Αυτές οι σκέψεις γράφονται πριν από τον μεγάλο τελικό του Final-4 του επαγγελματικού μπάσκετ. Με την ευχή, φυσικά, να το κερδίσει η ελληνική (ευτυχώς εκεί έχουν απομείνει κάποιοι Ελληνες) ομάδα.
Διάβασα ένα ποστ του εκλεκτού συναδέλφου Θέμη Σινάνογλου, ο οποίος απηύθυνε κάτι σαν έκκληση προς τους φίλους του Ολυμπιακού «να μη σπάσουν το ΟΑΚΑ», δηλαδή να μην υποστεί ζημιές το γήπεδο του Παναθηναϊκού στο οποίο διεξάγεται το φετινό Final-4. Για σκεφτείτε πού έχουμε φτάσει. Να ανησυχούμε για τα αυτονόητα! Να βγαίνει ένας έγκυρος δημοσιογράφος -τοποθετημένος πάντα υπέρ του Ολυμπιακού αλλά ποτέ με ακραίες θέσεις- και να συνιστά (έχει μεγάλη απήχηση στον οπαδικό χώρο των «ερυθρολεύκων») «να μη σπάσουν το ΟΑΚΑ»!
Δυστυχώς, έχει γίνει πλέον συνήθεια το «σπάσιμο». Τις προάλλες, βρέθηκα στο γήπεδο της ΑΕΚ την ημέρα που κέρδισε το πρωτάθλημα (όχι στη φιέστα με τα παρατράγουδα, αλλά στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό) και, φεύγοντας, είδα δύο νεαρούς να φεύγουν κρατώντας δυο… καθίσματα, τα οποία, προφανώς, είχαν ξηλώσει από τις κερκίδες της ομάδας τους! Σκέφτηκα να τους μιλήσω, αλλά αμέσως μου ήλθαν στο μυαλό άσχημες εικόνες και προτίμησα να σιωπήσω! Οι νεαροί, ωστόσο, ύψωναν τα καθίσματα σαν τρόπαιο και οι γύρω οπαδοί… χειροκροτούσαν!
Επομένως, ο συνάδελφος σωστά απηύθυνε το ποστ και σωστά ανησυχούσε! Δεν γνωρίζω, φυσικά, Κυριακή μεσημέρι, τι έγινε χθες βράδυ, αν κέρδισε η ελληνική ομάδα ή αν συνέβησαν παρατράγουδα. Επιτρέψτε μου, όμως, να θυμηθώ ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι, μέχρι που «εισέβαλαν» στον αθλητισμό τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, τα οποία χρησιμοποίησαν -και χρησιμοποιούν- τις ομάδες ως μέσο επιβολής και ικανοποίησης όποιων απαιτήσεών τους. Δυστυχώς, η εισβολή δεν έμεινε στο ποδόσφαιρο, καθώς οι «καπνισμένοι» ιδιωτικοί στρατοί των «μεγαλομετόχων» ή ιδιοκτητών κατέλαβαν και τις κερκίδες των «ευγενέστερων» σπορ, όπως το μπάσκετ, το βόλεϊ, το πόλο και το χάντμπολ.
Πώς αντέδρασε η Πολιτεία σ’ αυτή τη λαίλαπα της επιδρομής των αλητών και των «καπνισμένων»; Μα, με τον γνωστό τρόπο του «όλοι δικοί μας είμαστε», που έλεγε ο Ρασούλης. Προσεταιρισμός των προέδρων, «χαδάκια» στην αλητεία, η οποία -έτσι κι αλλιώς- ψηφίζει ελαστικά μέτρα, δήθεν «τιμωρίες» και, φυσικά, «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι», με απαγόρευση παρουσίας οπαδών της αντιπάλου ομάδας! Εβλεπα προχθές τον τελικό στη Γερμανία και χάρηκα, καθώς οι ηττημένοι έμειναν (όλοι οι φίλαθλοι) στο γήπεδο για την απονομή και χειροκρότησαν τους δικούς τους παίκτες επί δεκάλεπτο! Εδώ η «καπνίζουσα αλητεία» δεν δέχεται ότι υπάρχει ήττα. Φυσικά, με όλα αυτά, σε λίγο θα φύγουν από τις εξέδρες και οι τελευταίοι «ρομαντικοί» και τα γήπεδα θα γίνουν –με τη βούλα– υπαίθρια… καπνιστήρια! Με τις υγείες μας!
