Εμείς οι Ελληνες είμεθα ρατσισταί και δεν εξοικειωνόμαστε εύκολα ούτε με την αγαθήν εξέλιξη του εξισλαμισμού της πατρίδος μας, ούτε με ονόματα όπως το εύηχον Μπεσκατούλ, ούτε με γυναίκες που φορούν χιτζάμπ. Ομως, πού και πού μας πιάνουν τύψεις συνειδήσεως και προθυμοποιούμεθα να μάθουμε πώς προφέρεται το Μπεσκατούλ και τοιουτοτρόπως να διευκολύνουμε και τον εξισλαμισμό.
Αυτό είναι το συμπέρασμα που βγάζει κάθε αμέριμνος θεατής παρακολουθώντας ένα σποτ των Lidl που τιτλοφορείται «Ισότητα στην Πράξη – Φυλετικές Διακρίσεις».*
Το σενάριο, γλυκερά μελό, θα μπορούσε να έχει βγει και από την ΚΛΑΚ Φιλμς (αν είχε περάσει στην ιδιοκτησία του Τζορτζ Σόρος). Εκεί, προϊσταμένη ομάδας υπαλλήλων παρουσιάζει μια νέα συνεργάτιδα της επιχειρήσεως και λέγει:
«Να καλωσορίσουμε το νέο μέλος της ομάδας που ξεκίνησε σήμερα. Θέλεις να μας πεις λίγα λόγια για σένα, να σε γνωρίσουν καλύτερα οι συνάδελφοι;»
Η φέρελπις νεαρά χαιρετίζει την ομήγυρη: «Καλημέρα. Χαίρομαι πολύ που ξεκινάω σήμερα μαζί σας. Ονομάζομαι Μπεσκατούλ Μουταχαρή» (εικ. 1).
Απαντες οι… ιθαγενείς στραβώνουν βλέποντας τη νέα συνάδελφο με το νικάμπ και ακούγοντας το όνομά της (εικ. 2).
Τη ρωτά μία κυρία:
«Συγγνώμη. Πώς είπαμε ότι σε λένε;»
«Μπεσκατούλ» απαντά η ισλαμίστρια κόρη.
Ετερη υπάλληλος, σ’ ένα όργιο δυσανεξίας στην ενσωμάτωση, αποπειράται να σβήσει τα ίχνη του πολιτισμικού πλούτου που θα εισφέρει στα Lidl και γενικότερα στην πατρίδα μας η Μπεσκατούλ. Της κάνει μια δόλια πρόταση: «Ε, δεν έχεις κάποιο υποκοριστικό; Μήπως να σε λέμε Μπέκι;» (εικ. 3)
Συνεταίρος στην εθνοκάθαρση, η προϊσταμένη: «Ναι, καλύτερα για ευκολία. Εντάξει, Μπέκι;» λέει και γελά (εικ. 4).
Η ευσεβής νεαρά προσπαθεί να αντισταθεί, αλλά όχι και πολύ σθεναρά. Ενεκα η ρημάδα η ανάγκη για το μεροκάματο: «Αν το πείτε μια δυο φορές είναι πιο εύκολο, αλλά εντάξει, άμα βολεύει καλύτερα…».
Ομως, στο τέλος νικάνε οι καλοί. Οι τύψεις που φτερούγιζαν θορυβωδώς επί ώρες πάνω από την κεφαλή τής μέχρι πρότινος ακροδεξιάς υπαλλήλου, έκαναν τη δουλειά τους. Η λαϊκίστρια νεοναζί συμμορφώνεται απότομα με τον καλοσυνάτο νεοταξικό σχεδιασμό. Ερχεται με χαρτί και τετράδιο και λέγει στην Μπεσκατούλ για το όνομά της: «Συγγνώμη, θα μου το γράψεις; Θα το μάθω κάποια στιγμή, πού θα πάει».
Και το πιο αστείο στους τίτλους τέλους: «Το όνομά μας δεν είναι αστείο. Είναι η ιστορία μας» μας διδάσκουν τα Lidl (εικ. 5). Το όνομα της Μπεσκατούλ είναι σοβαρότατο θέμα για τα Lidl. Εμείς το όνομα της Μακεδονίας έπρεπε να το χαρίσουμε στους Σκοπιανούς. Δεν ήταν, καθώς φαίνεται, η ιστορία μας.
Και κάτι για το τέλος: Τόσα θηλυκά μουσουλμανικά ονόματα υπάρχουν. Ποιος σκέφτηκε το… ευωδιαστό Μπε-σκατούλ; Να βραβευτεί πάραυτα!
*Παρακολουθήστε το εδώ:
