Η πολιτική επιβίωση και ανέλιξη στην Ελλάδα είναι μια τέχνη που απαιτεί ευελιξία, αντανακλαστικά και, πάνω απ’ όλα, την ικανότητα να αλλάζεις στρατόπεδο προτού προλάβει η προηγούμενη καρέκλα σου να… κρυώσει
Τι μας θύμισαν το σούσουρο στην Αριστερά και οι εσπευσμένες αποχωρήσεις από κόμματα που ναυαγούν για μια στέγη στο τσίπρειο μαντρί;
- Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Οτι η πολιτική επιβίωση και ανέλιξη στην Ελλάδα είναι μια τέχνη που απαιτεί ευελιξία, αντανακλαστικά και, πάνω απ’ όλα, την ικανότητα να αλλάζεις στρατόπεδο προτού προλάβει η προηγούμενη καρέκλα σου να… κρυώσει. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (πατήρ Κυριάκου) υπήρξε, αν μη τι άλλο, ένας από τους σπουδαιότερους μαΐστορες αυτής της τέχνης.
Μετά το ιστορικό και θορυβώδες διαζύγιό του με την Ενωση Κέντρου και τον Γεώργιο Παπανδρέου το 1965 (η γνωστή ιστορία της Αποστασίας), ο Μητσοτάκης βρέθηκε πολιτικά άστεγος και με τη ρετσινιά του «Αποστάτη-Εφιάλτη» να τον ακολουθεί.
Ομως, ένας αυθεντικός οπαδός του πολιτικού ρεαλισμού (ή κοινώς του καιροσκοπισμού) δεν καταθέτει ποτέ τα όπλα. Το 1977 ίδρυσε το δικό του κόμμα, το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων, καταφέρνοντας να εκλεγεί πανηγυρικά στην Κρήτη. Το κόμμα αυτό βέβαια δεν είχε σκοπό να αλλάξει τον κόσμο, αλλά να μαζέψει εκλογική πελατεία που θα λειτουργούσε ως η τέλεια «πολιτική προίκα» για το μεγάλο κόλπο.
Το ημερολόγιο έγραφε 1978 όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, βλέποντας το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου να έρχεται με φόρα από τα αριστερά, αποφάσισε να μαζέψει ό,τι κινείτο στον κεντρώο χώρο για να θωρακίσει τη Νέα Δημοκρατία. Ο Μητσοτάκης οσμίστηκε την ευκαιρία από χιλιόμετρα και δεν έχασε χρόνο.
Διέλυσε το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων πιο γρήγορα απ’ όσο χρειάζεται για να πεις «ζήτω» και εντάχθηκε στη Ν.Δ. Οι κακές γλώσσες (δηλαδή οι αυθεντικοί νεοδημοκράτες) τον αποκαλούσαν «σώγαμπρο». Γαμπρός, δηλαδή, που μένει στο σπίτι της νύφης μαζί με την πεθερά και τον πεθερό.
Η μεταπήδηση ήταν ένα σεμινάριο πολιτικού τυχοδιωκτισμού. Ο άνθρωπος που ξεκίνησε ως σφοδρός πολέμιος της δεξιάς παράταξης (επειδή δεν διόριζε Κρητικούς), βρέθηκε μέσα σε μια νύχτα στα σπλάχνα της, υπουργοποιήθηκε αμέσως και λίγα χρόνια αργότερα, το 1984, έγινε και αρχηγός της!
Ηταν μια κίνηση τακτικής που απέδειξε ότι στην πολιτική οι ιδεολογίες είναι σαν τα σακάκια: τα αλλάζεις ανάλογα με τον καιρό. Ο Μητσοτάκης απέδειξε τι μπορείς να επιτύχεις αν έχεις υπομονή, γερό στομάχι και μηδενικές αναστολές για το παρελθόν σου (ειδικά αν η… παράκαμψίς του εξασφαλίζει το παρόν και το μέλλον). Ο εχθρός του ψες μπορεί να γίνει το όχημα για την πρωθυπουργία του αύριο.
Αν και έχουμε… εκθέσει ξανά στη στήλη το φυλλάδιο (βλ. εικόνα κάτω) του βραχύβιου κόμματος των Νεοφιλελευθέρων (πρόεδρος του οποίου ήταν ο μπαμπάς του Κυριάκου, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης), των εκλογών του Νοεμβρίου του 1977, οι περιστάσεις επιβάλλουν την επαναδημοσίευσή του!
Ιδού τι λέει το κείμενό του: «Κρητικέ, ψήφισε Κρητικά. Ψήφισε κόμμα Νεοφιλελευθέρων. Ψήφισε Κώστα Μητσοτάκη. Ψήφισε Μανώλη Δεληγιαννάκη. Η μόνη διέξοδος στα αδιέξοδα της χώρας. Περισσότεροι από 30.000 διορίστηκαν ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ όπως καταγγέλθηκε στη Βουλή στον ΟΤΕ, ΕΛΤΑ, ΔΕΗ και λοιπούς οργανισμούς.
Οι Κρητικοί είμαστε μέσα και έξω από την Κρήτη το 12% των Ελλήνων. Η αναλογία μας στους διορισμούς έπρεπε να είναι περισσότεροι από 3.600. Ξέρετε εσείς κανένα Κητικό που να διορίσθηκε; Οποιος ψηφίζει Νέα Δημοκρατία ψηφίζει την ερήμωση της Κρήτης». Λίγους μήνες αφότου κατηγόρησε τους οπαδούς της Ν.Δ. ότι ψήφισαν «την ερήμωση της Κρήτης», πήγε κι ο ίδιος εκεί!
Κι ύστερα μιλάμε για τους αριστερούς που παρατάνε σύξυλα τα κόμματά τους και τους ψηφοφόρους τους για να πάνε στον Τσίπρα…
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
