Οι προκλητικές τουρκικές κινήσεις είναι ανάγκη να αντιμετωπιστούν με τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού τείχους προστασίας
Η Τουρκία ροκανίζει μόνη της το κλαδί της ευρωπαϊκής προοπτικής της και αυτή τη φορά το πριόνι το έχει η Ελλάδα στα χέρια της, αν θελήσει να το χρησιμοποιήσει.
Οι Βρυξέλλες σιγά σιγά ανοίγουν το κεφάλαιο της «ειδικής συμμετοχής» της Ουκρανίας στην Ε.Ε., καθώς καμιά χώρα δεν μπορεί να δεχθεί την άμεση ένταξη του Κιέβου στην Ενωση λόγω του πολέμου και της βαθιάς και ανεξέλεγκτης διαφθοράς στη διαλυμένη αυτή χώρα.
Την ίδια στιγμή η κατάρρευση οποιασδήποτε προοπτικής ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ λόγω Πούτιν δεν αφήνει περιθώρια στις Βρυξέλλες από το να αποτολμήσουν την ειδική σχέση με προνόμια Ε.Ε. – Ουκρανίας για να μην επέλθει η πλήρης κατάρρευση της χώρας αυτής.
Μια τέτοια προοπτική όμως θα προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων σε χώρες των δυτικών Βαλκανίων, που περιμένουν για χρόνια στη σειρά και κυρίως της Τουρκίας, που βλέπει δεκαετίες ολόκληρες παγωμένη -για πολλούς και δίκαιους λόγους- την ένταξή της στην Ε.Ε. Η αλήθεια είναι ότι η ίδια η Τουρκία προτιμά μια ιδιότυπη και ιδιόμορφη σχέση με την Ε.Ε., που θα της επιτρέπει να αυξήσει τις οικονομικές και τις αμυντικές συνεργασίας της με την Ε.Ε. προς όφελός της, βεβαίως.
Η τωρινή συμπεριφορά της Τουρκίας όμως απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο δεν επιτρέπουν καμιά ενέργεια και καμιά βελτίωση των οικονομικών και των αμυντικών σχέσεων Ε.Ε. – Τουρκίας, αν Ελλάδα και Κύπρος θέλουν να συμπεριφέρονται ως πλήρη μέλη της Ε.Ε., παρά τις τεράστιες πιέσεις που θα υποστούν από τις μεγάλες φιλοτουρκικές ευρωπαϊκές χώρες όπως, π.χ., η Γερμανία ή οι σκανδιναβικές χώρες για την εξυπηρέτηση ίδιων οικονομικών συμφερόντων.
Η Τουρκία «απειλεί» τώρα με έναν εσωτερικό νόμο- σκούπα, που ενδεχομένως θα μετατρέπει το Αιγαίο και τη Μεσόγειο σε περιοχή ειδικού καθεστώτος και σκοπού για την Τουρκία. Οπως είναι γνωστό, κανένας εσωτερικός νόμος δεν αποκτά διεθνή νομιμότητα και ισχύ αν προηγουμένως δεν κατατεθεί στον ΟΗΕ, ώστε να εγκριθεί και αναρτηθεί επισήμως. Οπως η Τουρκία ξέρει -όπως έπραξε και στον νόμο για το casus belli- ότι o OHE δεν πρόκειται να εγκρίνει κανέναν εσωτερικό νόμο της Τουρκίας και επομένως θα τσαλακωθεί η επιθετική πολιτική της απέναντι στην Ελλάδα.
Οι προκλητικές τουρκικές κινήσεις εναντίον της Ελλάδας, που αναμένεται να ενταθούν το επόμενο διάστημα, σύμφωνα με τις δηλώσεις της Αγκύρας, και να επιδεινώσουν τις σχέσεις των δύο χωρών, είναι ανάγκη να αντιμετωπιστούν με τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού τείχους προστασίας ανάμεσα στην Ε.Ε. και την Ελλάδα και την Κύπρο, στην περίπτωση που απειληθούν ή καταπατηθούν εθνικά συμφέροντα και εθνική κυριαρχία.
Η Ε.Ε. μόνη της δεν πρόκειται να ευαισθητοποιηθεί αυτομάτως και αυθορμήτως κι αυτό είναι γνωστό από τη δεκαετία του 2000.
Εναπόκειται στην Ελλάδα να ενημερώσει τους εταίρους της και με βάση τις ευρωπαϊκές συνθήκες και να αιτιολογήσει τη θέση της ότι καμιά συμφωνία ή ενέργεια που αφορά την Ε.Ε. και την Τουρκία δεν μπορεί να προχωρήσει, αν προηγουμένως η Αγκυρα δεν καταργήσει και δεν σταματήσει οποιαδήποτε εχθρική ενέργεια σε βάρος εθνικής κυριαρχίας και εθνικών συμφερόντων.
Η Αγκυρα δεν μπορεί να ευελπιστεί σε συμφωνίες με την Ε.Ε., αν δεν καταργήσει τον νόμο περί casus belli και δεν διαγράψει τα απειλητικά για την Ελλάδα και την Κύπρο σημεία του υπό κατάρτιση καινούργιου νόμου της, με πρωταρχικό βεβαίως σημείο την απόσυρση των δυνάμεων κατοχής και τη συνολική λύση στη νήσο.
Η Ελλάδα, ωστόσο, δεν είναι η ίδια άμοιρη ευθυνών και τούτο διότι είναι υποχρεωμένη να διορθώσει δικά της λάθη, που έχουν επιτρέψει στην Τουρκία να απαιτεί αποστρατιωτικοποίηση νήσων, διεκδίκηση κυριαρχίας νήσων, νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο κ.λπ.
Τα πολιτικά κόμματα ακόμα, πέραν της στείρας αντιπολίτευσης που ασκούν όλα εναντίον όλων, οφείλουν να εργαστούν και να συμφωνήσουν στην ανάγκη οριοθέτησης ΑΟΖ Ελλάδας – Τουρκίας στο Αιγαίο. Ετσι όμως όπως συμπεριφέρονται τα ελληνικά κόμματα μεταξύ τους, με την ανυπαρξία σύγκλισης και συμφωνίας τους, αυτό είναι και παραμένει το πιο σοβαρό πρόβλημα που ματαίως ψάχνει την επίλυσή του…
