Πολλές φορές τα φαινόμενα απατούν. Το λέω αυτό, διότι ενδεχομένως άλλα περιμένετε να δείτε κι άλλα θα διαβάσατε.
- Του Χρήστου Μπολώση
Και πρώτα πρώτα ν’ αυτοσυστηθώ. Η γέννησή μου χάνεται στα βάθη των αιώνων, όμως οι πολιτικές μου πεποιθήσεις είναι σταθερές, σαν των προθύμων που ψήφισαν την συμφωνίας της λίμνης. Συγκεκριμένα, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, ανήκα, αρχικώς μεν στο ΣΕΚΕ και στην συνέχεια στο τιμημένο ΚΚΕ. Κατά την διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά, βγήκα στη θάλασσα. Τι διάολο όλοι στο βουνό θα βγαίνουμε. Έκανα σαμποτάζ, συνελήφθηκα και βασανίστηκα. Τι ακριβώς βασανιστήρια υπέστην δεν θυμάμαι, αλλά πάντως βασανίστηκα. Στην κατοχή αλλά και μετά συμμετείχα σε αντιστασιακές ομάδες, οι οποίες είχαν ως αποστολή να αποτρέψουν την αστυφιλία αραιώνοντας τον πληθυσμό της επαρχίας, δημιουργώντας έτσι καλύτερες συνθήκες δουλειάς. Επίσης συμμετείχα και στο πρόγραμμα ανασυγκρότησης του ΚΚΕ, φροντίζοντας να μπαζώνω ρέματα, πηγάδες και βάραθρα. Και βέβαια ήμουν σφόδρα αντίθετος με την 21η Απριλίου 1967, γι’ αυτό ανατίναξα γέφυρες, βούλωσα ποτάμια, έκαψα δάση, έκρυψα αντιστασιακούς στο πατάρι, αριστερούς στο πλυσταριό και φοροφυγάδες στο κελάρι. Έκανα τέλος πάντων ότι έκαναν όλοι οι αντιστασιακοί, οι οποίοι σέβονται μεν τον εαυτό τους, ουδόλως όμως την αλήθεια.
Σήμερα βέβαια, ανήκω στο ΣΥΡΙΖΑ, αφού έκανα μία περατζάδα από το ΠΑΣΟΚ.
Τώρα θα αναρωτηθείτε: «Καλά ρε και πόσων χρονών είσαι;». Παρακαλώ τα προσωπικά δεδομένα του καθενός, να είναι σεβαστά. Άκου πόσων χρόνων είμαι!
Το παρακάτω κείμενο λοιπόν δημοσιεύθηκε, πρωτοσέλιδο παρακαλώ, στην «Καθημερινή», την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου του 1933.
Για ευνοήτους λόγους, παραλείπω ή τροποποιώ λέξεις, που θα βοηθήσουν στον εντοπισμό του συντάκτου του κειμένου. Αποκαλύψεις στο τέλος, που ξυρίζουν και τον γαμπρό.
Καλή ανάγνωση:
- Δεν θα ψευσθώμεν προς τον λαόν μας και δεν θα του δώσωμεν απατηλάς υποσχέσεις. Το έργον της ανορθώσεως της χώρας μας, είναι έργον μακρόν και δυσχερές δυνάμενον να στηριχθεί μόνον εις την αποκατάστασιν της πεποιθήσεως του λαού μας προς την ιδίαν αυτού θέλησιν και δύναμιν.
- Η ελευθερία, η τίμια ζωή και η ευτυχία, δεν θα μας χαρισθούν από τον ουρανόν. Θα προέλθουν μόνον από την εργασίαν, που θα κάμωμεν με τα ίδια μας τα χέρια.
- Καμμίαν ξένην βοήθειαν δεν πρέπει να περιμένωμεν. Μόνοι μας θα εργασθώμεν μόνοι μας θα ανοικοδομήσωμεν.
- Την ζωήν μας, ατομικήν, οικογενειακήν, κοινωνικήν, πολιτικήν, δεν θα τη στηρίξωμεν επί των ωχρών θεωριών, που εξεπήδησαν από ανισσόροπα ξενικά μυαλά, αλλά επί των παλαιών νόμων, που ερρύθμιζαν την ζωήν των προγόνων μας, των νόμων, που μας διδάσκει η ιστορία μας. Οι νόμοι της ζωής, είνε πάντοτε οι ίδιοι, αιώνιοι, αμετάβλητοι.
- Αι δύο μεγάλαι βάσεις της προσπαθείας μας είναι ο λαός μας και η γη μας.
- Σκοπός και τέρμα του αγώνος μας, η διατήρησις του λαού αυτού και της γη αυτής. Δεν ζώμεν δια φανταστικά διεθνή προγράμματα και διεθνιστικάς ιδεολογίας. Η ειρήνη του κόσμου, η παγία, δύναται να στηριχθεί μόνον επί ισχυρών λαών, αποφασισμένων να διατηρήσουν την ειρήνην εις τον οίκον των. Ο παγκόσμιος πολιτισμός δύναται να προέλθη μόνο από τον υπερήφανον πολιτισμόν των διαφόρων εθνών. Η παγκόσμιος οικονομική τάξις δύναται να αποκατασταθεί μόνον όταν κάθε κράτος στηρίξη την ιδικήν του οικονομίαν.
- Ποτέ δεν θα εγκαταλείψωμεν τον αγώνα, ποτέ δεν θα δεχθώμεν και την ελαχίστην συνθηλόγησιν. Ένας από τους δύο θα εκλείψη: ο μαρξισμός ή εμείς.
- Η συμφιλίωσις των τάξεων του λαού μας. Ο αγρότης είναι η αιώνια πηγή της δυνάμεως μας. Ο εργάτης είναι το κύριον στήριγμά της. Αλλά και τον εργάτην αυτόν τον κατέστησαν οι κήρυκες του μαρξισμού ξένον και εχθρόν μέσα στο σύνολό μας. Ημείς θα του ανοίξωμεν διάπλατα τας πύλας δια να εισέλθη πάλιν με όλας του τας τιμάς και όλα τα δικαιώματα εις την κοινότητα του κράτους μας.
- Θα αποκαταστήσωμεν την δημιουργικήν δύναμιν του ατόμου. Ό,τι έγινε μεγάλο, ό,τι έγινε σπουδαίον εις τον κόσμον όλον, προήλθεν μόνον από την δύναμιν της ατομικής προσωπικότητος.
- Θα αποκαταστήσωμεν την καθαρότητα εις την οικογενειακήν και την δημοσίαν ζωή της χώρας μας. Καταντήσαμεν να εντρεπώμεθα σήμερον δια την ηθικήν μας ζωήν. Αυτό το καθεστώς θα τελειώση. Η τιμή μας θα αποκατασταθή με όλα τα δικαιώματά της.
- Θα επαναδώσωμεν εις τον λαόν μας την πίστιν προς τον Θεόν, την Πατρίδα, την Οικογένειαν.
- Θα στηρίξωμεν πάλιν επί υγιών βάσεων την εκπαίδευσιν των παιδιών μας, Θα τους δώσωμεν τα μεγάλα ιδανικά, που τους που τους έκλεψε η σοσιαλιστική ανατροφή. Θα τους μάθωμεν πόσον μεγάλη και υπερήφανος είναι η ιστορία μας. Θα τα ανθρέψωμεν με τον σεβασμόν προς το περελθόν και τας θυσίας του. Θα τα πείσωμεν ότι οι νεκροί μας των πολέμου, είναι άξιοι σεβασμού και θαυμασμού.
Και τώρα; Ποιος τα είπε αυτά; Ευτυχώς που εγώ απλώς τα αντέγραψα, από το σχετικό ένθετο της «Καθημερινής» και επομένως άλλος έχει την ευθύνη. Άλλωστε για μένα τα είπαμε ΣΕΚΕ, ΚΚΕ ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.
Για να μην αγωνιάτε, τα παραπάνω τα είπε στο συνέδριο του κόμματός του ο Χίτλερ και η «Καθημερινή» τα δημοσίευσε την 12 Φεβρουαρίου 1933, όπως είπαμε σε πρωτοσέλιδο με τίτλο: «Ο πολιτικός δωδεκάλογος του Χίτλερ».
Και επειδή ουδέν κακόν αμιγές καλού, από την ιστορία αυτή, βγαίνει ένα δίδαγμα. Είναι αυτό με το οποίο ο Χίτλερ άρχισε την ομιλία του: «Η ιδέα της δημιουργίας ενός τοιούτου κινήματος έξω της πολιτικής, μου εγεννήθη όταν αντελήφθην εις τα πρώτα μετά τον πόλεμον έτη και μετά την υπογραφήν της επονειδίστου δια την Γερμανίαν συνθήκης της ειρήνης…»
Αυτό το τελευταίο να το αφιερώσουμε στην νυν ηγεσία της Γερμανίας, η οποία συμπεριφέρεται στα κράτη της Ευρώπης όπως ακριβώς της συμπεριφέρθηκαν αυτά με την υπογραφή της Συνθήκης των Βερσαλλιών (σ’ αυτήν αναφέρεται ο Χίτλερ).
Αυτά.
Υ.Γ.: Η φωτογραφία στην αρχή και ο τίτλος του κειμένου, μπήκαν για… λούφα και παραλλαγή!…
