Οι εκλογές είναι ποσοτική και όχι ποιοτική διαδικασία, χαρακτηριστικό που έχει σαν αποτέλεσμα, ενίοτε, να κάθονται στα βουλευτικά έδρανα δραπέτες/ισσες του Ψυχιατρείου, που δεν θα τους εμπιστευόσουν ούτε τον σκύλο σου να πάνε βόλτα, ή υποψήφιοι τρόφιμοι των φυλακών.
Συχνές εικόνες από τη Βουλή ή δημόσιες συζητήσεις, δηλώσεις και γεγονότα αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα ορισμένων ανθρώπων παντελώς ακατάλληλων για οποιαδήποτε δημόσια θέση, που χρήζουν ακούσιου εγκλεισμού για αξιολόγηση στο Δρομοκαΐτειο ή είναι τόσο πρόδηλα απατεώνες, με βρόμικο μάτι, που ενστικτωδώς, όταν μιλούν, πιάνεις το πορτοφόλι σου, για να σιγουρευτείς πως δεν σ’ το τσούρνεψαν.
Η υπερπροβολή, ο νεποτισμός, άλλοτε η κομματοσκυλίαση ή η πίεση συγκεκριμένων συμφερόντων έχουν οδηγήσει στα βουλευτικά ή υπουργικά έδρανα κάτι «φρούτα», που θα τα περιγράφουμε στα εγγόνια μας και δεν θα μας πιστεύουν. Η δε κατάχρηση της βουλευτικής ασυλίας είναι μια συνεχής αθλιότητα, που έχει, σε μερικές περιπτώσεις, φέρει σε δύσκολη θέση αδικούμενους πολίτες, αστυνομικά όργανα και δικαστές ή Εισαγγελείς.
Η δική μου άποψη είναι πως όποιος αδικείται, π.χ. βιντεοσκοπείται κακουργηματικώς παράνομα, έχει το δικαίωμα να αμυνθεί τραβώντας μια ανάποδη σε αυτόν/ή που νομίζει πως είναι πάνω από τον νόμο και καταχράται των βουλευτικών προνομίων.
Θα ήταν όμως χρήσιμη μια εγκύκλιος του κ. Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, ώστε να ξεκαθαρίσουν τα όρια, ειδικά προς τα αστυνομικά όργανα, να διαλυθεί η αμηχανία τους, όταν ο δράστης φέρει τη βουλευτική ιδιότητα. Είναι αδιανόητο να τελείται κακούργημα και οι αστυνομικοί να κοιτούν, να συνεχίζεται η προσβολή της έννομης τάξης και των δικαιωμάτων των θυμάτων και να αφήνεται το έγκλημα ανενόχλητο να ολοκληρωθεί, αναμένοντας μόνον την μακρά διαδικασία της άρσης ασυλίας.
Θα δώσω ένα ακραίο παράδειγμα. Εάν ένας βουλευτής επιτεθεί σε πολίτη με ένα όπλο, αποπειρώμενος να τον σκοτώσει -κακούργημα-, ο πολίτης έχει δικαίωμα στη νόμιμη άμυνα, να χρησιμοποιήσει την απαραίτητη βία για να σταματήσει την προβολή. Εάν η επίθεση γίνει παρουσία αστυνομικών, οι αστυνομικοί έχουν το καθήκον να ασκήσουν την απαραίτητη βία για να σταματήσουν το έγκλημα και να προστατεύουν το θύμα.
Το ίδιο πρέπει να ισχύει για οποιοδήποτε αδίκημα, να αμύνεται ο πολίτης και να επεμβαίνει δυναμικά η Αστυνομία στο αυτόφωρο πλημμέλημα ή κακούργημα που τελούν πολιτικά πρόσωπα με εκ του νόμου ασυλία και μετά να ακολουθήσουν οι υπόλοιπες διαδικασίες για την άρση της ασυλίας.
Είναι αδιανόητο να έχουμε κάστα «ανέγγιχτων», όχι όπως η κατώτατη κάστα της Ινδίας, αλλά… ανώτατη, ένα είδος πολιτών που είναι «πιο ίσοι από τους άλλους».
Είναι μια στρέβλωση που απονομιμοποιεί την κοινοβουλευτική δημοκρατία στα μάτια των πολιτών. Και φυσικά υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα, εσωτερικό του κοινοβουλίου. Δεν γνωρίζω παρά ακροθιγώς τα του πειθαρχικού ελέγχου σε βάρος βουλευτών, αλλά δεν έχω ακούσει κάποια συνέπεια που να συμμόρφωσε οποιονδήποτε ή οποιαδήποτε βουλευτή που υπέπεσε σε αναξιοπρεπή, χυδαία, αξιόποινη συμπεριφορά.
Είναι δυνατόν να παραμένεις μέλος του κοινοβουλίου, οτιδήποτε κι αν κάνεις, όσο παράνομο, βάναυσο ή ανισόρροπο και αν είναι; Πάντοτε ήμουν υπέρ της κατάργησης της ασυλίας, η οποία να ισχύει μόνον για όσα έχουν να κάνουν αμιγώς με την πολιτική – κοινοβουλευτική δράση, π.χ. όσα λες στις τοποθετήσεις σου, στις ομιλίες σου στη Βουλή. Για οτιδήποτε άλλο, η μεταχείριση θα πρέπει να είναι όπως για τον οποιονδήποτε πολίτη της χώρας.
Σύλληψη για αυτόφωρα αδικήματα, προσαγωγή στον Εισαγγελέα και παραπομπή στο Δικαστήριο ή στον Ανακριτή, αν είναι κακούργημα, με το ίδιο ερώτημα που ισχύει για οποιονδήποτε κατηγορούμενο/η πολίτη: προσωρινή κράτηση ή ελεύθερος/η με ή χωρίς όρους. Στη χώρα μας η μόνη άτυπη αριστοκρατία, είναι οι Ηρωες του Εθνους μας. Δεν χρειαζόμαστε άλλη, καλοταϊσμένη και ασύδοτη, υπεράνω των νόμων.
*Δικηγόρος, Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς
