Η Ελλάδα έχασε την άρχουσα τάξη ως ιστορικό υποκείμενο και κράτησε μόνο διαχειριστές
Οι αναφορές σε ελληνικά ονόματα μεγαλοαστών που εμφανίζονται σε διεθνή δίκτυα ισχύος, όπως στον κύκλο του Τζέφρι Επσταϊν, δεν ερμηνεύονται ως σκάνδαλα προσώπων. Η αξία τους είναι θεσμική. Φωτίζουν μια βαθύτερη, δομική παθολογία. Την πλήρη απουσία άρχουσας τάξης με ελληνική συνείδηση. Δεν πρόκειται για ηθική εκτροπή μεμονωμένων ατόμων, αλλά για μια δομή που οργανικά ανήκει εκτός Ελλάδος και αντιμετωπίζει τη χώρα των προγόνων της ως αντικείμενο διαχείρισης, όχι ως συλλογική οντότητα στην οποία ανήκει. Το ίδιο αποκαλυπτική είναι και η φιγούρα του Ελληνα «αριστερούλη», για τον οποίο ο Επσταϊν έστειλε το αεροπλάνο του στην Αθήνα για να τον μεταφέρει στη Νέα Υόρκη.
Εκείνου που, με κοινωνικό και ιδεολογικό κεφάλαιο, μετατρέπεται σε γέφυρα ανάμεσα στα διεθνή κέντρα ισχύος και την κοινωνία που υφίσταται τις συνέπειες. Οταν ιδιωτικά αεροσκάφη, σαλόνια και «εξυπηρετήσεις» γίνονται φυσικό περιβάλλον ανθρώπων που αυτοπαρουσιάζονται ως αντίπαλοι της ελίτ, δεν έχουμε αντίφαση. Εχουμε δομή και λειτουργία. Η εξουσία πάντα χρειάζεται τα ηθικά άλλοθι του ανθρωπισμού και της Αριστεράς για να επιβληθεί χωρίς αντίσταση και χωρίς κοινωνικό κόστος για τους πραγματικά ωφελημένους. Η ουσία, όμως, βρίσκεται αλλού.
Οι επίγονοι της παλιάς μεγαλοαστικής τάξης δεν έχουν καμία ουσιαστική σχέση με την Ελλάδα. Δεν επενδύουν εδώ, δεν μεγαλώνουν παιδιά εδώ, δεν γερνούν εδώ, δεν φοβούνται εδώ. Λεηλατούν. Κατοικούν σε μια υπερεθνική ζώνη ασφάλειας, όπου η Ελλάδα υπάρχει ως νομική οντότητα, ως φορολογικό δεδομένο, ως περιουσιακό στοιχείο προς εκποίηση. Οταν έρχεται η καταστροφή, αυτοί δεν αντιμετωπίζουν απώλεια, αντιμετωπίζουν ευκαιρία. Η χώρα μπορεί να συμπιεστεί, να εκποιηθεί, να αναδιαρθρωθεί χωρίς να τους αγγίξει. Για αυτούς η κρίση χρέους και τα Μνημόνια δεν υπήρξαν ποτέ εθνική καταστροφή. Υπήρξαν τεχνοκρατικά επεισόδια, ευκαιρίες μεγαλύτερου πλουτισμού. Γνώριζαν ότι το βάρος δεν δημιουργήθηκε από την κοινωνία.
Γνώριζαν ότι οι «διασώσεις» αφορούσαν κυρίως ξένα τραπεζικά συστήματα. Γνώριζαν ότι η κοινωνία θα πληρώσει με φτώχεια, μετανάστευση, αποδόμηση και κοινωνικό διαμελισμό. Και, όμως, συνεργάστηκαν. Οχι επειδή εξαναγκάστηκαν, αλλά επειδή δεν έχουν τίποτα να χάσουν, μόνο να κερδίσουν. Η άρχουσα τάξη δεν ανήκει στη χώρα που αποφάσισε να θυσιάσει. Η απουσία άρχουσας τάξης με ελληνική συνείδηση εξηγεί τον κυνισμό με τον οποίο επιβλήθηκαν πολιτικές μαζικής αποδιάρθρωσης. Εξηγεί γιατί δεν υπήρξε κόκκινη γραμμή, ούτε στιγμή σύγκρουσης, ούτε πράξη συλλογικής άρνησης. Εξηγεί γιατί η μετανάστευση μιας ολόκληρης γενιάς αντιμετωπίστηκε ως «στατιστική προσαρμογή».
Οταν όσοι αποφασίζουν μπορούν να φύγουν ανά πάσα στιγμή, η κοινωνική καταστροφή δεν τους αφορά. Το κράτος παύει να λειτουργεί ως πολιτική κοινότητα και μετατρέπεται σε μηχανισμό εκτέλεσης εντολών που λαμβάνονται αλλού. Ανθρωποι χωρίς πατρίδα συναντιούνται εύκολα. Ανθρωποι χωρίς δεσμό δεν έχουν λόγο να πουν «όχι». Η ανθελληνική ελίτ δεν χρειάζεται να μισεί την Ελλάδα για να την προδώσει. Αρκεί να της είναι αδιάφορη. Η πιο βίαιη μορφή προδοσίας δεν είναι η εχθρότητα, αλλά η αποσύνδεση, η στιγμή που το «εμείς» γίνεται «εκεί». Η χώρα, έτσι, μετατρέπεται σε χώρο διέλευσης διεθνών συμφερόντων. Η κοινωνία σε αναλώσιμη ύλη. Το κράτος σε μηχανισμό επιβολής αποφάσεων που λαμβάνονται αλλού. Αυτό δεν είναι απλώς πολιτική αποτυχία. Είναι ταξική κατάρρευση.
Η Ελλάδα έχασε την άρχουσα τάξη ως ιστορικό υποκείμενο και κράτησε μόνο διαχειριστές. Σε μια κοινωνία όπου η ελίτ δεν διαθέτει εθνική συνείδηση, η εξουσία μετατρέπεται σε δήμιο του λαού. Οι αποφάσεις λαμβάνονται με προσωπικό όφελος για όσους τις παίρνουν, η κοινωνία μετατρέπεται σε αναλώσιμη ύλη και το κράτος σε μηχανισμό εξυπηρέτησης προσωπικών συμφερόντων. Και όσο αυτή η δομή παραμένει, καμία αποκάλυψη, καμία λίστα, κανένα σκάνδαλο δεν θα αλλάξει την πορεία της. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι τα πρόσωπα. Είναι η απουσία συνείδησης και δομής στην κορυφή. Και αυτή η απουσία και δομή κατέστρεψε τη χώρα.
