Η αποθράσυνση του Ερντογάν και η ανάγκη διεθνοποίησής τηςΤης
Ζωής Ράπτη *
Η επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα, τη σκοπιμότητα της οποίας είχε αμφισβητήσει η Νέα Δημοκρατία, έφερε πιο γρήγορα το αναμενόμενο ξέσπασμα της κρίσης με την Τουρκία και αύξησε την ποιότητα και την ένταση της επιθετικότητας της γείτονος. Ο Ερντογάν είναι ένας δημοκρατικά εκλεγμένος αυταρχικός μονάρχης, αλλά δεν έχει απολέσει το πολιτικό αισθητήριό του. Είδε εκ του σύνεγγυς το πολιτικό προσωπικό που κατευθύνει τις τύχες του κράτους μας και αποφάσισε ότι μπορεί να προχωρήσει στα σχέδιά του ευκολότερα απ’ όσο υπολόγιζε.
Η κυβέρνηση είναι ικανή μόνο στην απόσπαση επιδομάτων από το κράτος και στις διαδικασίες-εξπρές για τον διορισμό συγγενών και κολλητών στο Δημόσιο. Σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, δυστυχώς, οι επιδόσεις της είναι ακόμα χειρότερες κι απ’ αυτές στην οικονομία. Γι’ αυτό είδαμε να κλιμακώνονται ραγδαία και σε βαθμό, πέραν κάθε φαντασίας, οι επιθετικές κινήσεις τής -κατά τα άλλα- «συμμάχου» μας στο ΝΑΤΟ Τουρκίας.
Ο εμβολισμός του σκάφους του Λιμενικού «Γαύδος» από την τουρκική ακταιωρό, μια κίνηση πολεμικού χαρακτήρα, δεν ήταν ο επίλογος της προκλητικότητας αυτής της χώρας αλλά το εναρκτήριο κεφάλαιο, το οποίο συνεχίστηκε με την πρόσφατη ομηρία των δύο Ελλήνων στρατιωτικών.
Το ζήτημα τώρα είναι η διεθνοποίηση του θέματος (κάτι που έχει αργήσει χαρακτηριστικά) και η έκφραση από τις χώρες και τις συμμαχίες όπου συμμετέχει η Ελλάδα της συμπαράστασης στη δοκιμασία της πατρίδας μας. Η Ε.Ε. έχει διατυπώσει την αντίθεσή της στις προκλήσεις των Τούρκων στην κυπριακή ΑΟΖ και τώρα, με την ομηρία των Ελλήνων στρατιωτικών από τους Τούρκους, μπορεί να ενισχύσει έτι περαιτέρω τον αγώνα για την επιβολή του διεθνούς δικαίου στην περιοχή με τα πολιτικά, οικονομικά και άλλα εργαλεία που πάντοτε έχει στη διάθεσή της.
Φυσικά και ο ΟΗΕ πρέπει να εκφράσει επίσημα και ηχηρά την αντίθεση της διεθνούς κοινότητας προς τις τραμπουκικές πρακτικές που εφαρμόζει η Τουρκία αλλά και το ΝΑΤΟ να υπενθυμίσει στον κ. Ερντογάν τις συμβατικές υποχρεώσεις των κρατών-μελών του και τη δέσμευσή τους για την εφαρμογή της νομιμότητας και της αρχής της καλής γειτονίας.
Μέχρι στιγμής, η μοναδική ουσιαστική αρωγή στην ελληνική και την κυπριακή υπόθεση είναι τα πολεμικά πλοία (αεροπλανοφόρου συμπεριλαμβανομένου) που έχουν στείλει οι ΗΠΑ για να συνοδεύσουν και να προστατεύουν το γεωτρύπανο της Exxon Mobil για τις δραστηριότητες της εξόρυξης στην ανατολική Μεσόγειο.
Αν οι Τούρκοι αποπειραθούν να παρενοχλήσουν αυτές τις δραστηριότητες, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν και το αμερικανικό ναυτικό. Ο δρόμος είναι μακρύς και δύσβατος για τα εθνικά ζητήματά μας, όμως η χώρα μας έχει τους τρόπους να αγωνιστεί για τα δίκαιά της.
*Δικηγόρο, LLM. Γραμματέας Σχέσεων Κοινωνίας – Κόμματος στη Ν.Δ.
