Ο κόσμος θα επαναχαραχθεί, όπως μας εξηγεί πολλούς αιώνες πριν ο Θουκυδίδης, μέσω των συσχετισμών ισχύος
Κατανοώ κάποιος να μη θέλει οι ΗΠΑ να είναι σερίφης του πλανήτη. Το μέγα ερώτημα είναι «και ποιος να είναι»; Ο ΟΗΕ; Εχουμε δει τα έργα και τις ημέρες του στην Κύπρο. Εχουμε δει τη μονομέρειά του απέναντι σε συγκεκριμένα κράτη της Μέσης Ανατολής.
Η Ε.Ε.; Εδώ γελάνε και τα παρδαλά κατσίκια.
Φυσικά αυτό σημαίνει ότι εξαρτάται η ανθρωπότητα από το εάν είναι πάνω οι Δημοκρατικοί ή οι Ρεπουμπλικάνοι κι εκεί προφανώς με ενδοδιαφοροποιήσεις. Ο Τραμπ είναι νεο-τζακσονιανός. Στους Δημοκρατικούς έχουν εισχωρήσει νεο-συντηρητικά γεράκια του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος.
Αυτή είναι η ζωή μας προσώρας όμως. Τέλειες κοινωνίες, δυστυχώς, δεν υφίστανται.
Ο Μαδούρο ήταν νομίμως εκλεγμένος; Εάν αύριο, λόγου χάρη, εντελώς υποθετικά μιλώντας πάντοτε, οι ΗΠΑ προέβαιναν σε αλλαγή ηγεσίας στην Τουρκία θα είχαν κάποιοι την ίδια αντίδραση;
Και εάν δεν υπάρχει, ρεαλιστικά μιλώντας, μια ισχυρότερη Αρχή να εποπτεύει έστω και βάσει των συμφερόντων της τα πράγματα, θέλετε να μου εξηγήσετε ποιος θα αναλάβει την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου; Η Κίνα του κομμουνιστικού τεχνο-μεσαίωνα; Το Ιράν των μουλάδων; Τα κράτη εθελοντικά;
Εάν οι ΗΠΑ εφαρμόσουν από σήμερα νεο-απομονωτιστική εξωτερική πολιτική, η Κίνα, η Ρωσία, το Ιράν και η Ινδία θα κάτσουν να το σεβαστούν και θα ακολουθήσουν και αυτές την ίδια μέθοδο; Ή θα επεκταθούν σε όλη την υδρόγειο και θα περικυκλώσουν τις ΗΠΑ;
Αυτήν τη στιγμή, με όλα τα πολλά αρνητικά της, η Αμερική έχει μίντια που από το πρωί μέχρι το βράδυ βρίζουν τον Τραμπ. Ισχύει κάτι αντίστοιχο σε κάποια άλλη ηγεμονική δύναμη;
Και να ρωτήσω και κάτι άλλο: Η χειρουργική επέμβαση ώστε να σωθούν χριστιανοί στη Νιγηρία ήταν νόμιμη ή παράνομη; Εάν γινόταν σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας θα είχε λάβει χώρα; Και εάν δεν είχε γίνει, πώς προτείνει κάνεις την προστασία των χριστιανών της Νιγηρίας; Να έρθουν όλοι μαζικά στην Ευρώπη;
Ναι, να γίνεται κριτική, και είναι επιθυμητό. Η κριτική είναι η ουσία της εξέλιξής μας. Είναι η ισχύς της δημοκρατίας μας, την οποία αγαπάμε με τα ελαττώματά της. Αλλά να υπάρχει και γνώση της επέκτασης των ανταγωνιστικών ηγεμονικών δυνάμεων στην αυλή των ΗΠΑ. Το ζήτημα καταλήγει, λοιπόν, στο ζήτημα της ισχύος, καλώς ή κακώς: σέβεται κάθε ηγεμονική δύναμη τη ζώνη ασφαλείας της άλλης; Αυτός είναι ένας πολύ πιο ρεαλιστικός στόχος που θα επαναχαράξει τον κόσμο. Και ο κόσμος θα επαναχαραχθεί, όπως μας εξηγεί πολλούς αιώνες πριν ο Θουκυδίδης, μέσω των συσχετισμών ισχύος.
