Οι χώρες δεν έχουν φίλους και εχθρούς. Οι χώρες έχουν αιώνια συμφέρονταΑπό τον
Ραφαήλ Καλυβιώτη*
Ενα παιδάκι που προστατεύεται στο σχολείο από το bullying ενός συμμαθητή του και διαφεύγει αυτής της πιέσεως μέσω της αναφοράς που κάνει για τον ταραξία στους καθηγητές του είναι σαν την Ελλάδα που προσπαθεί να αποφύγει το bullying της Τουρκίας κάνοντας αναφορά της επιθετικής συμπεριφοράς της τελευταίας στους διεθνείς οργανισμούς και στην Ε.Ε. Η διαφορά είναι ότι το παιδάκι πιθανώς, εάν είναι σοβαροί οι καθηγητές του, θα γλιτώσει εν τέλει. Οταν όμως βγει στον πραγματικό κόσμο και δει πώς λειτουργούν τα πράγματα, το σοκ που θα υποστεί θα είναι τεράστιο, διότι στην πραγματική ζωή, οικονομική, πολιτική και στρατιωτική, το μόνο δίκαιο που επικρατεί είναι το δίκαιο του ισχυροτέρου.
Στην Τουρκία έγινε η τελετή εγκαινίων του πυρηνικού αντιδραστήρα Ακούγιου, πράγμα που πιθανόν σταδιακά θα την καταστήσει πυρηνική δύναμη. Νομιμοποιήθηκε δηλαδή ένας «ταραξίας» ο οποίος είναι έτοιμος να προβάλει την ισχύ του εναντίον μας. Εμείς βέβαια δεν εξετάζουμε καν το ενδεχόμενο να αναπτύξουμε πολεμική βιομηχανία και να εμβαθύνουμε περαιτέρω τις σχέσεις μας με το Ισραήλ. Για τον μέσο πολιτικάντη της Μεταπολίτευσης το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ο «εθνικισμός» και ο «αντιευρωπαϊσμός». Για παράδειγμα, η εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» αποκάλυψε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδος, σύμφωνα με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, άνθρωπο πλέον σφιχταγκαλιασμένο με τη νέα τάξη πραγμάτων στη Νέα Δημοκρατία, είναι ο «εθνολαϊκισμός», πολύ σοβαρή έκφανση του οποίου απετέλεσαν τα δύο συλλαλητήρια για την ονομασία των Σκοπίων. Ούτε λίγο ούτε πολύ, είπε ο κ. Βενιζέλος ότι τα συλλαλητήρια είναι η συνέχεια της πλατείας των «Αγανακτισμένων». Αυτό είναι το πρόβλημα της σύγχρονης Ελλάδας μας, λέει, όσο αδιανόητο και εάν ακούγεται.
Ομως αυτό που πραγματικά είναι αδιανόητο είναι οι πολιτικάντηδες, τη στιγμή που η Τουρκία έχει πλήρως αναθεωρητικά πλάνα, να μην έχουν ήδη συμφωνήσει στη σύσταση Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Είναι αδιανόητο να γίνονται ακόμα προσλήψεις στο Δημόσιο αντί να συζητάμε τη σύσταση πολεμικής βιομηχανίας και την αγορά εξοπλιστικών. Είναι αδιανόητο να μη γίνονται πυρετώδεις διαβουλεύσεις για την επαναχάραξη του δόγματος εξωτερικής πολιτικής τη στιγμή που το παρωχημένο δόγμα μας περί «ευρωπαϊκής Τουρκίας» έχει κακοφορμίσει.
Είναι αδιανόητο, τη στιγμή που ένας ολόκληρος τουρκικός λαός έχει μεγαλώσει υπό ένα εκπαιδευτικό σύστημα μεγαλοϊδεατισμού, εμείς να έχουμε πρώτη μούρη τους αναθεωρητές της ελληνικής Ιστορίας παράγοντας απάτριδες. Υπενθυμίζεται ότι γνωστό ντοκιμαντέρ για την Ελληνική Επανάσταση του 1821, ο δήθεν στόχος του οποίου ήταν η χωρίς «εθνικισμούς» ανάγνωση της Ιστορίας μας, ούτε λίγο ούτε πολύ μας «διαπαιδαγώγησε» καθιστώντας μας κοινωνούς της σπουδαίας γνώσης ότι τα πρώτα 300 χρόνια περνούσαμε καλά με τους Τούρκους, ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία έφερε την ανάπτυξη και ότι η ειρήνη διασφαλιζόταν με μεικτούς γάμους έπειτα από εξισλαμισμό. Βέβαια, από το «αντίπαλο» στρατόπεδο, του φαντασιακού «Ορθοδόξου Τόξου», κατέρρευσε η ανάγνωση της Ιστορίας μέσω της πολιτισμικής διπλωματίας. Οι χώρες, αγαπητοί φίλοι, δεν έχουν φίλους και εχθρούς. Οι χώρες έχουν αιώνια συμφέροντα. Εάν η Ρωσία κρίνει πως η Τουρκία την εξυπηρετεί για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, θα συμμαχήσει με την Τουρκία.
Εάν κρίνει πως την εξυπηρετεί η Ελλάδα, θα συμμαχήσει με την Ελλάδα. Είναι τόσο απλό και κυνικό όσο ακούγεται. Η Τουρκία βέβαια πάντοτε είχε ένα γεωπολιτικό πλεονέκτημα έναντι της Ελλάδος, που δεν είναι άλλο από το στρατηγικό βάθος της που διεισδύει στη Μέση Ανατολή. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι ΗΠΑ εμφανίζονται τόσο διστακτικές να εγκαταλείψουν αυτό το άρμα και δη στα χέρια της Ρωσίας. Από την άλλη, υπάρχει η συναίσθηση ότι, εάν το Ισλάμ εισχωρήσει στην Ελλάδα που μαζί με το Ισραήλ συναποτελούν τους ακρίτες της Δύσης, τότε η κατάσταση θα γίνει ανεξέλεγκτη. Η πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων χρειάζεται απλά ένα και μόνο σπίρτο. Οι Ελληνες υπήρξαμε σχεδόν 2.000 χρόνια αυτοκρατορία. Αυτό που πρέπει να θυμηθούμε είναι ότι αυτό δεν συνέβη επειδή ήμασταν λαός ειρήνης αλλά έθνος πολεμιστών. Εάν θέλουμε τουλάχιστον να παραμείνουμε ελεύθεροι, οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι οποιαδήποτε στιγμή για πόλεμο. Αλλιώς ξεχάστε την ειρήνη. Τα κράτη που έχουν ειρήνη είναι αυτά εναντίον των οποίων φοβούνται τα άλλα κράτη να διεξαγάγουν πόλεμο.
*Πρόεδρος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, [email protected]
