Μας πήραν στο ψιλό και οι… κατσαπλιάδες

Λοιπόν, κρατηθείτε: Οχι μία, όχι δύο, αλλά… είκοσι τέσσερις ολόκληρες, δημόσια τεκμηριωμένες, συναντήσεις σε επίπεδο υπουργών και πρωθυπουργού καταγράφονται τα τελευταία χρόνια μεταξύ των κυβερνήσεων Μητσοτάκη και της οικογένειας Χαφτάρ, δηλαδή του «πολέμαρχου» με τη φανταχτερή στολή και τα παράσημα, αλλά και των δύο γιων του με τα γαμπριάτικα κοστούμια και τις σινιέ γραβάτες που υποδύονται τους επικεφαλής των νόμιμων Αρχών της Ανατολικής Λιβύης.

Αυτές οι συναντήσεις είναι οι καταγεγραμμένες και πιθανόν οι πιο ουσιαστικές. Γιατί υπάρχουν κι άλλες που δεν αξίζει να αναφέρουμε, όπως η ηρωική μετάβαση του υφυπουργού «θεμάτων οικονομικής διπλωματίας» Χάρη Θεοχάρη τον περασμένο Ιανουάριο στη Βεγγάζη, ως επικεφαλής ομάδας… επενδυτών, η κωμικοτραγική περιπέτεια του ταλαίπωρου Θάνου Πλεύρη και των άλλων Ευρωπαίων που εκδιώχθηκαν με τις κλοτσιές από το αεροδρόμιο προτού καν πατήσουν στο έδαφος, επειδή ο… στρατάρχης ήταν λίγο άκεφος, τις συνομιλίες του Ελληνα γενικού πρόξενου με αξιωματικούς των τοπικών Αρχών που βαριόντουσαν και έβλεπαν ταυτόχρονα ποδόσφαιρο και φυσικά τα θρυλικά τραπεζώματα στα Βλάχικα της Βάρης με συμμετοχή στελεχών… ευαίσθητης υπηρεσίας, τάχα μου, «για να ελέγξουμε το Μεταναστευτικό».

Αν σε όλες αυτές τις επαφές προσθέσουμε και εκείνες που έγιναν με τις Αρχές της «νόμιμης» κυβέρνησης της Τρίπολης, εκείνης δηλαδή που μας πρωτοξεφούρνισε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, και του σημερινού πρωθυπουργού Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά, μιας επίσης… ευγενέστατης φυσιογνωμίας με αριστοκρατικά χαρακτηριστικά, κυριολεκτικά θα χάσουμε τον λογαριασμό. Αλλά αυτές οι τελευταίες δεν έχουν τόση σημασία, γιατί από εκεί φάγαμε το γκολ νωρίς. Οι άλλοι, ο Χαφτάρ και τα βλαστάρια του, ήταν -υποτίθεται- οι καρντάσηδες που κρατούσαν τα μπόσικα. Ανθρωποι ηθικοί και ακέραιοι, ανεπηρέαστοι από τις τουρκικές πιέσεις και σταθεροί φίλοι της Ελλάδας, έβαζαν πλάτη για να μην περάσει η κύρωση του μνημονίου από τη Βουλή της Βεγγάζης. Ετσι τουλάχιστον έλεγε το κυβερνητικό αφήγημα. Μέχρι προχθές…

Η ψυχρολουσία δυστυχώς ήταν αναμενόμενη. Κι ας έλεγε ο Γεραπετρίτης, αυτός ο τιτάνας της σύγχρονης διπλωματίας, πως όσοι προβλέπουν «πούλημα» από τον Χαφτάρ και από τα…Χαφταράκια είναι «προπετείς» καταστροφολόγοι.

Μάλιστα, λοιπόν. Είκοσι τέσσερις συναντήσεις. Δεκατρείς επί Δένδια και έντεκα επί Γεραπετρίτη. Με τον πρωθυπουργό να συμμετέχει σε αρκετές από αυτές και να δέχεται περιχαρής στο Μέγαρο Μαξίμου, όχι μόνο τον «στρατάρχη», αλλά και τους γιους του, τους γραβατωμένους μπακαλόγατους, για να μιλήσουν για «μπίζνες».

Για σκεφτείτε το λιγάκι. Πόσες εργατοώρες ξόδεψε η ελληνική διπλωματία για νταραβέρια με ανθρώπους που φώναζαν από μακριά ότι είναι εντελώς αναξιόπιστοι. Και πόσο… νοήμων είναι ο Γεραπετρίτης, αυτός ο ανεκδιήγητος αγκαλίτσας, που τους καλόπιανε και ό,τι παραμύθι του σέρβιραν τα «Χαφταράκια», ακόμη και για το Μεταναστευτικό, αυτός… το έχαφτε αμάσητο. 

Μετά το προχθεσινό ανεκδιήγητο κάζο, άνθρωπος με στοιχειώδη αξιοπρέπεια στη θέση του έπρεπε να έχει βουτήξει απ’ το μπαλκόνι. Αλλά είναι βέβαιο ότι ο συγκεκριμένος δεν θα το κάνει. Γιατί απλούστατα δεν έχει συναίσθηση του ατοπήματος. Ούτε της αξιοπρέπειας. Είναι βέβαιο ότι θα βρει μια ωραία δικαιολογία για να προσπαθήσει να μας πείσει πως αυτά τα καλά παιδιά καλές προθέσεις είχαν. Δεν τον δούλευαν τόσο καιρό, τα ίδια τα γεγονότα έφεραν τη στραβή… Και στο κάτω κάτω, δεν θα σκάσουμε. Γιατί δεν παίζει ρόλο η επικύρωση (την οποία με νύχια και με δόντια προσπαθούσαμε να αποτρέψουμε), αφού «δε παράγει έννομα αποτελέσματα», όπως λέει και η θεία Ούρσουλα στις Βρυξέλλες…

Μάλιστα. Λοιπόν, για να σοβαρευτούμε. Ο Γεραπετρίτης στην καλύτερη περίπτωση είναι βραδύνους ή επικίνδυνα ευκολόπιστος και στη χειρότερη κάτι άλλο που εύκολα μπορείτε να υποθέσετε. Σε κάθε περίπτωση όμως, επειδή ο άνθρωπος είναι…πατενταρισμένα ακατάλληλος για να ασκεί διπλωματία, πρέπει κατευθείαν να αποπεμφθεί ή να παραμεριστεί και η κυβέρνηση να λάβει άμεσα τα ακόλουθα μέτρα:

– Διάβημα στους υψηλότερους δυνατούς τόνους και άμεση ανάκληση του πρέσβη μας στην Τρίπολη και του γενικού πρόξενου στη Βεγγάζη (αυτού που διαβουλευόταν με τα… Χαφταράκια την ώρα που έβλεπαν ποδόσφαιρο).

– Απέλαση με τον χαρακτηρισμό persona non grata του διαπιστευμένου Λίβυου πρέσβη στην Αθήνα.

– Αμεση διακοπή των διμερών συνομιλιών για τη χάραξη θαλάσσιων ζωνών.

– Δραστική αύξηση της παρουσίας Λιμενικού και Πολεμικού Ναυτικού νοτίως της Γαύδου, με διαρκή εναέρια επιτήρηση, καθορισμό νέων αρμοδιοτήτων και κανόνων εμπλοκής με τους διακινητές.

– Διπλωματική επαφή με την Αίγυπτο σε ανώτερο επίπεδο για συντονισμό κοινής διπλωματικής δράσης.

– Αμεση εγγραφή του ζητήματος στην ημερήσια διάταξη του επόμενου Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων της Ε.Ε. και απαίτηση για επιβολή στοχευμένων κυρώσεων.

– Αίτημα για αναστολή όλων των χρηματοδοτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της ανθρωπιστικής βοήθειας) προς όλους τους υπεύθυνους κρατικούς ή παρακρατικούς φορείς της Λιβύης.

– Πάγωμα όλων των προγραμμάτων διμερούς οικονομικής βοήθειας.

– Ακύρωση όλων των συμφωνιών επαγγελματικής ή στρατιωτικής εκπαίδευσης Λίβυων αξιωματούχων.

– Αναστολή επί εξάμηνο της φοιτητικής ιδιότητας όλων των Λίβυων που σπουδάζουν σε ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Αυτά κάνει σε πρώτη φάση ένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του απέναντι σε μία εχθρική ενέργεια, όπως αυτή της Λιβύης, η οποία στη διάρκεια του καλοκαιριού είχε το θράσος να μας φορτώσει και με διάβημα για τις έρευνες της Chevron, ισχυριζόμενη ότι οι ελληνικές άδειες επικαλύπτουν περιοχές της δικής της υφαλοκρηπίδας!

Σήμερα οι δύο αντιμαχόμενες φατρίες, δηλαδή η φερόμενη ως νόμιμη κυβέρνηση της Τρίπολης και το τσιφλίκι του Χαφτάρ στα ανατολικά, παραμέρισαν τις διαφορές τους με έναν και μόνο στόχο: Να διακηρύξουν ως κοινή πολιτική θέση και αξίωση -υπό τις ευλογίες φυσικά της Αγκυρας- το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο!

Την ώρα, δηλαδή, που η Ελλάδα κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου, ο υπουργός Εξωτερικών χανόταν στις αγκαλιές με τα Χαφταράκια, ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας Ντόκος-στόκος προέβλεπε ότι ο στρατάρχης είναι κουτσό άλογο και οσονούπω θα πέσει, τα σαΐνια του ΕΛΙΑΜΕΠ προδίκαζαν πτώση της άλλης κυβέρνησης, στην Τρίπολη, και ο ταλαίπωρος Ελληνας πρόξενος προσπαθούσε να εξηγήσει τις ελληνικές θέσεις στο… ημίχρονο του ματς, οι Τούρκοι έστρωναν το παιχνίδι στα μέτρα τους. Ολες οι προβλέψεις της Αθήνας πήγαν κουβά, ένας πρόεδρος της Βουλής που στήριζε τις ελληνικές θέσεις απομακρύνθηκε σχεδόν σηκωτός, και οι θανάσιμοι εχθροί ενώθηκαν για να ευχαριστήσουν τον αφέντη Ερντογάν!

Επιμύθιον: Ενα κράτος διαλυμένο, σε διαρκή εμπόλεμη κατάσταση, με πάνω από 500 ένοπλες ομάδες, φυλάρχους, στρατάρχες, ληστοσυμμορίτες και πάσης φύσεως κατσαπλιάδες βρέθηκε να μας εμπαίζει και εκ των υστέρων να μας χλευάζει, προς μεγάλη τέρψη των απέναντι. Τριάντα χρόνια στο διπλωματικό ρεπορτάζ, τέτοιο ξεφτιλίκι, όσο κι αν το ψάχνω, δεν μπορώ να θυμηθώ…