Οι «χορηγοί» του Σφακιανάκη και τα «πιστόλια» στα blogs του διαδικτύου
Δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία ότι ο Μανώλης Σφακιανάκης ήταν ένας καλός αξιωματικός. Και μάλιστα στον τομέα του πρωτοπόρος, αν και σχεδόν αυτοδίδακτος. Το όνομά του συνδέθηκε με τη δίωξη του ηλεκτρονικού εγκλήματος, με την αποτροπή αυτοκτονιών εφήβων και με την πάταξη της διακίνησης σκληρού πορνογραφικού υλικού παιδεραστίας.
Ολα αυτά ισχύουν. Από κει και πέρα, όμως, πρέπει να καταστεί σαφές ότι στις σύγχρονες δημοκρατίες δεν υπάρχουν ισόβιοι και «αναντικατάστατοι» κρατικοί λειτουργοί. Συνεπώς, η απόφαση για αποστράτευσή του ούτε φέρνει το τέλος του κόσμου ούτε μπορεί να αντιμετωπίζεται με πικρόχολα σχόλια.
Φοβούμαι ότι αυτό το τελευταίο δεν το έχει καταλάβει κυρίως ο ίδιος ο Σφακιανάκης, που νομίζει ότι απευθύνεται μέσω facebook στον… λαό του και με συνεντεύξεις Τύπου προαναγγέλλει τα επόμενα επαγγελματικά του βήματα. Λες και είναι ποδοσφαιριστής που αλλάζει ομάδα ή τραγουδιστής που αλλάζει πάλκο! Ακόμη και πέρυσι, όταν διεφάνη η πρόθεση της πολιτική ηγεσίας να τον καρατομήσει, εμφανίστηκε να δίνει μία μάχη οπισθοφυλακής, ασκώντας πιέσεις μέσω μερίδας του Τύπου και ισχυρών φίλων που είχε αποκτήσει στη διάρκεια της θητείας του. Και αυτό είχε ως αποτέλεσμα την παραμονή του στο σώμα, αλλά σε διακοσμητική θέση.
Η στάση αυτή αδικεί τον αξιωματικό Σφακιανάκη και το έργο του. Φράσεις όπως «η Αστυνομία δεν με θέλει, αλλά εγώ θα συνεχίσω το έργο μου», «αλίμονο όποιος επιχειρήσει να εμποδίσει» ή «θα τους κρίνει η Ιστορία», δεν ταιριάζουν σε έναν μέχρι χθες εν ενεργεία υποστράτηγο. Οπως δεν ταιριάζει, ελάχιστες ώρες μετά τις κρίσεις, η προαναγγελία δημιουργίας ιδιωτικού «αστυνομικού» ινστιτούτου με όνομα που παραπέμπει σε αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές…
Δυστυχώς ο Σφακιανάκης την… ψώνισε. Και τα χαρακτηριστικά της αμετροέπειάς του οφείλονται στην επιτυχία του, που τον ώθησε σε ένα πλέγμα δημοσίων σχέσεων με διάφορους επώνυμους οι οποίοι ενδιαφέρονταν να μάθουν από πρώτο χέρι ποιος είναι από πίσω από το μπλογκ που τους βρίζει, με ποιον έχει ξεμυαλιστεί η κόρη τους, ποιος έχει παγιδεύσει τους υπολογιστές στην εταιρία τους και διάφορα άλλα.
Κανείς δεν αρνείται ότι είχε μεράκι γι’ αυτό που έκανε, όμως η εικόνα του αδικημένου και τιμητή ταυτόχρονα παράγει άσχημα στερεότυπα. Καήκαμε αν κάθε πετυχημένος δημόσιος λειτουργός, με δυσανάλογη προβολή στα μέσα, τα βάζει με τους εκάστοτε πολιτικούς και υπηρεσιακούς προϊσταμένους του επειδή αποφάσισαν ότι δεν χρειάζονται άλλο τις υπηρεσίες του…
Γιώργος Χαρβαλιάς
