Η Δύση υπερασπίζεται τις ρίζες της και η Ελλάδα διεκδικεί ρόλο στρατηγικής πρωτοκαθεδρίας
Αυτά που συμβαίνουν στις ΗΠΑ είναι μια κοσμογονία, τα πάνω κάτω ενάντια στο Ισλάμ, ενάντια στη λαθρομετανάστευση, ενάντια στη woke κουλτούρα. Σχεδόν όλα όσα υποστηρίζουμε όσοι στηλιτεύαμε την υπονομευτική δράση του πολιτισμικού μαρξισμού, που, με φανατισμό… τζιχαντιστών, υποστηρίζει το άρατε πύλας, το μπάτε, σκύλοι, αλέστε και μια διαρκή, ασίγαστη επίθεση στον Λευκό Ανθρωπο, τον πολιτισμό του και τους θεμελιακούς αξιακούς και μορφωτικούς πυλώνες του, την Αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη, τον Χριστιανισμό, όλα γίνονται καθημερινή πολιτική από τον Τραμπ και την ομάδα των συνεργατών του. Το δίδυμο Βανς και Ρούμπιο είναι ήδη η επόμενη γενιά, που διασφαλίζουν τη συνέχεια του κινήματος MAGA (Make America Great Again).
Και οι δύο, Αντιπρόεδρος και ΥΠΕΞ, έχουν μια ξεκάθαρη στάση συνέχειας των γραμμών που χάραξε ο Τραμπ, πιστεύω με έναν χαρακτήρα πιο προβλέψιμο, από την άποψη πως θέλουν μια νέα τάξη πραγμάτων και νέους κανόνες, αλλά που δεν θα έχουν το απρόβλεπτο που χαρακτηρίζει τον Τραμπ με κριτήρια τόσο προσωπικά, που δύσκολα μπορεί να παρακολουθήσει μερικές φορές κάποιος.
Ανάμεσά τους, κατά τη γνώμη μου, ξεχωρίζει ως επερχόμενος ηγέτης ο Μαρκ Ρούμπιο, ο οποίος έχει μέσα του αλλά και στον εξωτερικευμένο λόγο του μια ξεκάθαρη αξιακή συγκρότηση για τη Δύση, τις ΗΠΑ ως τέκνο της Ευρώπης και του πολιτισμού της και την υπεράσπιση των εθνών μας από την πίεση της επέκτασης του Ισλάμ και τη διάρρηξη του εθνικού και κοινωνικού ιστού μέσα από την πλημμυρίδα της λαθρομετανάστευσης, που έχει συμμάχους όχι μόνο την παραδοσιακή αριστερά αλλά και τη σοσιαλδημοκρατία, την ψευτοκουλτουριάρικη «αριστερά του χαβιαριού», την κολωνακιώτικη στα καθ’ ημάς, και φυσικά, το σημαντικότερο, τους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ.
Αυτοί, έχουν ένα τεράστιο κενό ηγεσίας και έχουν πλήρως αλωθεί, όχι μόνο από τους αριστεριστές αλλά και από ισλαμιστές, όπως η Ιλχάν Ομάρ, η οποία μαζί με το παγκοσμίου φήμης κινητό κενό εγκεφάλου, την Οκάσιο Κορτές, αποτελούν μια ιλαρή αντιαμερικανική και βαθιά παρακμιακή εξέλιξη του ιστορικού Δημοκρατικού Κόμματος. Μια ανόητη πρώην μπαργούμαν, η οποία παράγει κοτσάνες πιο γρήγορα από ό,τι το θρυλικό Ντιτρόιτ της χρυσής εποχής παρήγαγε αυτοκίνητα, και μια σκληρή ισλαμίστρια Σομαλή απατεώνας, που παντρεύτηκε τον… αδερφό της για να πάρει αμερικανικά χαρτιά, με πατέρα στρατιωτικό, χασάπη του ισλαμιστικού καθεστώτος της Σομαλίας και απίθανες κομπίνες αρμέγματος χρήματος των Αμερικανών φορολογουμένων, είναι στην πρώτη γραμμή του κόμματος του οποίου κάποτε ηγήθηκαν ο Φράνκλιν Ντελάνο Ρούσβελτ και ο Τζον Φ. Κένεντι.
Η Ε.Ε. από την άλλη δείχνει σταθερά έλλειμμα και ηγεσίας και πολιτικής. Σκορποχώρι, χωρίς πολιτική υπεράσπισης κοινών συνόρων, χωρίς μια σκληρή κοινή πολιτική τσακίσματος του ισλαμικού εποικισμού, εξόντωσης των δικτύων των ισλαμιστών διακινητών και των δυνάμεων που είναι πίσω τους, την Τουρκία, που είναι ο «μπράβος», και το Κατάρ, που είναι ο χρηματοδότης του επεκτατικού Ισλάμ.
Σε αυτή τη νέα αμερικανική ηγεσία και πολιτική, στον νέο κόσμο που αναδύεται, η εξαγωνική συμμαχία που επιδιώκει το Ισραήλ, με σημαίνοντα ρόλο της Ελλάδας και της Κύπρου, είναι τεράστιας για εμάς εθνικής σημασίας και μας αναδεικνύει, ως Ελληνισμό, σε έναν νέο ρόλο στρατηγικής συμμαχίας. Στις εξελίξεις με το Ιράν και την επερχόμενη, κατά τη γνώμη μου αναπόφευκτη, γενική επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ, για την κατάλυση του καθεστώτος των μουλάδων, είμαστε στη σωστή θέση της Ιστορίας. Η Αγγλία του ανεκδιήγητου Στάρμερ, η Τουρκία, που μας ενδιαφέρει, προδίδουν τα αμερικανοϊσραηλινά συμφέροντα, η Ελλάδα όμως κάνει ένα βήμα μπροστά και προσφέρει τις στρατιωτικές διευκολύνσεις που χρειάζονται οι σύμμαχοί μας. Είναι στο δικό μας χέρι να διεκδικήσουμε ανταλλάγματα, τα οποία θα ενισχύσουν την εθνική μας θέση, τα συμφέροντα του Ελληνισμού από το Τριεθνές στον Εβρο ως το Ακρωτήριο του Αγία Ανδρέα στην κατεχόμενη Κύπρο.
Οποιος νομίζει πως η Ελλάδα μπορεί να κερδίσει το παραμικρό ως ισαποστάκιας, χωρίς τολμηρή και ενεργητική συμμετοχή στη συμμαχία αυτή με ΗΠΑ και Ισραήλ, είναι ανόητος ή ύποπτος και πρέπει να ξαναδιαβάσει Ιστορία, από Θουκυδίδη, ως Ελευθέριο Βενιζέλο. Και όταν μιλάμε για Βενιζέλο, μιλάμε για τον Βενιζέλο της ακμής του, των εθνικών αγώνων, της υλοποίησης συμμαχιών πολλαπλασιαστών ισχύος, τον Βενιζέλο των εθνικών εξορμήσεων και όχι τον σπασμένο, ηττημένο Βενιζέλο μετά το 1920 και ως τον θάνατό του, που κατάντησε να προτείνει τον Γενοκτόνο Κεμάλ για Νόμπελ Ειρήνης, που τόσο αγαπούν και μνημονεύουν οι Απόστολοι του Μαρασμού.
