Οι σχέσεις της Αγκυρας με την Ουάσινγκτον και το «παζάρι» του Ερντογάν που μπορεί να επηρεάσει Αθήνα και ΛευκωσίαΑπό τον
ΝΙΚΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΛΟΥ
Ισως είναι πρώτη φορά στη νέα μεταπολίτευση που έρχεται ένα δίμηνο φωτιά τόσο στο εσωτερικό μέτωπο όσο και στο εξωτερικό. Από τη μια έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για τις εκλογές της 7ης Ιουλίου, που όλα δείχνουν ότι θα σημάνει αλλαγή φρουράς των ενοίκων του Μαξίμου. Ολα τα στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης (ελέω ΣΥΡΙΖΑ), εάν δεν έρθουν τα πάνω κάτω, όχι μόνο θα είναι ο νέος ένοικος του Μαξίμου, αλλά και ύστερα από καιρό ο μόνος ένοικος του Μαξίμου. Και αυτό γιατί με βάση τις αναλύσεις η αυτοδυναμία είναι το πιθανότερο σχέδιο. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι ο πρόεδρος της Ν.Δ. και εν αναμονή πρωθυπουργός θα κληθεί να αντιμετωπίσει πολλές καυτές πατάτες που αφορούν μια σειρά από σημαντικά ζητήματα που θα παραλάβει από την απερχόμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.
Το βέβαιο είναι ότι η κυβέρνηση Ν.Δ. δεν θα έχει περίοδο χάριτος, έστω και αν κληθεί να αναλάβει στην ευνοϊκή συγκυρία σύμφωνα με την οποία το μυαλό αλλά και το σώμα των συμπολιτών μας θα είναι στραμμένο σε κάποια παραλία. Αυτό έχει και τα καλά του, μια και ατύπως η κυβέρνηση που είπε ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης ότι την έχει ήδη στο μυαλό του θα διαθέτει τον απαραίτητο χρόνο να εκμεταλλευτεί τη ζαλάδα του ΣΥΡΙΖΑ από την ήττα, αλλά και την ανοχή των πολιτών που θα κάνουν τα μπάνια τους.
Ο λογαριασμός θα τους βρει από Σεπτέμβριο, ως είθισται, και τότε θα αρχίσουν να συνειδητοποιούν τα καλά ή όχι των επιλογών τους.
Για την ώρα Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να απολαμβάνουν τον μήνα του μέλιτος, καθώς οι θεσμοί τούς έχουν αφήσει να μοιράζουν χρήματα και υποσχέσεις περιμένοντας τον νικητή των εκλογών στη γωνία. Οι λίγες προειδοποιητικές βολές που έχουν ρίξει επιβεβαιώνουν του λόγου το ασφαλές.
Υπάρχουν όμως κάποια θέματα που είναι μπροστά μας και ίσως ανατρέψουν σχεδιασμούς και προγράμματα.
Το κυριότερο από αυτά αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Να μου επιτρέψετε να τις φωτίσω με άλλο πρίσμα από αυτό που παρακολουθούμε από τις τοποθετήσεις των διάφορων αναλυτών. Το πρόβλημα της Τουρκίας δεν είναι η Ελλάδα. Το πραγματικό ζήτημα αφορά τις σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας, που τον τελευταίο καιρό με αφορμή τους S-400, αλλά στην πραγματικότητα με τη δημιουργία κουρδικού κράτους, έχουν ανάψει φωτιές στους παραδοσιακούς συμμάχους,
Οσα κάνουν οι Τούρκοι είναι βέβαιο ότι δεν βασίζονται ούτε στους διεθνείς κανόνες ούτε στην κοινή λογική. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι εντός του πλαισίου των μακροχρόνιων σχεδιασμών τους. Η Τουρκία δεν είναι κράτος-φωτοβολίδα, αλλά λειτουργεί με λογική αυτοκρατορίας, που βάζει στόχους τους οποίους μεθοδικά υλοποιεί. Πότε; Οταν της έχουν ανάψει το πράσινο φως οι μεγάλοι παίκτες. Δηλαδή οι ΗΠΑ. Η Τουρκία δεν θα προκαλέσει ούτε πόλεμο ούτε θερμό επεισόδιο εάν δεν έχει διασφαλίσει την ανοχή των Αμερικανών.
Το ίδιο έκανε και το 1974. Το σχέδιό της ήταν παλιό. Το υλοποίησε μόνο όταν της άναψαν το πράσινο φως οι ΗΠΑ και η Αγγλία. Αυτό το ξέρει ο Ερντογάν και γι’ αυτό κάνει αυτό το ριψοκίνδυνο παιχνίδι. Ανεβάζει τον πήχη των διεκδικήσεών του, μόνο και μόνο για να διαπραγματευτεί και να πάρει κάτι παραπάνω.
Το ανατολίτικο παζάρι είναι διαχρονικό. Στις συναντήσεις που θα έχει ο Ερντογάν με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και τον Βλαντιμίρ Πούτιν στο περιθώριο του G20 στα τέλη του μήνα θα ξεκαθαρίσει σε έναν μεγάλο βαθμό το τοπίο. Κλειδί των εξελίξεων είναι τι θα γίνει με τους S-400 και πού θα τοποθετηθούν. Αν οι Τούρκοι υποχωρήσουν, τότε θα ζητήσουν εκτός από το Κουρδικό και ανταλλάγματα από τους Αμερικανούς.
Το πιθανότερο είναι αυτά να αφορούν τις εξελίξεις σε ανατολική Μεσόγειο και Αιγαίο. Και τότε Ελλάδα και Κύπρος θα βρεθούν από κάτω με πρόσχημα την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή. Γι’ αυτό ας μην εφησυχάζουν ούτε οι απερχόμενοι ούτε οι επερχόμενοι κυβερνώντες. Το δίμηνο προβλέπεται από τη μια καυτό και από την άλλη με μπόρες όπως η χθεσινή.
