Η πρόσβαση σε σταθερή εργασία γίνεται πιο δύσκολη και οι κοινωνικές ανισότητες παραμένουν έντονες, ενισχύοντας έτσι το αίσθημα αδικίας
Τα τελευταία χρόνια εικόνες που κάποτε θα θεωρούσαμε μεμονωμένες εμφανίζονται όλο και συχνότερα στην καθημερινότητά μας. Περιστατικά νεανικής βίας, αύξηση των εξαρτήσεων, εντάσεις μέσα στα σχολεία και φαινόμενα αποξένωσης απασχολούν συχνά την επικαιρότητα.
Κάθε τέτοιο περιστατικό προκαλεί έντονες αντιδράσεις για λίγες ημέρες και στη συνέχεια ξεχνιέται. Οταν όμως τα δούμε συνολικά, προκύπτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: τι κοινωνία χτίζουμε για τη νέα γενιά; Στον δημόσιο διάλογο υπάρχει συχνά η τάση να αναζητούμε γρήγορες και απλές απαντήσεις. Να εντοπίζουμε έναν «ένοχο» και να αποδίδουμε εκεί όλη την ευθύνη: άλλοτε στην οικογένεια, άλλοτε στο σχολείο, στο κράτος ή ακόμη και στους ίδιους τους νέους.
Σε μια εποχή όπου η συζήτηση γίνεται συχνά μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι αντιδράσεις είναι έντονες αλλά πολλές φορές επιφανειακές. Ωστόσο, τέτοια σύνθετα κοινωνικά φαινόμενα δεν μπορούν να εξηγηθούν με απλουστεύσεις ούτε να αντιμετωπιστούν με εύκολες λύσεις.
Η πραγματικότητα είναι ότι πολλοί νέοι μεγαλώνουν σήμερα μέσα σε ένα περιβάλλον αβεβαιότητας. Η πρόσβαση σε σταθερή εργασία γίνεται πιο δύσκολη και οι κοινωνικές ανισότητες παραμένουν έντονες, ενισχύοντας έτσι το αίσθημα αδικίας. Και οι οικογένειες βρίσκονται συχνά αντιμέτωπες με οικονομικές και επαγγελματικές πιέσεις. Ο περιορισμένος χρόνος και η ένταση της καθημερινότητας δυσκολεύουν πολλές φορές την ουσιαστική επικοινωνία με τα παιδιά. Παράλληλα, το σχολείο βρίσκεται στην πρώτη γραμμή διαχείρισης δύσκολων συμπεριφορών και συγκρούσεων.
Η αντιμετώπιση των φαινομένων αυτών απαιτεί μια συνολική προσέγγιση που δίνει έμφαση στην πρόληψη. Πρόληψη σημαίνει παρουσία ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών στα σχολεία και συστηματική ενημέρωση για τους κινδύνους των εξαρτήσεων. Σημαίνει επίσης πολιτικές που μειώνουν τις κοινωνικές ανισότητες και δημιουργούν περισσότερες ευκαιρίες για τους νέους.
Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η οικονομία και η κοινωνία δεν αποτελούν δύο ξεχωριστούς κόσμους. Η ανάπτυξη δεν μπορεί να μετριέται μόνο με οικονομικούς δείκτες. Η πραγματική της αξία αποτυπώνεται στο αν βελτιώνει την καθημερινότητα των ανθρώπων.
Οι επαγγελματίες, οι εργαζόμενοι και οι νέοι που αναζητούν την πρώτη τους επαγγελματική ευκαιρία είναι οι ίδιοι άνθρωποι που συγκροτούν τις τοπικές κοινωνίες. Για τον λόγο αυτόν το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών θεωρεί ότι ο ρόλος του δεν περιορίζεται μόνο στη στήριξη της επιχειρηματικότητας. Εχει και την ευρύτερη ευθύνη να συμμετέχει ενεργά στον δημόσιο διάλογο για μια ανάπτυξη πιο δίκαιη και πιο συμπεριληπτική, αλλά και για μια κοινωνία πιο συνεκτική και αλληλέγγυα.
Η νέα γενιά χρειάζεται προοπτική. Και η ευθύνη για τη δημιουργία αυτής της προοπτικής ανήκει σε όλους. Μόνο μέσα από συνεργασία, γνώση και συστηματική προσπάθεια μπορούμε να διαμορφώσουμε ένα περιβάλλον στο οποίο οι νέοι άνθρωποι θα μπορούν να βλέπουν το μέλλον τους με μεγαλύτερη αισιοδοξία.
