Ξεδίπλωσε το όραμά της για έναν νοθευμένο χριστιανισμό που προτιμά ισλαμικό φακιόλι παρά δυτικό καπιταλισμό
Oπισθεν του αντισημιτισμού και του μίσους για τον καπιταλισμό στη Δύση παρατηρείται η άνοδος ενός φαινομένου που ενώνει την άκρα αριστερά της συμπάθειας προς την ιντιφάντα και την άκρα δεξιά της συμπάθειας προς τον Αδόλφο Χίτλερ: το Ισλάμ. Και οι δύο αυτές τάσεις προτιμούν την άνοδο του Ισλάμ παρά την αναδιαμόρφωση της Δύσης μέσω ενός εθνο-καπιταλιστικού υποδείγματος.
Και εάν αυτό το φαινόμενο δεν είναι ασυνήθιστο στην άκρα αριστερά, καθώς ο μετανάστης από το Ισλάμ αντικατέστησε τον λευκό εργάτη που τελικά είχε πατρίδα, για τη δεξιά οι φωνές εκείνες που απέκτησαν παγκόσμια δημοσιότητα από τα podcasts τους όπως ο Τάκερ Κάρλσον, η Κάντας Oοουες και ο νεοναζί Νίκ Φουέντες επί τη βάσει του πολέμου στη Γάζα και του πολέμου στο Ιράν ξεδίπλωσαν το όραμά τους για έναν νοθευμένο χριστιανισμό που προτιμά ισλαμικό φακιόλι παρά δυτικό καπιταλισμό.
Στην «Washington Post» ο Μάθιου Σμιτζ υπενθυμίζει το προφητικό μυθιστόρημα του Ουέλμπεκ «Υποταγή» στο οποίο αναφέρεται ότι μέλη της άκρας δεξιάς ενδεχομένως να φτάσουν να θαυμάζουν και το ίδιο το Ισλάμ. Ο Τάκερ Κάρλσον, για παράδειγμα, που προβάλλει συνεχώς τη χριστιανική του πίστη, αναφερόμενος στη «λευκή αυτοκτονία» λόγω της πτώσεως των γεννήσεων αντιπαραβάλλει τους μουσουλμάνους του Κόλπου που πιστεύουν ακόμα στη θρησκεία και στον πολιτισμό τους.
Ο Αντριου Τέιτ, περσόνα της αλτ-ράιτ, υποτίθεται ότι έχει γίνει μουσουλμάνος εξαιτίας της θέσης του Ισλάμ για τις γυναίκες θέλοντας να επαναφέρει μία σκληροπυρηνική πατριαρχία ως αντίδραση στον ακραίο φεμινισμό. Ο νεοναζί Νίκ Φουέντες καλούσε τις ισλαμικές χώρες να αντισταθούν λέγοντας ότι «η Αμερική είναι η έδρα της φιλελεύθερης αυτοκρατορίας που ελέγχει τον κόσμο και εμείς είμαστε εχθροί αυτής της φιλελεύθερης τάξης». Μάλιστα είχε επαινέσει τους Ταλιμπάν ως «συντηρητική, θρησκευτική δύναμη» και δεν δίστασε να εκστομίσει ότι μία «καθολική ταλιμπανική διακυβέρνηση» στην Αμερική είναι ιδεατό σχήμα για εκείνον.
Η Κάντας Οουενς διαβάζει αποσπάσματα από το Κοράνι σε podcasts και έχει συζητήσει ανοιχτά με τον σύζυγό της Τζορτζ Φ’αρμερ για τις μαζικές μεταστροφές δυτικών στο Ισλάμ. Σε όλα αυτά υπάρχει μία μικρή παγίδα. Οτι το πραγματικό παγκοσμιοποιητικό κεφάλαιο τις εκφάνσεις του οποίου είδαμε στο Νταβός και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού τόσα χρόνια κινείται χέρι χέρι με τα κύματα ισλαμιστικής μετανάστευσης στη Δύση. Και αυτό διότι έχουν πολλά κοινά σε έννοιες και πραγματικότητες που θέλουν να επιβάλλουν.
Το πρώτο είναι η Ούμα. Απέναντι στην προσωπική συνείδηση, στα σύνορα και στην ελευθερία του προσώπου τόσο το Ισλάμ όσο και το παγκοσμιοποιητικό κεφάλαιο δεν επιδιώκουν σύνορα. Το έθνος-κράτος είναι ο εχθρός της παγκοσμιοποίησης είτε υπό το ριζοσπαστικό Ισλάμ είτε από τις παγκοσμιοποιητικές δυνάμεις που επιδιώκουν παγκόσμια διακυβέρνηση.
Το δεύτερο είναι η Σαρία. Η θρησκεία επιβάλλει το δίκαιο σε μία παγκόσμια Ούμα. Οι παγκοσμιοποιητές επιδιώκουν επίσης τη δική τους πανθρησκεία με όχημα την Ούμα. Ο χριστιανισμός, αντίθετα, διδάσκει ελεύθερη βούληση και συνείδηση. Δεν απαντάς στο κράτος. Δεν απαντάς στον δυνάστη. Δεν απαντάς στον εξουσιαστή. Απαντάς στην συνείδησή σου που είναι εναρμονισμένη με τον Θεό. Χριστιανισμός και Ισλάμ είναι έννοιες ασύμβατες. Παγκοσμιοποίηση και Ισλάμ, όχι. Ποιοι λοιπόν εν τέλει υπερασπίζονται τις εθνικές δυνάμεις και ποιοι τις παγκοσμιοποιητικές;
