Το βιβλίο και η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο Παλλάς λειτούργησαν περισσότερο ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για το πολιτικό παρελθόν και τα πεπραγμένα του
Οι Ελληνες πολίτες, τα πολιτικά κόμματα και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όλοι από κοινού, προσέθεσαν από την περασμένη Τετάρτη ακόμα μία άλυτη «αγωνία» στα πιεστικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο καθένας χωριστά: Αν και πότε ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας θα αποφασίσει να φτιάξει καινούργιο κόμμα, για να καλπάσει προς τις νικηφόρες εκλογές για τη συντριβή της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Το βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού και η ομιλία του και η συμπεριφορά του προς τους πρώην συντρόφους του, την περασμένη Τετάρτη, δεν αποκάλυψαν πολλά φανερά στοιχεία για τα επόμενα πολιτικά βήματά του στην ελληνική πολιτική αρένα. Αντιθέτως, το βιβλίο και η ομιλία του στο Παλλάς λειτούργησαν περισσότερο ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για το πολιτικό παρελθόν και τα πεπραγμένα του πρώην πρωθυπουργού και πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και πολύ λιγότερο, έως καθόλου, ως εξαγγελία του νέου πολιτικού φορέα που θα συνταράξει από τα θεμέλια το «σάπιο» πολιτικό σύστημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη και της πολυδιασπασμένης αντιπολίτευσης που θέλει να είναι απλώς «ο πρώτος του χωριού».
Μέχρι στιγμής ο κ. Τσίπρας θέλει πεισματικά να πείσει ότι έχει κόψει τους δεσμούς του από το πολιτικό κόμμα που τον έφερε στην εξουσία. Ολοι οι συνεργάτες του τα χρόνια της εξουσίας φαντάζουν -τώρα, το 2025- στα μάτια του πρώην πρωθυπουργού ως πολιτικά άχρηστοι και πολύ ολίγοι, αν και ο ίδιος τους επέλεξε τα χρόνια της διακυβέρνησής του, χωρίς όμως να αναγνωρίζει κανένα δικό του λάθος. Γι’ αυτό και τους «εξόρισε» συμβολικά στον εξώστη του θεάτρου της εκδήλωσής του, όσο πιο μακριά γίνεται από τον αναδυόμενο Τσίπρα του 2025.
Ο πρώην πρωθυπουργός Α. Τσίπρας εμφανίστηκε, φυσικά, λάβρος εναντίον της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αλλά και με απαξιωτικούς όρους για το σύνολο της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης της χώρας, με πολλά στοιχεία αλήθειας στις παρατηρήσεις του για την ανυπαρξία της Κεντροαριστεράς στα δομικά προβλήματα του τόπου. Με αυτόν τον τρόπο ο κ. Τσίπρας έδειξε ότι δεν θέλει να έχει καμία σχέση και συνάφεια με τα σημερινά κόμματα της αντιπολίτευσης, ακόμα και με το μέχρι πρότινος δικό του κόμμα.
Και αυτό διότι προσδοκά και ευαγγελίζεται το «καινούργιο», τον «αντισυστημικό κινηματικό φορέα» που θα βασίζεται στην αυτοοργάνωση των πολιτών, στις νέες ιδέες για την αλλαγή του παλιού συστήματος, ακόμα και στη φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου… Χρησιμοποίησε δηλαδή, όλα τα παλιά και φθαρμένα κλισέ προς άγρα ψήφων, τα οποία εξανεμίζονται πάντα την επαύριον των εκλογών, όταν τα σοβαρά δομικά προβλήματα και οι πολύχρονες αδυναμίες του κρατικού μηχανισμού πέφτουν σαν ηχηρές σφαλιάρες στα μάγουλα των νεοεκλεγμένων…
Ο κ. Τσίπρας διατήρησε σκοπίμως την ασάφεια γύρω από τις επόμενες κινήσεις του, αν και πολλοί παλιοί, νυν και εκκολαπτόμενοι συνεργάτες του είναι βέβαιοι ότι ο πρώην πρωθυπουργός θα φτιάξει το δικό του κόμμα «με υλικά» που μόνο ο ίδιος γνωρίζει. Αλλά η σκόπιμη ασάφεια που καλλιεργεί έξυπνα ο κ. Τσίπρας γύρω από το «εξαγνισμένο» πλέον πρόσωπό του και τις επόμενες πολιτικές κινήσεις του επιτρέπει και άλλες σκέψεις περί των προθέσεών του. Δεν είναι καθόλου σίγουρο, λοιπόν, ότι σκοπός του κ. Τσίπρα είναι να δημιουργήσει το δικό του κόμμα-καινούργιο ή και με «μπαλώματα» από το παρελθόν- για να ριχτεί στη μάχη ενός πολιτικού συστήματος που δεν του αρέσει πια και με βασικό αντίπαλο τον Κ. Μητσοτάκη της Ν.Δ. Μια «απλή» ρεβάνς είναι και αβέβαιη και λίγη για τον κ. Τσίπρα.
Και τούτο διότι στην περίπτωση κατά την οποία τα ποσοστά του «κόμματος Τσίπρα» υπολείπονται αυτών του Κ. Μητσοτάκη ή τα ποσοστά αυτά κονταροχτυπιούνται με ποσοστά άλλων κομμάτων, το αστέρι του κ. Τσίπρα θα καταστεί ένας αστέρας νάνος, σαν κι αυτούς του Διαστήματος.
Ο κ. Τσίπρας μέσα από όλη αυτή την εκστρατεία που ξεκίνησε τώρα θέλει να λάμψει μόνος του μακριά από όλους. Η συστηματική ενασχόληση της πολιτικής και της κοινής γνώμης για το τι θα πράξει -που δεν το λέει- του δημιουργεί προσδοκίες να αυξήσει κατακόρυφα τη δημοφιλία του, ώστε να καταστεί ο μοναδικός και αδιαφιλονίκητος ηγέτης της χώρας, που δεν χρειάζεται κομματικά δεκανίκια για να επικρατήσει.
Με άλλα λόγια, να καταστεί «ένας φτωχός και μόνος καουμπόι» στην Αγρια Δύση της Ελλάδας, που θα κληθεί την κατάλληλη στιγμή από όλους να αναλάβει τα ηνία της χώρας. Ευκαιρίες θα υπάρξουν στο μέλλον. Σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας της Ν.Δ. στις επόμενες εκλογές, πιθανόν -ή και σίγουρα- θα οδηγήσει το ολιγότερο σε συμμαχικές κυβερνήσεις και η επίκληση ενός κοινά αποδεκτού πολιτικού με πείρα στις κυβερνήσεις τέτοιου είδους για πρωθυπουργός της χώρας ίσως ταιριάζει γάντι στις προσδοκίες του πρώην πρωθυπουργού…
