Η Ελλάδα που επιμένει και αντιστέκεται μέσα από το παράδειγμα του άτυχου σμηναγού Γ. ΜπαλταδώρουΑπό τον
Γιώργο Κ. Στράτο
Τα στοιχεία που συνθέτουν τη σύγχρονη πραγματικότητά μας είναι από επικίνδυνα και θλιβερά έως αντιαισθητικά και τραγελαφικά. Οσο καλή διάθεση και να επιστρατεύσεις, όσο και να προσπαθήσεις να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα, όση υπομονή και να αναζητήσεις για να αντέξεις συμπεριφορές, δυστυχώς τα συμπεράσματα είναι καταθλιπτικά.
Σπανίως στη μακραίωνη διαδρομή του το έθνος μας έχει βρεθεί αντιμέτωπο με τέτοιον ορυμαγδό παρακμής κατά των αξιών του και με τέτοια επέλαση παρακμιακών τύπων στη δημόσια ζωή του. Δικαιολογημένα οι ταλαίπωροι αναφωνούμε σε πολλές ευκαιρίες την επωδό: «Δεν υπάρχει σωτηρία…»
Ερχονται, όμως, κάτι στιγμές για να αναπτερώσουν -στην κυριολεξία εν προκειμένω- το ηθικό και τις ελπίδες μας. Στιγμές που, μέσα στην ανείπωτη θλίψη και στον πόνο που τις συνοδεύει, μεταφέρουν, μέρες που είναι, το δικό τους αναστάσιμο μήνυμα για την πατρίδα μας. Μια τέτοια στιγμή υπήρξε ο χαμός του σμηναγού Γιώργου Μπαλταδώρου, μετά την πτώση του μοιραίου Mirage 2000-5.
Αντιγράφω από τη συγκινητική ανάρτηση του πρώην αρχηγού ΓΕΣ Κωνσταντίνου Ζιαζιά για το συμβάν στη σελίδα του στο facebook: «….Πετάω για τον πατέρα μου, που καμαρώνει στην άκρη στο χωράφι όταν περνούν τα μαχητικά μας. Πετάω για το παιδί στη Φλώρινα, που περπατάει στο χιόνι για να πάει στο σχολειό του. Πετάω για τον παπά μας, που κάνει χιλιόμετρα για να κάνει Ανάσταση με τους τσοπαναραίους στο ύψωμα της Παναγιάς. Πετάω για τον ψαρά, που βγήκε 4 το πρωί με την ψαρόβαρκα για να φέρει το μεροκάματο στη φαμελιά του. Πετάω για τον δασκαλάκο, που πληρώνει από την τσέπη του τις φωτοτυπίες στα Αγραφα της Καρδίτσας. Για αυτούς πετάω. Για να μπορούν να κάνουν αυτό που χρόνια κάνουν και να κρατάνε την πατρίδα μας ζωντανή. Ούτε αυτοί ούτε εγώ θα ζητήσουμε υπερωρίες, γιορτές και Κυριακές, γιατί εγώ πετάω για την πατρίδα μου. Πετάω για τους δικούς μου ανθρώπους, αυτούς που γλεντάνε με την ψυχή τους, που ζουν για μια στιγμή και, όταν πεθαίνουν, ξεπροβοδίζουν τους δικούς τους ανθρώπους με τραγούδια και εύχονται καλή αντάμωση. Πετάω για την ΕΛΛΑΔΑ…»
Μέσα σε λίγες αράδες, η Ελλάδα που επιμένει και αντιστέκεται. Ευτυχώς, υπάρχει ακόμη αυτή η Ελλάδα, έστω κι αν δείχνει να μην είναι σε… επάρκεια. Ετσι κι αλλιώς, ποτέ δεν ήμασταν πολλοί! Οι συμπατριώτες μας που δεν αναζητούν ούτε εύκολο πλουτισμό ούτε εξώφυλλα ούτε τηλεοπτική δόξα ούτε αναγνώριση ούτε ανταπόδοση, αλλά κάνουν απλώς το καθήκον τους – συχνά με κόστος τη ζωή τους.
Εκείνοι για τους οποίους όλοι εμείς οι υπόλοιποι, γεμάτοι υποκρισία και τύψεις, κινητοποιούμαστε και ευαισθητοποιούμαστε από την παρουσία και το έργο τους μόνο όταν επέλθει γι’ αυτούς το μοιραίο.
Στη μνήμη τους διάλεξα τη λέξη του τίτλου: Ο αέναος/η δεν σταματά ποτέ. Η λέξη είναι πολύ παλιά και τη συναντάμε πρώτη φορά στον Ησίοδο, τον 8ο αιώνα π.Χ., στο έργο του «Εργα και Ημέραι». «Αεί» (=πάντα) το πρώτο συνθετικό της λέξης και το ρήμα «νάω», που σημαίνει ρέω. Η αέναη, συνεπώς, έχει μέσα της κάτι από τη συνέχεια του αιώνα, κάτι από το πάντοτε, κάτι από την κίνηση και την αδιάκοπη ροή.
Η αέναη συγγενεύει ετυμολογικά με το νάμα, το γλυκό κόκκινο κρασί που χρησιμοποιείται στη Θεία Κοινωνία. Νάμα στη λόγια γλώσσα μας είναι η πηγή – εξάλλου, η αρχική έννοια ήταν πηγή και ποταμός, ενώ στον πληθυντικό τα νάματα της ελευθερίας, της Παιδείας, της θρησκείας, της Δικαιοσύνης είναι αυτές οι αξίες και τα ιδεώδη με τα οποία διαποτίζεται κάποιος, τα ιδανικά που κυλούν στο αίμα του.
*Δικηγόρος – δημοσιογράφος
