Οι πολιτικοί της χώρας μας, οι Τούρκοι και οι ομογενείς που διαπρέπουνΑπό τον
Δημήτρη Κ. Σέργιο
Tα ρεπορτάζ μετέδωσαν ότι ο Τούρκος πρόεδρος, μιλώντας σε προεκλογική συγκέντρωση εν όψει των επαναληπτικών δημοτικών εκλογών στην Κωνσταντινούπολη, επετέθη στον αντίπαλο τού κυβερνητικού υποψηφίου με γνώμονα την (υποτιθέμενη…) ποντιακή καταγωγή του πρώτου. Και, μάλιστα, συνδέοντας την καταγωγή αυτή με «κίνδυνο να περάσει η πόλη στα χέρια των Ελλήνων»! Οπως το διαβάζετε! Και συμπέρανε: «Δεν θα παραδώσουμε την Ισταμπούλ σ’ αυτούς. Οι κατακτήσεις της καρδιάς μας ξεκίνησαν το 1453, οπότε σώσαμε την πόλη από την τυραννία της… Κωνσταντινούπολης! Τότε η πόλη αυτή κατέληξε σ’ εμάς, τους σωτήρες της. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, διότι είμαστε Τούρκοι»! Και αυτά τα είπε ο ερίφης, για να επιτεθεί σε έναν απλό «δημοτικό» υποψήφιο!
Επέλεξα το παραπάνω περιστατικό από την εν γένει τακτική του Ερντογάν, ώστε ο αναγνώστης να έχει ένα καταλυτικό στοιχείο για να εννοήσει τι βάθους ιστορική αθλιότητα έχουν διαπράξει οι Δυτικοί, αποκλειστικοί υπεύθυνοι του γεγονότος ότι τα αιμοβόρα αυτά ασιατικά θηρία έχουν εγκατασταθεί εδώ και 600 χρόνια στις ακτές της ελληνικής Μεσογείου. (Παρεμπιπτόντως, θυμίζω ότι την Κύπρο οι Τούρκοι… την πούλησαν (!) το 1878 στους Αγγλους, για να τους τη… χαρίσουν πίσω οι Αγγλοι το 1974!). Μιλούν, λοιπόν, σήμερα για «κατακτήσεις της καρδιάς τους», για «τούρκικες θάλασσες», για «κοκόρια που λαλάνε στα νησιά κι αυτοί τ’ ακούνε και… κλαίνε» (!), για «τούρκικη μειονότητα» στη Θράκη. Το αθλιέστερο, όμως, είναι ότι τα λένε αυτά σε ώρα που εμείς εδώ έχουμε, από κακή συγκυρία, αλλεπάλληλες κορυφαίες εκλογές! Επιπλέον, εισβάλλουν στο θαλάσσιο κυπριακό υπέδαφος με γεωτρύπανα και απειλούν να χτυπήσουν παρομοίως και στο Καστελόριζο! Το φαινόμενο συνιστά κορυφαία απόδειξη του ηθικού μηδενισμού της Δύσεως, η οποία από της απελευθερώσεως της Ελλάδος τον 19ο αιώνα νταραβερίζεται συνεχώς με τους «Τούρκους… σωτήρες» μήπως και κουνηθεί η… Ρωσία!
Υπάρχει, ωστόσο, και μία παράμετρος θλιβερότερη: Η ντόπια πολιτικοστρατιωτική ηγεσία τι ακριβώς ρόλο παίζει; Η Ελλάδα είχε τα τελευταία 200 χρόνια σημαντικότατη παρουσία διεθνώς. Συμμετείχε ευεργετικά για τη Δύση σε δύο παγκοσμίους πολέμους, όταν η Τουρκία έκανε την… κοιμισμένη. Σχεδόν οι μισοί αλλοδαποί διδάσκοντες σε αμερικανικά και εγγλέζικα κολέγια είναι ομογενείς μας. Ελληνες σπουδαστές πρωτεύουν σε διεθνείς επιστημονικούς διαγωνισμούς. Ελληνικές ευρεσιτεχνίες φιγουράρουν σε αμερικανικά επιστημονικά εγχειρίδια.
Δύο Νεοέλληνες έφθασαν στα ενδότερα του Λευκού Οίκου, ο ένας ως αντιπρόεδρος των ΗΠΑ (Σπ. Αγκνιου), ο έτερος ως εξ απορρήτων σύμβουλος της προεδρίας (Τζ. Στεφανόπουλος), ένας δε έφθασε να καταστεί υποψήφιος πρόεδρος των Δημοκρατικών (Μ. Δουκάκης). Νεοέλληνες καλλιτέχνες και λογοτέχνες έχουν επανειλημμένως τιμηθεί με βραβεία Οσκαρ και Νόμπελ. Οι παγκοσμίως γνωστότεροι ορθόδοξοι χριστιανοί ηγέτες είναι Νεοέλληνες ορθόδοξοι κληρικοί, τόσο σε αναγνωρισμένες μητροπόλεις όσο και σε ιεραποστολές στον τρίτο κόσμο… Παρά ταύτα, οι πολιτικοστρατιωτικοί ηγέτες στο εσωτερικό της χώρας (το γράφω με πολλή θλίψη…) δεν είναι σε θέση να εκπροσωπούν επάξια αυτόν τον παγκοσμίως διαλάμποντα αστερισμό ομογενειακής τιμής και ισχύος…
