Nα κάτι που είναι στ’ αλήθεια αποκαρδιωτικό. Δολοφονήθηκε σε συμπλοκή στην Καλλιθέα ένα 15χρονο παιδί. Το κίνητρο; Επισήμως παραμένει ανεξιχνίαστο. Μπορεί, όπως λένε, να είναι και εν μέρει… οπαδικό, παρά το γεγονός ότι θύτης και θύμα υποστήριζαν την ίδια ομάδα! Την άκρη σε αυτά θα τη βρουν η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη. Ομως, πέρα από το συμβάν, υπάρχει και η γενική εικόνα. Φαντάζει ζοφερή.
Η βία των νέων στα γήπεδα και εκτός γηπέδων είναι ολοζώντανο, αιματηρό σύμπτωμα μιας κοινωνίας που νοσεί βαθιά, που χάνει τα νιάτα της στο σκοτάδι ενός παράλογου φανατισμού. Η ανάγκη των νέων να ανήκουν κάπου μετατρέπεται σε τυφλό μίσος και η γειτονιά εξαλλάσσεται σε πεδίο μάχης!
Ο άνθρωπος έχει μια έμφυτη ανάγκη να πιστεύει σε κάτι, να παθιάζεται, να το υπερασπίζεται με όλη του την ψυχή. Αυτό είναι ανθρώπινο, ίσως και αναγκαίο, για να μη νιώθει μόνος. Οφείλει όμως, πάνω και πριν απ’ όλα, να κρατάει τα μάτια του ανοιχτά και να μάθει να διακρίνει: τι αξίζει πραγματικά και τι όχι. Τι είναι αυτό που ομορφαίνει και υψώνει τη ζωή του και τι τον γειώνει ίσα με τη λάσπη, την ανοησία, την κόλαση μιας ύπαρξης πεταμένης στα σκουπίδια για το τίποτα.
Από την αυγή του χρόνου οι άνθρωποι ενώνονταν και πάλευαν για πράγματα που είχαν αληθινό, χειροπιαστό νόημα. Αγωνίζονταν για την πατρίδα τους, για έναν κοινό πολιτισμό, για τις μνήμες και τους τάφους των προγόνων τους, για τα όσια και τα ιερά της φυλής, για τον τρόπο που επέλεγαν να ζουν και να αναπτύσσονται, να βιοπορίζονται. Μπροστά σε όλα αυτά τα μεγάλα και σπουδαία, ο σημερινός φανατισμός για μια ανώνυμη εταιρία με χορηγούς, ξένους μισθοφόρους αθλητές και χρυσοφόρα συμβόλαια φαντάζει σαν μια παράταιρη, θλιβερή γελοιότητα.
Είναι εντελώς διαφορετικό να συμπαθείς, να αγαπάς και να στηρίζεις έναν σύλλογο που συνδέθηκε ιστορικά, κοινωνικά και συναισθηματικά με εσένα, την οικογένειά σου και τον τόπο τον δικό σου ή των προγόνων σου. Αυτό έχει ρίζες, έχει μνήμη, έχει ζεστασιά. Και είναι κάτι εντελώς διαφορετικό να καταντάς ένα τυφλό γρανάζι μιας απρόσωπης μηχανής που δουλεύει μέρα νύχτα μόνο και μόνο για να κόβει χρήμα και να μοιράζει ισχύ σε όσους κινούν τα νήματα. Σε αυτούς που κρύβονται πίσω από τη βιτρίνα αυτού που αποκαλούμε «επαγγελματικό» αθλητισμό.
Σε αυτό το σκληρό παιχνίδι ο οπαδός δεν αντιμετωπίζεται σαν άνθρωπος με όνομα, πρόσωπο, ψυχή. Χρησιμοποιείται. Είναι αναλώσιμο εργαλείο, απρόσωπη μονάδα. Σαν μηδενικό, στοιχίζεται πειθήνια μαζί με άλλα μηδενικά πίσω από τη «μονάδα» της εξουσίας και τη… «μονέδα» του κέρδους των μεγαλοπαραγόντων. Κι όταν σβήσουν τα φώτα του γηπέδου, το μόνο που μένει είναι η εκμετάλλευση και, κάποιες φορές, ο θρήνος. Εχουμε μια ολόκληρη ζωή μπροστά μας, μια μοναδική, πολύτιμη ζωή για να τη ζήσουμε με αξιοπρέπεια, αντάξια της δικής μας μοναδικότητας. Είναι κρίμα κι άδικο να τη χαραμίζουμε, να τη σκορπάμε στους δρόμους συμπεριφερόμενοι οπαδικά, χαρίζοντας την ελευθερία μας σε τεχνητά είδωλα και κατασκευασμένους εχθρούς.
Τα ίδια, δυστυχώς, και σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό ισχύουν και για τις άλλες μεγάλες εταιρίες: τις πολιτικές εταιρίες, που τις αποκαλούμε κόμματα. Κι εκεί η ανάγκη μας για μια καλύτερη κοινωνία εγκλωβίζεται συχνά σε μια αντίστοιχη οπαδική λογική. Γινόμαστε στρατιώτες μιας «παράταξης», τυφλοί ακόλουθοι που θυσιάζουν την κρίση και την αλήθεια τους για τη νίκη του «αρχηγού», ο οποίος είθισται να είναι μακράν κατώτερος και προβληματικότερος (σε όλα τα επίπεδα) από τους οπαδούς του. Αν δεν βρούμε τη δύναμη να σπάσουμε ΟΛΕΣ τις οπαδικές παρωπίδες στην καθημερινότητά μας, τα γεγονότα θα συνεχίσουν να μας θυμίζουν πόσο χαμηλά έχουμε πέσει.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
