Δεν έχουμε φτάσει σε ένα σημείο της Ιστορίας μας που η εθνοαποδόμηση έχει αρχίσει να κουράζει; Ας συμβουλεύσει κάποιος τους γνωστούς μας καλλιτέχνες ότι αυτή η επιχείρηση… «last year»
Σε τηλεοπτική εκπομπή, ο γνωστός ηθοποιός Αιμίλιος Χειλάκης, μεταξύ άλλων που εξεστόμισε, μίλησε για την ελληνικότητα, που ο Αριστοτέλης θεώρησε ότι εδράζεται στο πνεύμα. Αυτό φυσικά είναι η προέκταση μιας σκέψης που ξεκίνησε από μια γενιά εθνοαποδομητών, παραποιώντας τα γραπτά του Ισοκράτους («…καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας ἢ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας»). Εκτός βέβαια του γεγονότος ότι ο Αριστοτέλης είχε βαθιά απέχθεια για τους βαρβάρους, ο Ισοκράτης δεν εννοούσε αυτά που οι σημερινοί νεομαρξιστές προπαγανδίζουν.
Ο «Πανηγυρικός» είναι ένας λόγος που καλεί σε ενότητα των Ελλήνων πόλεων-κρατών ενάντια στους Πέρσες (βαρβάρους). Ο Ισοκράτης υμνεί την Αθήνα ως «σχολείο της Ελλάδας», γράφοντας ότι η αθηναϊκή παιδεία έχει κάνει τους Ελληνες να ξεχωρίζουν από τους βαρβάρους. Δεν προτείνει να «εξελληνίσει» τους μη Ελληνες – αντίθετα, τονίζει την υπεροχή των Ελλήνων (με επίκεντρο την Αθήνα) έναντι βαρβάρων. Σε άλλα έργα διακρίνει σαφώς τους Ελληνες από τους βαρβάρους βάσει καταγωγής και πολιτισμού. Η φράση «τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας» σημαίνει «της δικής μας παιδείας», εννοώντας βέβαια την παιδεία των Αθηναίων. Δεν αναφέρεται σε μια γενικώς και αορίστως «ελληνική παιδεία» που μπορεί να λάβει καθένας.
Πάμε τώρα να αποδομήσουμε την εθνοαποδομητική προπαγάνδα για το Βυζάντιο και την ελληνικότητά του, όπως περίπου αναπαρήγαγε ο κ. Χειλάκης. Καταρχάς, να πούμε ότι δεν φταίει απολύτως ο κ. Χειλάκης εδώ· απλώς αναπαράγει μια δυτική προπαγάνδα. Οι Δυτικοί έτρεμαν την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία όπως ο διάολος το λιβάνι. Τόσο ισχυροί ήμασταν.
Οι δυτικοί ιστορικοί του Μεσαίωνα -εκείνοι οι «φωτισμένοι» που βάφτισαν τη Ρωμανία «Βυζάντιο» μετά την πτώση της, για να την ξεχωρίσουν από τη «δική τους» Ρώμη- έβλεπαν τα πράγματα μέσα από το δικό τους φίλτρο. Από τον 7ο αιώνα μ.Χ. και μετά, τα ελληνικά έγιναν η επίσημη γλώσσα της διοίκησης, του Δικαίου και της Εκκλησίας, όχι τα λατινικά των Ρωμαίων κατακτητών. Οι αυτοκράτορες μιλούσαν ελληνικά, οι νόμοι γράφονταν στα ελληνικά, οι ύμνοι ψάλλονταν στα ελληνικά.
Οι φιλόσοφοι, όπως ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης, διδάσκονταν και μελετώνταν στα βυζαντινά σχολεία, ενώ η ελληνική γραμματεία υπήρχε σε αμέτρητα χειρόγραφα. Οι ψηφιδωτές τοιχογραφίες της Αγίας Σοφίας είναι μια εξέλιξη της αρχαίας ελληνικής αισθητικής, με τα ιδεώδη της αρμονίας και της ομορφιάς να λάμπουν κάτω από το χριστιανικό πέπλο.
Από τον Ηράκλειο και μετά, η αυτοκρατορία ήταν γλωσσικά και πολιτιστικά ελληνική, με τους κατοίκους να θεωρούν εαυτούς διαδόχους των αρχαίων Ελλήνων και των Ρωμαίων – «Ρωμιοί»!
Οι επικριτές λένε ότι το Βυζάντιο ήταν «ρωμαϊκό» και όχι ελληνικό, επειδή κληρονόμησε το ρωμαϊκό Δίκαιο και την αυτοκρατορική δομή. Αλήθεια, πάνω σε ποιον πολιτισμό πάτησαν οι Ρωμαίοι για να οικοδομήσουν το σύστημά τους; Εάν δεν πιστεύετε τον γράφοντα, ασφαλώς θα πιστέψετε τον τιτάνα του ρωμαϊκού πνεύματος Κικέρωνα: «Ο πολιτισμός, αν μπορώ να το πω έτσι, είναι ελληνική εφεύρεση· (…) Δεν θα διστάσω ποτέ να ομολογήσω ότι το λαμπρό οικοδόμημα της Ρώμης δεν θα μπορούσε να υψωθεί χωρίς τη συμβολή του ελληνικού πολιτισμού· και ότι όσα πετύχαμε εμείς οι Ρωμαίοι τα πετύχαμε υιοθετώντας την εκπαίδευση, την τέχνη και τις επιστήμες των Ελλήνων».
Δεν έχουμε φτάσει σε ένα σημείο της Ιστορίας μας που η εθνοαποδόμηση έχει αρχίσει να κουράζει; Ας συμβουλεύσει κάποιος τους γνωστούς μας καλλιτέχνες ότι αυτή η επιχείρηση… «last year».
