Πώς η πολιτική σκηνή ανακυκλώνει πρόσωπα και μύθους, στήνοντας μια νέα… Οδύσσεια, γεμάτη rebranding, εσωκομματικές τορπίλες και κωμικοτραγικές φιγούρες που διεκδικούν ρόλο σωτήρα, σε ένα θέατρο όπου κανείς δεν θυμάται
Το σύστημα έχει εφεδρείες ή νομίζει ότι έχει: π.χ., βλέποντας ποιοι σπρώχνουν τη νεκρανάσταση του Τσίπρα από την ανυποληψία της ήττας, κάτι οσμίζεσαι. Ο μεγαλύτερος χαβαλές που πέρασε από το Μαξίμου έκατσε στον μούσκιο τόσα χρόνια, με μηδενική κοινοβουλευτική δραστηριότητα, και εσχάτως παραιτήθηκε από βουλευτής, ώστε να κάνει rebranding, τουτέστιν να γυρίσει την τραγιάσκα του ανάποδα και να πει «δεν είμαι εγώ που ξέρατε, είμαι κάποιος άλλος».
Εξηγούμαι: ως πρόσωπο δεν μου είναι αντιπαθής, λόγω πηγής που δεν φαντάζεται. Ξέρω, π.χ., πόσο καλός πατέρας είναι, και η Μπέτι, που είναι το σκληρό, ορίτζιναλ και συνεπές κομμούνι της οικογένειας, πόσο καλή μάνα. Αξιέπαινο, αλλά αδιάφορο πολιτικά. Αν πίναμε μπίρες -που δεν πίνω-, είμαι σίγουρος πως θα γελούσαμε πολύ, αν ξεχνούσα πολλά πολιτικά πεπραγμένα, την αθλιότητα των Πρεσπών, τα αφύλακτα σύνορα, το «έχει η θάλασσα σύνορα;» το «οι μολότοφ είναι κακές, ανάλογα από ποια πλευρά τις βλέπεις να πέφτουν» ή κάπως έτσι, κ.ά.
Μιλάμε για κάποιον που κυβέρνησε, όπως κυβέρνησε, και τώρα μυρίζεται το κενό της ανικανότητας του πολυδιασπασμένου τσίρκου της αριστεράς. Μπροστά στον Φάμελλο, στον Χαρίτση και στους 30 κλώνους της Ζωζώκας, μοιάζει κολοσσός της αριστερίλας. Ο Φάμελλος και άλλοι έχουν επίγνωση πως «καλή η επανάσταση, αλλά ακόμη καλύτερη η έδρα και τα πεντακοσάευρα της βουλευτικής αποζημίωσης», και, όπως είναι σκορποχώρι γελοιοποιούμενο τετράκις ημερησίως, τη Βουλή θα την δούν με τηλεσκόπιο. Οπότε είναι μοναδική περίπτωση που δηλώνουν αυτοδιάλυση. Πρώτα διώξανε τον Κασσελάκη, διασπάστηκαν σε τρία κομμάτια, και τώρα θα εγκαταλείψουν και το κόμμα τους, τον ΣΥΡΙΖΑ, και θα πάνε με τον νέο… Οδυσσέα.
Εγώ δεν θα το πάρω το βιβλίο. Θα περιμένω να δω την ταινία. Φήμες λένε πως τον Οδυσσέα-Αλεξη θα τον κάνει ο Μπισμπίκης και την Πηνελόπη η Τασία Χριστοδουλοπούλου. Είδατε, πάντως, για άλλη μια φορά πως στην Ελλάδα δεν βαριέσαι ποτέ. Εάν κάποιος μας έλεγε πριν από λίγο καιρό πως η πλευρά Τσίπρα θα έκανε ασφαλιστικά μέτρα στον Βαξεβάνη και στο «Documento», που δημοσίευσε αποσπάσματα του βιβλίου, θα το πιστεύατε ή θα στέλνατε τον κάποιον στο ΚΕΘΕΑ για αποτοξίνωση; Κι όμως… Μπαμπέσικο, για να είμαι ειλικρινής. Και ακόμη πιο μπαμπέσικος ο τρόπος που σε ένα από τα αποσπάσματα λοιδορεί, διακωμωδεί υπουργούς που αυτός επέλεξε, όπως ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και ο Κώστας Ησυχος.
Δηλαδή, όταν έγραφε το βιβλίο ανακάλυψε πως ο Παναγιώτης είναι κομμουνιστής, με αντιδυτικές φαντασιώσει,ς που απευθυνόταν σε Ρώσο κυβερνητικό ως «σύντροφο»; Οταν τον διόριζε υπουργό, ποιος νόμιζε πως ήταν; Ο Σκυλακάκης; Αβυσσος μας χωρίζει σε θέματα γεωπολιτικού προσανατολισμού της χώρας, εσωτερικής πολιτικής και οικονομίας. Ομως, δεν ξεχνώ πως, σε ανύποπτο χρόνο, δεν υπήρχε εκδήλωση για αλληλεγγύη στον κυπριακό Ελληνισμό, στους Κούρδους, στη Γενοκτονία των Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων από τους Τούρκους, που να μην είναι εκεί ο Λαφαζάνης. Είναι από αυτούς που θα τους φύτευα μια μουριά στη Γυάρο για να έχουν ίσκιο.
Οι άλλοι να κάνουν τις σαύρες στα βράχια κάτω από τον ήλιο. Ομοίως και ο Ησυχος, με τον οποίο βρεθήκαμε σε πολλά πάνελ, δεν έχει τις εθνομηδενιστικές απόψεις στα εθνικά, που τους κατατάσσουν για μένα στους ξεκάθαρους εχθρούς του λαού μας, που, έστω και άθελά τους, από ιδεοληψίες, υπηρετούν ξένα συμφέροντα, είτε υπηρετώντας ευθέως τους Τούρκους γενοκτόνους επεκτατιστές είτε υπονομεύοντας τα εθνικά συμφέροντα ενάντια στις συμμαχίες μας. Και ουδείς ποτέ αμφισβήτησε την εντιμότητά τους, σε όποιες χίμαιρες και αν πιστεύουν, όσες παραλίγο καταστροφικές ψευδαισθήσεις και αν είχαν για το τι μπορούσε να κάνει η κυβέρνησή τους το 2015. Ο Τσίπρας, που διάλεξε τον Βαρουφάκη, αυτόν τον βαρεμένο πολιτικό νάρκισσο, διακωμωδεί συντρόφους του που πίστευαν τις παπάτζες στις οποίες πίστευε ο ΠΘ τους, ο οποίος εκ του Συντάγματος είναι πανίσχυρος, «διορίζει και παύει τους υπουργούς του» και είχε αυτές τις παπάτζες ως μεγαλοφυή στρατηγική μπλόφα, πριν από την κωλοτούμπα μετά το δημοψήφισμα;
Αν αυτοί, αιθεροβάμονες αλλά τίμιοι, που πίστευαν σε καταστροφικές ανοησίες, είναι φαιδροί, εσύ, ρε φίλε, που έστελνες τη σεινάμενη κουνάμενη πριμαντόνα, ντυμένο σαν ντίλερ κοκαΐνης, στο Σόχο, στην Ντάουνινγκ Στριτ και στις Βρυξέλλες για να διαπραγματευτεί για μας με τα θηρία, με τον Σόιμπλε ρε αδερφέ -που απάντησε, όταν ρωτήθηκε αν στήθηκε στις ουρές των ΑΤΜ, πως «θα ήταν αναξιοπρεπές», ενώ συνταξιούχοι λιποθυμούσαν και κλαίγανε-, τι είσαι; Σίγουρα χωρίς μπέσα απέναντι στους συντρόφους σου, αλλά δεν μου πέφτει λόγος, διότι εγώ δεν είμαι σύντροφός σου. Πάντως, και παρωδία της «Οδύσσειας» και την «Ιλιάδας» να σου γράψουν, και μουστάκι να αφήσεις και περμανάντ να κάνεις και να τα βάψεις ξανθά, εσύ είσαι. Σε θυμόμαστε καλά, δεν έχουμε μνήμη χρυσόψαρου…
*Φαήλος Κρανιδιώτης
Δικηγόρος, Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς
