Είναι ολέθριο σφάλμα να υπονομεύουμε τη θέση μας, αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι απέναντι… μπορεί να έχουν και λίγο δίκιο
Από τον
Γιώργο Χαρβαλιά
Δεν έχουν καταλάβει, δυστυχώς, οι πολιτικές δυνάμεις στον τόπο μας ότι η έκβαση μιας ελληνοτουρκικής αναμέτρησης στο Αιγαίο, που πλέον δεν φαίνεται και τόσο απίθανη, θα κριθεί εν πολλοίς από τις εντυπώσεις στον διεθνή περίγυρο, στην επικοινωνιακή, δηλαδή, αποτύπωση της πρόκλησης και της απάντησης.
Οι Αγγλοσάξονες συνηθίζουν να χρησιμοποιούν τον προσφυή όρο «blame game», δηλαδή παιχνίδι ευθυνών, που στην προκειμένη περίπτωση συνοψίζεται στην εδραίωση μιας παγιωμένης άποψης για το «ποιος άρχισε πρώτος». Αυτό που οι αρχαίοι θα έλεγαν «ούτος ήρξατο χειρών αδίκων».
Η σαφής καταγραφή των εννοιών «επιτιθέμενος» και «αμυνόμενος» είναι το κλειδί για την ισχυρή διεθνή υποστήριξη προς την Ελλάδα σε περίπτωση στρατιωτικής εμπλοκής με την Τουρκία. Και, ευτυχώς, στην παρούσα συγκυρία το κλίμα όπως διαμορφώνεται στα ξένα μέσα ενημέρωσης είναι εξαιρετικά θετικό για την Ελλάδα. Οχι ασφαλώς λόγω… υπερβάλλοντος φιλελληνισμού, αλλά πρωτίστως επειδή ο γείτονας χρεώνεται μια αλλοπρόσαλλη, υπερφίαλη και άκρως επιθετική συμπεριφορά σε πολλά μέτωπα από κοινού με ένα ολοφάνερο έλλειμμα δημοκρατίας στο εσωτερικό του.
Η σημερινή Τουρκία του Ερντογάν έχει καταγραφεί στη συνείδηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης ως μία χώρα-τραμπούκος, κυρίως επειδή η (προεκλογική, ας μην το ξεχνάμε) ρητορική του «σουλτάνου» είναι σε καθημερινή βάση υβριστική για την Ευρώπη και τη Δύση. Θεωρητικά, λοιπόν, η θέση της Ελλάδας ως κράτους που είναι υποχρεωμένο να ανέχεται έναν κακότροπο, επιθετικό και πιθανότατα κακόβουλο γείτονα είναι εξαιρετικά ενισχυμένη διεθνώς. Θεωρητικά λέω, γιατί όταν μέρα παρά μέρα τσακώνεται η κυβέρνηση με την αντιπολίτευση για τους χειρισμούς στα ελληνοτουρκικά το πράγμα αρχίζει και μπερδεύεται.
Ηταν εξαιρετικά άστοχη η πρόσφατη επίθεση του Κυριάκου Μητσοτάκη προς τον υπουργό Αμυνας, επειδή ανέβασε τους τόνους χαρακτηρίζοντας τον Ερντογάν τρελό. Ο Καμμένος είπε ουσιαστικά αυτό το οποίο αποτελεί κοινή πεποίθηση σε Ευρώπη και Αμερική. Οι δηλώσεις του δεν ήταν υπόδειγμα διπλωματικής κομψότητας, όμως το να σπεύσει η αξιωματική αντιπολίτευση να τον επικρίνει χαρακτηρίζοντάς τον «επικίνδυνο» και «ανίκανο» ήταν έξω από κάθε λογική. Γιατί στην πράξη αυτό σημαίνει ότι μια μεγάλη πολιτική δύναμη της Ελλάδας, στο κατώφλι, υποτίθεται, της εξουσίας, αποδοκιμάζει αυτούς τους χαρακτηρισμούς και πιστεύει ότι υπάρχει περιθώριο πολιτισμένης συνεννόησης με τον Ερντογάν, προφανώς μέσω της συνεχιζόμενης πολιτικής διολισθήσεως και κατευνασμού. Ηταν, λοιπόν, τεράστιο το σφάλμα της Ν.Δ., που μπορεί να προσάψει -και σε έναν βαθμό δικαίως- τα μύρια όσα στον… ασυγκράτητο υπουργό Αμυνας, αλλά όχι επειδή ανέβασε τους τόνους προς τους απέναντι, εκπέμποντας στη διεθνή κοινότητα ότι «αγανακτούμε πέρα από τα όρια γιατί μας πνίγει το δίκιο»! Αν η αντιπολίτευση υπονομεύει αυτήν τη θέση, αφήνοντας να εννοηθεί με αχαρακτήριστες δηλώσεις περί «ελληνικής επιθετικότητας» ότι μπορεί να έχουν… λίγο δίκιο και οι απέναντι, ζήτω που καήκαμε! Χάνουμε μονομιάς το χαρτί του blame game, που σήμερα είναι στα μέτρα μας, και δίνουμε τροφή σε θεωρίες του τύπου «ε, κι αυτοί οι Ελληνες πήγαιναν γυρεύοντας!».
Κι επειδή, θα μου επιτρέψετε να σας πω, ο Ερντογάν μπορεί να είναι τρελός, αλλά δεν είναι αυτό που περιγράφει μια άλλη ελληνική λέξη η οποία αρχίζει από «μι» και τελειώνει σε «σίγμα», δεν θα επιχειρήσει ακραίες επιθετικές ενέργειες. Δεν θα δώσει, δηλαδή, ποτέ την ευκαιρία να ξεκινήσει ο καβγάς με γενικευμένη διεθνή κατακραυγή εις βάρος του. Σε απλά ελληνικά, μην ακούτε θεωρίες για «ντου» στο Καστελόριζο.
Μην περιμένετε ότι θα μπουκάρει με τη μία ένα ωραίο πρωί σε κατοικημένο ελληνικό νησί. Εχει, δυστυχώς για μας, την ευκαιρία να αρχίσει την στρατιωτική αντιπαράθεση με πρωτοβουλίες χαμηλής κλίμακας (π.χ., κατάληψη ακατοίκητης βραχονησίδας) και να αφήσει στην Ελλάδα το βαρύ φορτίο μιας «απάντησης» με πραγματικά πυρά.
Σε μια τέτοια περίπτωση, λοιπόν, κινδυνεύει να «χαθεί η μπάλα» σχετικά με το ποιος άρχισε πρώτος. Κι αν η δική μας αντιπολίτευση δεν κατανοήσει εγκαίρως ότι ως προς την τουρκική απειλή οφείλει να συμβάλει στη δημιουργία αρραγούς μετώπου «μπετόν αρμέ», να είστε βέβαιοι ότι θα δείτε περίεργη αντιμετώπιση από μερίδα του διεθνούς Τύπου, ακόμη και ορισμένων κυβερνήσεων. Στο μότο «δύο τρελοί βάζουν φωτιά στο Αιγαίο…».
Θα είναι πραγματικά εθνικό όνειδος να υπονομεύσουμε από μόνοι μας τη σημερινή διεθνή προσλαμβάνουσα παράσταση που καταγράφει την Τουρκία ως «επιτιθέμενη» και την πατρίδα μας ως «αμυνόμενη». Και ασφαλώς η Ιστορία θα καταλογίσει ευθύνες για αυτό το μοναδικό… κατόρθωμα.
