Μαύρη Ωραία Ελένη της Τροίας, μελαψή θεά Αθηνά, Πηνελόπη με μπότοξ και ένας μαύρος ράπερ στη νέα ταινία «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν. Εν τω μεταξύ για την Ωραία Ελένη της Τροίας που ήταν Ελληνίδα και μάλιστα Σπαρτιάτισσα πριγκίπισσα ο Ομηρος στην «Ιλιάδα» την παρουσιάζει αναμφισβήτητα ως «λευκόχερη» ή «χλομόχερη», «λευκώλενο» και «ξανθή», χαρακτηριστικά που παραπέμπουν στον μεσογειακό φαινότυπο της εποχής του Χαλκού.
Η επιχείρηση αποδόμησης του Ομήρου και της Οδύσσειας που φαίνεται να επιχειρείται από την καινούργια ταινία του Νόλαν δεν είναι κάτι απλό που πρέπει να το λαμβάνει κανείς αψήφιστα. Τα έπη του Ομήρου είναι η μητρική πλακέτα του δυτικού πολιτισμού. Από τα ομηρικά έπη εκπηγάζουν οι έννοιες της ανδρείας, της ατομικότητας, της φιλοπατρίας και της φιλαλληλίας.
Ολα αυτά δηλαδή που το woke Χόλιγουντ σιχαίνεται όπως ο βρικόλακας τον σταυρό. Τα ίδια επιχειρούνται με συστηματικότητα και αδιαφορία για τη δυτική κατακραυγή πολλά χρόνια τώρα. Μαύρη βασίλισσα Κλεοπάτρα, μαύρος Αχιλλέας, γυναίκες ιππότες που υπερασπίζονται το βασίλειο και της woke τυραννίας ουκ έστι τέλος. Πέραν της Δύσεως βέβαια, οι ευρύτεροι ισλαμιστικοί και κινεζικοί εγκέφαλοι πρέπει να ανοίγουν σαμπάνιες με την αυτοκτονική αποδόμηση του ίδιου μας του πολιτισμού.
Οπως διαβόητα έχει γράψει ο Τζορτζ Οργουελ : «Κάθε αρχείο έχει καταστραφεί ή παραποιηθεί, κάθε βιβλίο έχει ξαναγραφεί, κάθε εικόνα έχει ξαναζωγραφιστεί, κάθε άγαλμα και κτίριο δρόμου έχει μετονομαστεί, κάθε ημερομηνία έχει αλλαχτεί. Και η διαδικασία συνεχίζεται μέρα με τη μέρα και λεπτό με το λεπτό. Η ιστορία έχει σταματήσει. Τίποτα δεν υπάρχει, εκτός από ένα ατελείωτο παρόν, στο οποίο το Κόμμα έχει πάντα δίκιο».
Τελικά αυτός ο σπουδαίος άνδρας δεν πρέπει να ήταν απλώς ένας συγγραφέας, αλλά μάλλον ένας προφήτης που είδε και έγραψε πολλά.
Ο πολιτισμικός πλούτος της «Ιλιάδας» και της «Οδύσσειας» είναι αναμφισβήτητος και κατεξοχήν δυτικός. Ο Πλάτων αναγνωρίζει την αξία του Ομήρου στην παιδεία της αρχαίας Ελλάδας και ο μαθητής του Αριστοτέλης διδάσκει τον Ομηρο στον Μεγάλο Αλέξανδρο. Ο Αλέξανδρος κοιμόταν με την «Ιλιάδα» και το μαχαίρι του κάτω από το μαξιλάρι σε όλες τις εκστρατείες του. Και ο Αλέξανδρος είναι το αποτέλεσμα και η συνολική έκφραση του ελληνικού πολιτισμού που αντιδρά στη χρόνια ανατολική επεκτατικότητα. Στην κωμωδία, στην τραγωδία, στη γλυπτική και την κεραμική το έργο του Ομήρου είναι αισθητικά και εννοιολογικά παρόν. Αναμφίβολα επηρέασε τη Ρωμαϊκή και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ενώ μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, το 1488 στη Φλωρεντία ο Ελληνας λόγιος Δημήτρης Χαλκοκονδύλης εκδίδει τα έργα του Ομήρου συμβάλλοντας καταλυτικά στην Αναγέννηση. Η επιρροή του Ομήρου στον Βιργίλιο και τον Δάντη είναι ισχυρή.
Ενδεχομένως ο Κρίστοφερ Νόλαν, για να ικανοποιήσει τις woke προϋποθέσεις «εκπροσώπησης» και «συμπερίληψης» για να λάβει κανείς Οσκαρ, έκανε εκπτώσεις στην ιστορία. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι εμείς πρέπει να τον επιβραβεύσουμε για τη δειλία του. Το go woke, go broke είναι η δυτική αντίδραση απλών και κανονικών ανθρώπων που διαθέτουν τη γενναιότητα να μην υποκύπτουν στα παρακάλια των παιδιών τους. Και αυτό βέβαια δεν είναι εύκολο. Σε μία κοινωνία που μας δίδαξε μία σειρά από μπαρούφες, μεταξύ των οποίων ότι το παιδί έχει πάντα δίκιο, η απόφαση άρνησης του γονιού είτε να αγοράσει ένα αντικείμενο είτε ένα εισιτήριο μολυσμένο από τον woke ιό είναι πλέον σχεδόν ηρωική πράξη. Και πάντως χαλυβδώνει μία συνείδηση κατά την οποία μαθαίνουμε στα παιδιά μας ότι όχι, δεν είναι όλα σχετικά, δεν τα παίρνουμε όλα αψήφιστα, δεν είμαστε ρατσιστές επειδή αγαπάμε τον πολιτισμό μας, δεν ακολουθούμε σαν πρόβατα ό,τι υποδεικνύει η μάζα. Αυτό θα ήθελε και ο ίδιος ο Ομηρος από εμάς: να αναπτύξουμε τις πνευματικές μας κεραίες, λαμβάνοντας τα καλύτερα χαρακτηριστικά από τους πρωταγωνιστές του, δηλαδή τη γενναιότητα του Αχιλλέα και τη μετάνοια που κατέστη αργότερα πνευματική ταπεινότητα του Οδυσσέα. Δεν θα έρθει κανείς να προστατέψει τον πολιτισμό μας, εάν εμείς οι ίδιοι δεν κάνουμε αυτό που πρέπει.
