Δεν λέω, θέλω να πέσει το τυραννικό καθεστώς των μουλάδων, αλλά ανησυχώ μήπως μια ευρείας κλίμακας εμπλοκή ΗΠΑ – Ισραήλ με το Ιράν θέσει σε κίνδυνο την σταθερότητα, την οικονομία και τη διεθνή θέση της Δύσεως.
Κι αυτό διότι το Ιράν δεν είναι ένας απομονωμένος περιφερειακός παίκτης, αλλά ένα κράτος με σημαντική γεωστρατηγική θέση στον Κόλπο και επιρροή μέσω δικτύων -ιδιαιτέρως φανατικών και πιστών- συμμάχων (Χεζμπολάχ στον Λίβανο, πολιτοφυλακές στο Ιράκ, Χούθι στην Υεμένη). Μια μεγάλης διαρκείας, λοιπόν, σύγκρουση του Ιράν με ΗΠΑ και Ισραήλ θα μπορούσε να πυροδοτήσει ευρύτερη περιφερειακή ανάφλεξη (κάτι που ήδη έχει αρχίσει να διαφαίνεται), οδηγώντας τα πράγματα σε πολυμέτωπη σύγκρουση. Αυτό θα αποσταθεροποιούσε ολόκληρη την Μέση Ανατολή, περιοχή κρίσιμη για την ενεργειακή ασφάλεια της Δύσεως.
Αλλά και οι οικονομικές επιπτώσεις, αν τραβήξει ο πόλεμος, θα μπορούσαν να είναι σοβαρές. Το Ιράν ελέγχει στρατηγικά σημεία όπως τα Στενά του Ορμούζ, απ’ όπου διέρχεται μεγάλο ποσοστό του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου. Οποιαδήποτε διακοπή ή απειλή σε αυτή τη θαλάσσια μπορεί να οδηγήσει σε εκτίναξη των τιμών των καυσίμων, ενίσχυση του πληθωρισμού και πιέσεις στις ήδη εύθραυστες δυτικές οικονομίες. Σε μια περίοδο όπου πολλές ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούν να ανακάμψουν από ενεργειακές κρίσεις και πολεμικές επιβαρύνσεις (πόλεμος στην Ουκρανία), ένα νέο σοκ θα είχε αλυσιδωτές συνέπειες.
Υπάρχει επίσης ο κίνδυνος στρατηγικής υπερεπέκτασης των ΗΠΑ. Μετά τους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν η αμερικανική κοινή γνώμη εμφανίζεται επιφυλακτική απέναντι σε νέα μακροχρόνια εμπλοκή στην Μέση Ανατολή. Ενας πόλεμος με το Ιράν -μια χώρα με μεγαλύτερο πληθυσμό, έκταση και στρατιωτικές δυνατότητες από το Ιράκ– θα μπορούσε να εξελιχθεί σε παρατεταμένη σύγκρουση φθοράς, απορροφώντας στρατιωτικούς και οικονομικούς πόρους που η Ουάσινγκτον θεωρεί κρίσιμους για τον ανταγωνισμό με την Κίνα στον Ινδο-Ειρηνικό.
Και ακόμη, μια τέτοια σύγκρουση θα μπορούσε να ενισχύσει τους γεωπολιτικούς αντιπάλους της Δύσεως, καθώς Ρωσία και Κίνα θα είχαν κίνητρο να εκμεταλλευτούν την αποδυνάμωση της δυτικής συνοχής, είτε μέσω πολιτικής στήριξης προς την Τεχεράνη είτε μέσω οικονομικών και στρατηγικών ωφελημάτων. Παράλληλα, η εικόνα της Δύσης στον παγκόσμιο Νότο θα μπορούσε να πληγεί, αν η σύγκρουση θεωρηθεί ως επιθετική ή αν τελικά αποδειχθεί άκαρπη.
Κι ακόμη, κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει τον πυρηνικό παράγοντα. Το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα αποτελεί βασική αιτία έντασης. Μια στρατιωτική επίθεση ενδέχεται να καθυστερήσει, αλλά δύσκολα θα εξαλείψει οριστικά τις σχετικές δυνατότητες. Αντίθετα, θα μπορούσε να ωθήσει την Τεχεράνη να επιταχύνει την απόκτηση πυρηνικού όπλου ως μέσου αποτροπής. Καλή μας τύχη…
Η ΑΚΙΣ
