέα και να περιορίσουν τις αλόγιστες σπατάλες που αυτός συνεπάγεται.
Για να αποφύγουν τη σύγκρουση με τον σκληρό πυρήνα της κομματικής τους πελατείας, ακολούθησαν και ακολουθούν τη λογική της υπερφορολόγησης της μεσαίας τάξης, με αιχμή του δόρατος τον… οθωμανικής εμπνεύσεως ΕΝΦΙΑ! Ταυτοχρόνως, ενώ μετέφεραν το βάρος στα αστικά ακίνητα, περιόρισαν στο ελάχιστο τη φορολογία στα αγροτεμάχια, καθώς οι αγρότες αποτελούν άλλη μία υπολογίσιμη δεξαμενή ψήφων.
Σ’ αυτήν ακριβώς τη συγκυρία έρχεται το ΔΝΤ να ζητήσει να φορολογηθούν 2.700.000 φορολογούμενοι με εισοδήματα έως 9.000 ευρώ. Ουσιαστικά, αυτό που ζητούν οι δανειστές μας είναι να μειωθούν τα βάρη στους περίπου 300.000 φορολογουμένους, που πληρώνουν το 45% του φόρου εισοδήματος. Τέσσερις φορολογούμενοι της μεσαίας τάξης πληρώνουν φόρους και εισφορές ώστε να πληρώνονται οι αποδοχές τριών συνταξιούχων! Υπό το βάρος αυτής της υπερφορολόγησης, η μεσαία τάξη βρίσκεται λίγο πριν από την κατάρρευση!
Γι’ αυτό οι δανειστές ζητούν να επεκταθεί η φορολογική βάση προς τα κάτω, ώστε να πάψουν να επιβαρύνονται υπέρμετρα οι μισθωτοί στα μεσαία εισοδηματικά κλιμάκια. Μια ματιά στη σχέση αφορολόγητου ορίου και ορίου φτώχειας επιβεβαιώνει έναν ακόμη -«πολιτικάντικης προστατευτικής πατέντας»- παραλογισμό που ισχύει στην πατρίδα μας: Στην Ελλάδα το αφορολόγητο όριο ανέρχεται στα 8.636 για τον άγαμο και φθάνει τα 9.550 ευρώ για τις οικογένειες με παιδιά, με το όριο φτώχειας να διαμορφώνεται στα επίπεδα των 4.600 ευρώ.
Στην Ευρώπη ο συσχετισμός αυτός είναι ακριβώς ανάποδος! Δηλαδή, στη Γερμανία το αφορολόγητο είναι 8.354 ευρώ, με όριο φτώχειας τα 11.840 ευρώ, στην Αυστρία τα αντίστοιχα μεγέθη είναι 11.000 και 13.929 ευρώ, και στην Ολλανδία το αφορολόγητο είναι 5.443 ευρώ, με όριο φτώχειας τα 12.535 ευρώ.
Με τη φοροδοτική ικανότητα των πολιτών εξαντλημένη, το στοίχημα πάταξης της φοροδιαφυγής χαμένο, τα περιθώρια μειώσεων σε συντάξεις και αυξήσεων στις ασφαλιστικές εισφορές ανύπαρκτα, το ταξίδι στη Νίσυρο αποφασίστηκε μάλλον με το μυαλό στην εξαιρετική… ελαφρόπετρα που παράγει το νησί παρά με την επίγνωση ότι εκεί βρίσκεται ένα εν ενεργεία ηφαίστειο!
Γιώργος Κ. Στράτος
*Δικηγόρος – δημοσιογράφος
